Midrasz do Szekalim 3:1
בִּשְׁלשָׁה פְּרָקִים בַּשָּׁנָה, תּוֹרְמִין אֶת הַלִּשְׁכָּה, בִּפְרוֹס הַפֶּסַח, בִּפְרוֹס עֲצֶרֶת, בִּפְרוֹס הֶחָג, וְהֵן גְּרָנוֹת לְמַעְשַׂר בְּהֵמָה, דִּבְרֵי רַבִּי עֲקִיבָא. בֶּן עַזַּאי אוֹמֵר, בְּעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בַּאֲדָר, וּבְאֶחָד בְּסִיוָן, וּבְעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בְּאָב. רַבִּי אֶלְעָזָר וְרַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמְרִים, בְּאֶחָד בְּנִיסָן, בְּאֶחָד בְּסִיוָן, בְּעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בֶּאֱלוּל. מִפְּנֵי מָה אָמְרוּ בְּעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בֶּאֱלוּל, וְלֹא אָמְרוּ בְּאֶחָד בְּתִשְׁרֵי, מִפְּנֵי שֶׁהוּא יוֹם טוֹב, וְאִי אֶפְשָׁר לְעַשֵּׂר בְּיוֹם טוֹב, לְפִיכָךְ הִקְדִּימוּהוּ לְעֶשְׂרִים וְתִשְׁעָה בֶּאֱלוּל:
Trzy razy w roku usuwali (szekalim) liszkę. [Składali wszystkie szekale w jednej liszce (przedziale) w świątyni. I trzy razy w roku brali z niego i umieszczali (szekali) w trzech dużych koszach po trzy sa'ah na zakup wspólnych ofiar. Całość nie została od razu zabrana na cały rok, gdyż mieszkańcy odległych miejsc nie przynieśli jeszcze wszystkich swoich szekali]: na prossie w Pesach [Piętnaście dni przed świętem nazywany jest „prosem” festiwalu. Na trzydzieści dni przed festiwalem dokonuje się przeglądu halaczotów festiwalu. („pross”, jak w „prussah”, czyli pół)], na prosa Szawuotu i na prosa Sukkotu. A oni (te okresy) są granotem („klepiskiem”) dla dziesięciny ze zwierząt. [Te trzy czasy to trzy granaty na dziesięcinę ze zwierząt, mędrcy wyznaczyli te czasy na dziesięcinę ze zwierząt, które się narodziły. I tak jak (przynoszenie zboża) do klepiska uzależnia je od dziesięciny, tak też urodzone zwierzęta nie mogą być spożywane po nadejściu tych czasów, dopóki nie otrzymają dziesięciny. Ale przed tym czasem można je jeść, nawet jeśli nie otrzymali dziesięciny. Mędrcy przeznaczyli te trzy razy na dziesięcinę ze zwierząt, aby zwierzęta były dostępne dla pielgrzymów festiwalowych. Bo chociaż wolno sprzedawać, zabijać i jeść, dopóki czas „goren” jeszcze nie nadszedł, to jednak ludzie nie zabijali swoich zwierząt, dopóki nie oddali ich jako dziesięciny. Bo ktoś woli robić micwę ze swym majątkiem, jeśli nic przez to nie traci, jak w przypadku dziesięciny ze zwierzęcia, gdy właściciel zjada sam dziesięcinę jako ofiarę pokoju. A gdyby nie płacili dziesięciny w tych trzech okresach, wielu powstrzymałoby się od sprzedaży swoich zwierząt, nie dając im dziesięciny, a zwierzęta nie byłyby dostępne dla pielgrzymów świętujących]. To są słowa R. Akivy. Ben Azzai mówi: Dwudziestego dziewiątego dnia Adar, pierwszego dnia Siwan i dwudziestego dziewiątego dnia Aw. R. Elazar i R. Szimon mówią: Pierwszego Nissana, pierwszego Siwan i dwudziestego dziewiątego Elul. [Powody wszystkich tych tannaim i (podstawy) ich różnic są wyjaśnione w ostatnim rozdziale Bechoroth.] Dlaczego zamiast pierwszego z Tishrei powiedzieli dwudziesty dziewiąty (Elul)? Bo to jest święto (Rosz ha-Szana) i nie można oddawać dziesięciny z święta, z tego powodu przenieśli je na dwudziesty dziewiąty Elul.