Midrasz do Szabbat 24:1
מִי שֶׁהֶחְשִׁיךְ בַּדֶּרֶךְ, נוֹתֵן כִּיסוֹ לְנָכְרִי, וְאִם אֵין עִמּוֹ נָכְרִי, מְנִיחוֹ עַל הַחֲמוֹר. הִגִּיעַ לֶחָצֵר הַחִיצוֹנָה, נוֹטֵל אֶת הַכֵּלִים הַנִּטָּלִין בְּשַׁבָּת, וְשֶׁאֵינָן נִטָּלִין בְּשַׁבָּת, מַתִּיר אֶת הַחֲבָלִים, וְהַשַּׂקִּין נוֹפְלִין מֵאֲלֵיהֶם:
Gdyby robiło się ciemno dla kogoś w drodze (w przeddzień szabatu), oddaje torebkę Gojowi [gdy jest jeszcze dzień. I chociaż staje się posłańcem Żyda, który niesie jego sakiewkę w szabat, rabinowie zgadzają się z tym, że człowiek nie powstrzyma się, gdy w grę wchodzą jego pieniądze, a gdyby to (powyższe) nie było dozwolone, przyszedłby do nosić go na cztery łokcie w domenie publicznej.] A jeśli nie ma przy nim poganina, kładzie go na osła. [Ale jeśli jest z nim Goj, to daje go Gojowi. Dlaczego tak? Bo jeden jest rozkazany w stosunku do odpoczynku osła, ale nie w stosunku do odpoczynku Gojów. A kiedy kładzie torebkę na tyłku, gdy robi się ciemno, robi to, gdy idzie; to znaczy po uniesieniu nóg do chodzenia, aby nie wykonywał akirah. A kiedy zwierzę się zatrzyma, usuwa je z niej. A kiedy znowu podnosi nogi, żeby chodzić, on znowu kładzie ją na niej—tak, aby zwierzę nie wykonywało akirah i hanachah. Bo jeśli wolno mu wykonywać akirah i hanachah z nim, prowadząc go i prowadząc, jest on „mechanikiem” (prowadzącym obciążoną bestię) w Szabat, co jest zabronione, cokolwiek nosi bestia, a mianowicie. (Wj 20:10): „Nie będziesz wykonywać żadnej pracy, ty i twoja bestia”. Jaka to praca wykonywana wspólnie przez człowieka i jego zwierzę? Mechamer.] Kiedy dociera do zewnętrznego dziedzińca [miasta, pierwszego strzeżonego miejsca—Kiedy przychodzi wyładować osła], bierze [z niego ręką] naczynia, które można przenosić w szabat. A (aby uwolnić) tych, których nie można poruszyć w Szabat, uwalnia [siodła] liny, a worki same spadają.