Midrasz do Pesachim 4:1
מְקוֹם שֶׁנָּהֲגוּ לַעֲשׂוֹת מְלָאכָה בְּעַרְבֵי פְסָחִים עַד חֲצוֹת, עוֹשִׂין. מְקוֹם שֶׁנָּהֲגוּ שֶׁלֹּא לַעֲשׂוֹת, אֵין עוֹשִׂין. הַהוֹלֵךְ מִמְּקוֹם שֶׁעוֹשִׂין לִמְקוֹם שֶׁאֵין עוֹשִׂין, אוֹ מִמְּקוֹם שֶׁאֵין עוֹשִׂין לִמְקוֹם שֶׁעוֹשִׂין, נוֹתְנִין עָלָיו חֻמְרֵי מָקוֹם שֶׁיָּצָא מִשָּׁם וְחֻמְרֵי מָקוֹם שֶׁהָלַךְ לְשָׁם. וְאַל יְשַׁנֶּה אָדָם, מִפְּנֵי הַמַּחֲלֹקֶת:
W miejscu, w którym w wigilię Paschy był zwyczaj pracować do południa, pracują (wolno). W miejscu, gdzie było zwyczajem nie pracować, [żeby nie byli zajęci pracą i zapomnieli spalić chamec, zabić ofiarę Pesach i przygotować macę micwową], nie pracują. Jeśli ktoś udaje się z miejsca, w którym pracują, do takiego, w którym nie pracują, lub z miejsca, w którym nie pracują, do miejsca, w którym pracują, narzucane są mu rygory miejsca, z którego przybył, i miejsca, do którego który poszedł. I nie należy odstępować z powodu sporu. [To znaczy: jeśli ktoś udaje się z miejsca, w którym nie pracuje, do miejsca, w którym pracuje, narzuca mu się surowość miejsca, z którego przybył, i nie powinien pracować. Rządzimy bowiem „nie odstępujmy od zwyczajów miasta” tylko z powodu sporu. Ale tutaj nie ma sporu! Bo co powiedzą ci, którzy zobaczą go niedziałającego? „Uważa, że praca jest zabroniona i nie zgadza się z nami wszystkimi”? Nie powiedzą tego, ale raczej: „Bez pracy”. Bo „na rynku jest mnóstwo próżniaków” każdego dnia w roku. A „narzucone są surowości miejsca, z którego przybył” ma zastosowanie tylko wtedy, gdy zamierza tam wrócić; ale jeśli nie, to deportuje siebie jako ludzi z miejsca, do którego się udał, czy to ze względu na oszczędność, czy surowość.]