Halakhah do Berachot 1:1
מֵאֵימָתַי קוֹרִין אֶת שְׁמַע בְּעַרְבִית. מִשָּׁעָה שֶׁהַכֹּהֲנִים נִכְנָסִים לֶאֱכֹל בִּתְרוּמָתָן, עַד סוֹף הָאַשְׁמוּרָה הָרִאשׁוֹנָה, דִּבְרֵי רַבִּי אֱלִיעֶזֶר. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, עַד חֲצוֹת. רַבָּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, עַד שֶׁיַּעֲלֶה עַמּוּד הַשָּׁחַר. מַעֲשֶׂה שֶׁבָּאוּ בָנָיו מִבֵּית הַמִּשְׁתֶּה, אָמְרוּ לוֹ, לֹא קָרִינוּ אֶת שְׁמַע. אָמַר לָהֶם, אִם לֹא עָלָה עַמּוּד הַשַּׁחַר, חַיָּבִין אַתֶּם לִקְרוֹת. וְלֹא זוֹ בִּלְבַד, אֶלָּא כָּל מַה שֶּׁאָמְרוּ חֲכָמִים עַד חֲצוֹת, מִצְוָתָן עַד שֶׁיַּעֲלֶה עַמּוּד הַשָּׁחַר. הֶקְטֵר חֲלָבִים וְאֵבָרִים, מִצְוָתָן עַד שֶׁיַּעֲלֶה עַמּוּד הַשָּׁחַר. וְכָל הַנֶּאֱכָלִים לְיוֹם אֶחָד, מִצְוָתָן עַד שֶׁיַּעֲלֶה עַמּוּד הַשָּׁחַר. אִם כֵּן, לָמָּה אָמְרוּ חֲכָמִים עַד חֲצוֹת, כְּדֵי לְהַרְחִיק אֶת הָאָדָם מִן הָעֲבֵרָה:
Od którego czasu można wieczorami recytować Szemę? Od czasu, gdy Cohanim weszli, aby zjeść terumah [Cohanim, który stał się nieczysty i zanurzony, nie może jeść terumah, dopóki „ich słońce nie zajdzie”; to znaczy do momentu pojawienia się gwiazd. Powód, dla którego „od czasu pojawienia się gwiazd” nie jest określony, jest taki, że możemy w ten sposób zostać powiadomieni o przypadkowej wiedzy, a mianowicie, jeśli Cohanim zostaną splugawieni takim rodzajem nieczystości, w którym ich oczyszczenie pociąga za sobą ofiarę (taką jak zav lub metzora), brak tej ofiary ekspiacyjnej nie przeszkadza im jeść terumah, jest napisane (Księga Kapłańska 22: 7): „A gdy słońce zajdzie vetaher („ i skończy się dzień ”), może on jeść święte rzeczy ”—zachodzące słońce jest warunkiem wstępnym dla jego jedzenia terumah, ale jego ofiara ekspiacyjna nie jest], aż do końca pierwszej straży. [pierwsza trzecia nocy, noc podzielona na trzy warty. Od tego momentu nie uważa się go za czas recytacji Szema leżenia i nie zadowala (Powtórzonego Prawa 6: 7): „… kiedy się kładziesz”. Zanim też wyjdą gwiazdy, jest dzień, a nie czas leżenia. A ci, którzy są z wyprzedzeniem i recytują wieczorne Szemę, gdy jeszcze jest dzień, polegają w tym na R. Yehudah, który mówi (26a), że modlitwę Minchah można odmawiać do połowy popołudnia, na godzinę i kwadrans przed nocą. . I w tej kwestii jest zarządzone, że można naśladować R. Judę—że zaraz po wygaśnięciu czasu na modlitwę Minchah rozpoczyna się recytacja wieczoru Szema.] To są słowa R. Eliezera. A mędrcy mówią: do północy. R. Gamliel mówi: Aż do pojawienia się gwiazdy porannej. [Za całą noc uważa się czas leżenia. A halacha jest zgodna z R. Gamlielem, także mędrcy, którzy zgadzają się z nim, mówiąc: „Do północy” tylko po to, by nie dopuścić do przestępstwa. Jednak ab initio, kiedy nadejdzie czas recytacji Szemy z Miszny—- to znaczy, kiedy pojawiają się gwiazdy —nie wolno jeść uczty i, rzecz jasna, spać, dopóki nie odmówi Szemy i się modli.] Zdarzyło się, że jego synowie spóźnili się z uczty [Synowie R. Gamliel słyszeli, że mędrcy powiedzieli: „Aż do północy” i tak mu powiedzieli: Czy mędrcy różnią się od ciebie, mówiąc: „Do północy”, konkretnie, a nie później? (i „jeden przeciwko wielu, halacha jest zależna od wielu”), czy też mędrcy trzymają się z wami, ale mówią „do północy”, aby uchronić nikogo od przestępstwa? A on odpowiedział: Mędrcy trzymają się mnie i mówią: „Aż do północy”, aby uchronić nikogo od przestępstwa; a ty masz obowiązek to recytować.] i rzekli do niego: Nie recytowaliśmy jeszcze Szemy. Powiedział im: Jeśli gwiazda poranna jeszcze się nie ukazała, na was spoczywa obowiązek jej recytowania. I nie tylko to [(to wciąż R. Gamliel mówi do swoich synów)] powiedzieli, ale gdziekolwiek mędrcy powiedzą „do północy”, micwa zachodzi aż do pojawienia się gwiazdy porannej. Micwa spalania tłuszczu [ofiar] i kawałków [całopalenia codziennego popołudnia]—Ofiarowanie kawałków przez całą noc to micwa. (Kapłańska 6: 2): „Jest to całopalenie na jego drewnie opałowym na ołtarzu przez całą noc, aż do rana”], aż do pojawienia się gwiazdy porannej. I micwa spożywania wszystkich ofiar, które muszą być spożywane w ciągu jednego dnia [takie jak ofiara dziękczynna, ofiara za grzech, ofiara za grzech i tym podobne, które są spożywane w dzień i w nocy—czas ich spożycia trwa do pojawienia się gwiazdy porannej; i to właśnie doprowadza ich do statusu nothar (pozostawionego poza wyznaczonym czasem i wymagającego spalenia)], („micwa, itd.”) uzyskuje się aż do pojawienia się gwiazdy porannej. Jeśli tak, to dlaczego mędrcy mówili: „Do północy”? [w odniesieniu do recytacji Szema i spożywania ofiar. Ale nie mówili w ogóle „do północy” w odniesieniu do spalania tłuszczów i kawałków, wspomnieli o tym tutaj tylko po to, aby nas powiadomić, że micwa wszystkiego, co jest przeznaczone na noc, obejmuje całą noc.] Aby zachować jednego daleko od przestępstwa. [że nie przyszedł jeść ich po pojawieniu się gwiazdy porannej i ponieść kareth („odcięcie”); i podobnie z recitalem Szemy, że nie mówi „mam jeszcze czas” i tęskni za wyznaczonym czasem].