Wszystko, co zarabia się na coś innego [Gemara wyjaśnia: Wszystko, co jest oceniane jako pieniądze na coś innego; wszystko, co, jeśli ma być przekazane jako pieniądze na coś innego, podlega ocenie— czyli cały majątek ruchomy (metaltelin) oprócz waluty] —gdy jeden przywłaszczy sobie, drugi jest odpowiedzialny za jego wymianę. [To znaczy, gdy jeden z nich pociągnie go (jako akt nabycia), drugi jest odpowiedzialny za jego wymianę, jeśli został zgubiony lub umarł, gdziekolwiek (to, co zostało w ten sposób nabyte) może się znajdować, nawet jeśli on (kupujący) nie pociągnął. Przez pociągnięcie przez sprzedawcę chusty lub (innego) przedmiotu, kupujący nabywa przedmiot kupujący, gdziekolwiek się on znajduje, nawet jeśli przedmiot, za pomocą którego został nabyty, nie jest wart p'rutah, o ile nie jest monety lub owoce, które nie powodują takiego nabycia. I wszystkie rzeczy są nabywane przez (taką) wymianę (chalifin)— metaltelina, niewolnicy i ziemia —z wyjątkiem waluty, której chalifin nie nabywa, nastawienie osoby na figurę (odciśniętą) w walucie, a nie na samą substancję; a figura jest podatna na zatarcie. Dlatego, jeśli ktoś wziął walutę bez wagi lub liczenia i powiedział: „To jest chalifin dla tego pola, niewolnik lub przedmiot”, kiedy drugi (sprzedawca) go wyciągnie, on (kupujący) jest odpowiedzialny za jego wymianę. Fakt, że nie został zważony ani policzony, świadczy o tym, że nie było nastawienia na (nadrukowaną) figurę. Nie ma też żadnego sposobu na zdobycie waluty, która nie jest bezpośrednio pod ręką, z wyjątkiem agav (zdobycie waluty) razem z ziemią.] Jak to? Jeśli wół został wymieniony na osła, a osioł na wołu, gdy pierwsze przywłaszczy sobie (jedno ze zwierząt), drugie jest odpowiedzialne za jego wymianę. Domena Świątyni (nabywa) pieniądze, a domena świeckich z chazakah. [Jeśli skarbnik Świątyni daje pieniądze za bestię, nawet (jeśli bestia była) „na końcu świata”, to on je nabywa; ale świeccy nabywają tylko chazaka, tj. ciągnięcie. A jeśli laik dał za coś pieniądze, o ile ich nie wyciągnął, nie nabywa ich, a sprzedawca musi zwrócić pieniądze, jeśli on (kupujący) wycofa się, a on (ten, który się wycofa) podlega (przekleństwo, a mianowicie. :) „Ten, kto ukarał (… ukarze tego, kto nie dotrzymuje słowa”). Ale jeśli kupujący wyciągnął przedmiot, nawet jeśli nie zapłacił jeszcze określonej kwoty, nie może też zwrócić na zewnątrz. A jeśli nie oddał pieniędzy ani nie wyciągnął przedmiotu, a jedynie doszedł do porozumienia ze sprzedawcą, aby kupić za określoną cenę—nawet gdyby powiedział: „Jesteście moimi świadkami”, nie ma w tym nic (wiążącego), a on nawet nie podlega przekleństwu (jeśli się wycofa)]. „Mówienie” do świątyni jest jak „dawanie” świeckim. [Jeśli ktoś mówi: „Ten wół jest całopaleniem; ten dom jest poświęcony”—nawet gdyby był „na końcu świata”, Świątynia go nabywa. Ale w przypadku świeckich nie ma przejęcia, dopóki on (kupujący) nie pociągnie zwierzęcia lub nie wykona aktu chazaki w domu].
Bartenura on Mishnah Kiddushin
כל הנעשה דמים באחר – The Gemara explains (Kiddushin 28a-b): whatever is assessed as an equivalent (i.e., an exchange is meant and not a sale for cash), [for] anything – if one comes to give him money for another thing, must assess its value, that is, all the movables except for coins.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
English Explanation of Mishnah Kiddushin
Introduction
The first half of the mishnah discusses acquiring things through barter. The second half of the mishnah delves into the difference between the laws of acquisition for the Temple and those for an ordinary person.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
Bartenura on Mishnah Kiddushin
כיון שזכה זה – that is to say, once the first [person] pulls, the second is obligated for an exchange (I.e., a form of possession by handing to the purchaser an object as a symbolical substitute), in every place that they are, and if they died or lost it, and even though he had not pulled, since through the pulling by the seller of the scarf or the object, the object is acquired by the purchaser in whatever place he is in. And even though the object that they are purchasing is not worth at least a penny, and as long as it is not a coin or produce, with these – we do not acquire through them. And all things are acquired by exchange – movables, slaves and property, except for coinage which is not acquired through exchange, since the minds of people are [focused] on the form of the coin and not on its substance. For its form is likely to become nullified. Therefore, if a person purchased a coin without weight or without number, and said: “these are in exchange for a certain field,” or a certain slave, or a certain object, since this one pulled it, the other is liable in its exchange, for he has revealed his thought that he is not strict about its form since he didn’t weigh it or count it. For there is no way that the acquisition of the coin will take effect where it is lacking in his eyes, other than to acquire it along with land.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
English Explanation of Mishnah Kiddushin
Whatever can be used as payment for another object, as soon as this one takes possession [of the object], the other one assumes liability for what is given in exchange. How so? If one exchanges an ox for a cow, or a donkey for an ox, as soon as this one takes possession, the other one assumes liability for what is given in exchange. The general rule of acquiring things through exchange is illustrated simply in the example of the cow and ox. If Reuven and Shimon exchange an ox for a cow, when Reuven takes physical possession of Shimon’s cow, Shimon becomes owner of the ox, even if Shimon doesn’t take physical possession. The implication would be that if the ox dies or is stolen, Shimon is out of luck for it is his ox that died or was stolen. Alternatively, if the oxen market rises dramatically Shimon wins out. For better or for worse, in an exchange once one party takes possession of one of the objects being exchanged, the other party automatically owns the other object.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
Bartenura on Mishnah Kiddushin
רשות הגבוה בכסף – the treasurer who gave monies for the animal for the needs of the Temple treasury, even if it is at the end of the world, he has acquired it. But regarding a commoner who cannot acquire other than through claim based upon undisturbed possession, that is until he pulls it. And if the commoner gave money for the object, as long as he didn’t pull the object, he did not acquire it, and the seller can return the monies if he retracts from the sale of the object, and he accepts upon himself [the curse] of “he who punished” ( see Mishnah Bava Metzia, Chapter 4, Mishnah 2) (for not standing by his word). But if the purchaser pulled the object, even though he had not given the monies that he had stipulated, neither party of them can retract. And if he did not give the monies and did not pull the object, but rather, were pardoned on the sale in the presence of witnesses and he (i.e., the purchaser) was reconciled that her would purchase it for such-and-such an amount, and his fellow was reconciled to sell it for such-and-such an amount, even if he said: “you are my witnesses,” there is nothing in those words, and even [the curse] “he who punished” (for not standing by his word) is not here.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
English Explanation of Mishnah Kiddushin
The sanctuary’s title to property [is acquired] by money; the title of an ordinary person to property by hazakah. Ordinary people cannot acquire movable property by using money (see mishnah five), but the Temple can use money to acquire movable property. So if the Temple’s treasurer wants to buy a cow, once he gives the cow’s owner money the cow is sanctified and belongs to the Temple.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
Bartenura on Mishnah Kiddushin
אמירתו לגבוה כמסירתו להדיוט – He who says: “This bull is for a burnt-offering” or “this house is devoted to the Temple treasury, even if it is at the end of the world, he has acquired it. And the common person does not acquire until he pulls the animal’ and takes hold of the house.
Ask RabbiBookmarkShareCopy
English Explanation of Mishnah Kiddushin
Dedication to the sanctuary is equal to delivery to an ordinary person. A verbal declaration is not sufficient to transfer ownership. In other words, if I just pick up an object and say “This belongs to Reuven”, the object does not yet belong to Reuven. However, when it comes to dedicating something to the Temple, a verbal declaration is sufficient. If I state, “This cow belongs to the Temple,” the cow belongs to the Temple and is considered sacred. We can see through both of these sections that the Temple more easily acquires property than does an ordinary human being.
