אַלְמָנָה לְכֹהֵן גָּדוֹל, גְּרוּשָׁה וַחֲלוּצָה לְכֹהֵן הֶדְיוֹט, מִן הָאֵרוּסִין לֹא יֹאכְלוּ בַתְּרוּמָה. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר וְרַבִּי שִׁמְעוֹן מַכְשִׁירִין. נִתְאַרְמְלוּ אוֹ נִתְגָּרְשׁוּ, מִן הַנִּשּׂוּאִין פְּסוּלוֹת, מִן הָאֵרוּסִין כְּשֵׁרוֹת:
Wdowa po arcykapłanie, rozwódka i chaluta po zwykłym księdzu —od zaręczyn nie wolno im jeść terumah. [Ponieważ jej zaręczyny było jednym z przestępstw, jest ona niezdolna do jedzenia terumah z domu swojego ojca, jeśli jest córką Coheina.] R. Eliezer i R. Shimon pozwalają na to [dopóki nie zamieszka z nią, jest to napisane (Księga Kapłańska 21:15): „I nie zbezcześci (velo vechalel) potomstwa swego”—dwa chilulim (profanacje), jeden za nią i jeden za jej nasienie. Halacha nie jest z nimi zgodna, ale nie wolno jej jeść terumah nawet z zaręczyn]. Jeśli byli owdowiali lub rozwiedli się z małżeństwa [od tych Cohanim], nie nadają się (do jedzenia terumah) [ponieważ stają się chalaloth przez współżycie. ]. (Jeśli były owdowiałe lub rozwiedzione) po zaręczynach, wolno im (jeść terumah) [bo nawet pierwsza opalenizna sprawia, że są niezdolni tylko za życia (mężów), kiedy oczekują zakazanego wspólnego pożycia, ale nie po śmierci ich mężów .]