Talmud su Menahot 4:5
חֲבִתֵּי כֹהֵן גָּדוֹל, לֹא הָיוּ בָאוֹת חֲצָיִים, אֶלָּא מֵבִיא עִשָּׂרוֹן שָׁלֵם, וְחוֹצֵהוּ, וּמַקְרִיב מֶחֱצָה בַבֹּקֶר, וּמֶחֱצָה בֵין הָעַרְבָּיִם. וְכֹהֵן שֶׁהִקְרִיב מֶחֱצָה בְּשַׁחֲרִית וּמֵת וּמִנּוּ כֹהֵן אַחֵר תַּחְתָּיו, לֹא יָבִיא חֲצִי עִשָּׂרוֹן מִבֵּיתוֹ, וְלֹא חֲצִי עֶשְׂרוֹנוֹ שֶׁל רִאשׁוֹן, אֶלָּא מֵבִיא עִשָּׂרוֹן שָׁלֵם, וְחוֹצֵהוּ, וּמַקְרִיב מֶחֱצָה, וּמֶחֱצָה אָבֵד. נִמְצְאוּ שְׁנֵי חֲצָיִים קְרֵבִין, וּשְׁנֵי חֲצָיִים אוֹבְדִין. לֹא מִנּוּ כֹהֵן אַחֵר, מִשֶּׁל מִי הָיְתָה קְרֵבָה. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, מִשֶּׁל צִבּוּר. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, מִשֶּׁל יוֹרְשִׁים. וּשְׁלֵמָה הָיְתָה קְרֵבָה:
Il sommo sacerdote'Le torte alla piastra non possono essere portate in [due metà separate]. Piuttosto, deve portare un intero decimo e poi dividerlo, offrendo una metà al mattino e una metà verso sera. Se un [sommo] sacerdote offriva la metà del mattino e poi morisse e nominassero un altro sacerdote al suo posto, [il successore] non poteva portare un decimo dalla sua casa, né [può usare] il restante mezzo decimo di il primo [sommo sacerdote]. Piuttosto, deve portare un intero decimo e dividerlo, offrire una metà e lasciare l'altra metà va sprecata. Si scopre che vengono offerte due metà e due metà vanno sprecate. Se non nominassero un altro sacerdote al suo posto, dalle cui [spese] veniva offerto? Il rabbino Shimon dice: dalla comunità; Il rabbino Yehudah dice: dai suoi eredi, ed [entrambi concordano sul fatto che] sia stato offerto un intero [decimo].