Talmud sobre Hulín 6:2
הַשּׁוֹחֵט וְנִמְצָא טְרֵפָה, וְהַשּׁוֹחֵט לַעֲבוֹדָה זָרָה, וְהַשּׁוֹחֵט חֻלִּין בִּפְנִים, וְקָדָשִׁים בַּחוּץ, חַיָּה וָעוֹף הַנִּסְקָלִים, רַבִּי מֵאִיר מְחַיֵּב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין. הַשׁוֹחֵט וְנִתְנַבְּלָה בְיָדוֹ, הַנּוֹחֵר, וְהַמְעַקֵּר, פָּטוּר מִלְּכַסּוֹת:
Cuando un animal fue sacrificado y se descubrió que era Terefá, o si fue sacrificado con fines idólatras, o como חולין dentro, o como ofrendas consagradas sin la corte del templo; o un pájaro o animal salvaje condenado a lapidación, R. Meir lo considera obligatorio [para cubrir la sangre], pero los sabios sostienen: "No es obligatorio hacerlo". Cuando se convirtió en Nebelah al ser sacrificado, o cuando fue asesinado por un cuchillo que se empujó por la nariz, o que la tráquea y el "esófago fueron arrancados por la fuerza, no es obligatorio cubrir la sangre.
Jerusalem Talmud Sotah
The Babli, Zebaḥim 70b, argues that the dead calf must be pure since “purification is written there as for sacrifices” (Note 110).?