Shevuot 2

Kapitel 2

א יְדִיעוֹת הַטֻּמְאָה שְׁתַּיִם שֶׁהֵן אַרְבַּע. נִטְמָא וְיָדַע וְנֶעֶלְמָה מִמֶּנּוּ הַטֻּמְאָה וְזָכוּר אֶת הַקֹּדֶשׁ, נֶעְלַם מִמֶּנּוּ הַקֹּדֶשׁ וְזָכוּר אֶת הַטֻּמְאָה, נֶעֶלְמוּ מִמֶּנּוּ זֶה וָזֶה וְאָכַל אֶת הַקֹּדֶשׁ וְלֹא יָדַע, וּמִשֶּׁאָכַל יָדַע, הֲרֵי זֶה בְעוֹלֶה וְיוֹרֵד. נִטְמָא וְיָדַע וְנֶעֶלְמָה מִמֶּנּוּ טֻמְאָה וְזָכוּר אֶת הַמִּקְדָּשׁ, נֶעְלַם מִמֶּנּוּ מִקְדָּשׁ וְזָכוּר אֶת הַטֻּמְאָה, נֶעֶלְמוּ מִמֶּנּוּ זֶה וָזֶה וְנִכְנַס לַמִּקְדָּשׁ וְלֹא יָדַע, וּמִשֶּׁיָּצָא יָדַע, הֲרֵי זֶה בְעוֹלֶה וְיוֹרֵד:
1 Das Wissen der Unreinheit hat zwei Arten, die in vier zerfallen: Wenn nämlich Jemand unrein geworden und er es wusste, dann aber wird die Unreinheit von ihm vergessen, während er der Heiligkeit (der gegessenen Speise) sich bewusst ist, oder die Heiligkeit (der Speise) war ihm unbekannt, er war aber der Unreinheit sich bewusst, oder Beides wird von ihm vergessen, er isst darauf Heiliges und weiß nicht, und nach dem Essen erfährt er es; so ist er ein auf- und absteigendes Opfer schuldig. Wurde er unrein und wusste es, dann aber wurde die Unreinheit von ihm vergessen, während er das Heiligtum kennt, oder das Heiligtum war ihm unbekannt, er war sich aber der Unreinheit bewusst, oder Beides ward von ihm vergessen, und er geht darauf ins Heiligtum, und weiß nicht, und nachdem er herauskommt, erfährt er es, so ist er ein auf- und absteigendes Opfer schuldig.
ב אֶחָד הַנִּכְנָס לָעֲזָרָה וְאֶחָד הַנִּכְנָס לְתוֹסֶפֶת הָעֲזָרָה, שֶׁאֵין מוֹסִיפִין עַל הָעִיר וְעַל הָעֲזָרוֹת אֶלָּא בְמֶלֶךְ וְנָבִיא וְאוּרִים וְתֻמִּים וּבְסַנְהֶדְרִין שֶׁל שִׁבְעִים וְאֶחָד וּבִשְׁתֵּי תוֹדוֹת וּבְשִׁיר. וּבֵית דִּין מְהַלְּכִין וּשְׁתֵּי תוֹדוֹת אַחֲרֵיהֶם, וְכָל יִשְׂרָאֵל אַחֲרֵיהֶם. הַפְּנִימִית נֶאֱכֶלֶת וְהַחִיצוֹנָה נִשְׂרָפֶת. וְכֹל שֶׁלֹּא נַעֲשָׂה בְכָל אֵלּוּ, הַנִּכְנָס לְשָׁם אֵין חַיָּבִין עָלֶיהָ:
2 Es gilt gleich, ob er in den Vorhof selbst oder in den zum Vorhofe hinzugefügten Raum getreten ist, indem man zur (heiligen) Stadt und zu den Vorhöfen Nichts hinzufügen darf, außer mit Zustimmung eines Königs, eines Propheten, der Urim und Tumim und des Synedrion von einundsiebzig. Dazu gehören ferner zwei Dankopferbrote und Gesang. Der Gerichtshof geht mit den zwei Dankopferbroten, und zwar hinter denselben, und ganz Israel folgt ihm. Das innere (Brot) wurde verzehrt, das äußere verbrannt. Alles, was nicht mit allen diesen (Bedingungen) gemacht wurde, da war der dort hineingehende (Unreine) nicht schuldig.
ג נִטְמָא בָעֲזָרָה וְנֶעֶלְמָה מִמֶּנּוּ טֻמְאָה וְזָכוּר אֶת הַמִּקְדָּשׁ, נֶעְלַם מִמֶּנּוּ מִקְדָּשׁ וְזָכוּר לַטֻּמְאָה, נֶעְלַם מִמֶּנּוּ זֶה וָזֶה, וְהִשְׁתַּחֲוָה אוֹ שֶׁשָּׁהָה בִכְדֵי הִשְׁתַּחֲוָאָה, בָּא לוֹ בָאֲרֻכָּה, חַיָּב. בַּקְּצָרָה, פָּטוּר. זוֹ הִיא מִצְוַת עֲשֵׂה שֶׁבַּמִּקְדָּשׁ, שֶׁאֵין חַיָּבִין עָלֶיהָ:
3 Ist Jemand im Vorhofe unrein geworden, dann wurde die Unreinheit von ihm vergessen, er war sich aber bewusst, dass er im Heiligtume ist, oder er vergaß, dass er sich im Heiligtume befindet, er war aber seiner Unreinheit sich bewusst, oder Beides ward von ihm vergessen, und er verbeugte sich, oder er verweilte darin so lange, als eine Verbeugung dauert, oder er kam den längern Weg heraus, so ist er schuldig. (Geht er aber) den kürzeren Weg, so ist er frei. Dies ist ein Tat-Gebot betreffs des Heiligtums, wegen dessen Übertretung die Gemeinde nicht schuldig wird.
ד וְאֵיזוֹ הִיא מִצְוַת עֲשֵׂה שֶׁבַּנִּדָּה שֶׁחַיָּבִין עָלֶיהָ, הָיָה מְשַׁמֵּשׁ עִם הַטְּהוֹרָה וְאָמְרָה לוֹ נִטְמֵאתִי, וּפֵרַשׁ מִיָּד, חַיָּב, מִפְּנֵי שֶׁיְּצִיאָתוֹ הֲנָאָה לוֹ כְּבִיאָתוֹ:
4 Welches ist das Tat-Gebot betreffs der menstruierenden Frau, wegen dessen Übertretung man schuldig wird? Wenn Jemand einer reinen Frau beiwohnt, und sie sagt zu ihm: „ich bin unrein geworden!“, und er zieht sich sofort zurück, so ist er schuldig, weil das Weggehen ihm soviel Genuss gewährt, wie das Kommen.
ה רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, הַשֶּׁרֶץ וְגוֹ' וְנֶעְלַם מִמֶּנּוּ (ויקרא ה), עַל הֶעְלֵם שֶׁרֶץ חַיָּב, וְאֵינוֹ חַיָּב עַל הֶעְלֵם מִקְדָּשׁ. רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, וְנֶעְלַם מִמֶּנּוּ וְהוּא טָמֵא (שם), עַל הֶעְלֵם טֻמְאָה חַיָּב, וְאֵינוֹ חַיָּב עַל הֶעְלֵם מִקְדָּשׁ. רַבִּי יִשְׁמָעֵאל אוֹמֵר, וְנֶעְלַם וְנֶעְלַם שְׁתֵּי פְעָמִים, לְחַיֵּב עַל הֶעְלֵם טֻמְאָה וְעַל הֶעְלֵם מִקְדָּשׁ:
5 R. Elieser sagt: (Es heißt in Lev. 5,2:) „Das Kriechtier.. und es wird von ihm vergessen“; dies lehrt:) nur beim Vergessen, dass es ein Kriechtier war, ist er schuldig; er ist aber nicht schuldig beim Vergessen, dass er im Heiligtume ist. R. Akiba sagt: (Es heißt das.:) „es wird von ihm vergessen, und er ist unrein“; (dies lehrt:) nur beim Vergessen der Unreinheit ist er schuldig; er ist aber nicht schuldig beim Vergessen, dass er im Heiligtume ist. R. Ismael sagt: Der Ausdruck „es wird vergessen“ steht (Lev. 5, 2—3) zweimal, um zu lehren, dass er sowohl beim Vergessen der Unreinheit als beim Vergessen des Heiligtums schuldig sei.