Taanit 4

בִּשְׁלשָׁה פְרָקִים בַּשָּׁנָה כֹּהֲנִים נוֹשְׂאִין אֶת כַּפֵּיהֶן אַרְבַּע פְּעָמִים בַּיּוֹם, בַּשַּׁחֲרִית, בַּמּוּסָף וּבַמִּנְחָה וּבִנְעִילַת שְׁעָרִים, בַּתַּעֲנִיּוֹת וּבַמַּעֲמָדוֹת וּבְיוֹם הַכִּפּוּרִים:

W trzech okresach w roku kapłani będą podnosić ręce [błogosławić lud] w każdej modlitwie [i] cztery razy [w jednej z nich] rano, dodatkowo, po południu i na zakończenie [lub na zakończenie] modły. [Trzy wspomniane okresy] to dni postu, post stojących mężów i dzień pojednania.

אֵלּוּ הֵן מַעֲמָדוֹת, לְפִי שֶׁנֶּאֱמַר (במדבר כח), צַו אֶת בְּנֵי יִשְׂרָאֵל וְאָמַרְתָּ אֲלֵהֶם אֶת קָרְבָּנִי לַחְמִי, וְכִי הֵיאַךְ קָרְבָּנוֹ שֶׁל אָדָם קָרֵב, וְהוּא אֵינוֹ עוֹמֵד עַל גַּבָּיו, הִתְקִינוּ נְבִיאִים הָרִאשׁוֹנִים עֶשְׂרִים וְאַרְבַּע מִשְׁמָרוֹת. עַל כָּל מִשְׁמָר וּמִשְׁמָר הָיָה מַעֲמָד בִּירוּשָׁלַיִם שֶׁל כֹּהֲנִים, שֶׁל לְוִיִּם, וְשֶׁל יִשְׂרְאֵלִים. הִגִּיעַ זְמַן הַמִּשְׁמָר לַעֲלוֹת, כֹּהֲנִים וּלְוִיִּם עוֹלִים לִירוּשָׁלַיִם, וְיִשְׂרָאֵל שֶׁבְּאוֹתוֹ מִשְׁמָר מִתְכַּנְּסִין לְעָרֵיהֶן וְקוֹרְאִין בְּמַעֲשֵׂה בְרֵאשִׁית:

Są ma'amadot ; [stojących mężczyzn]. [Powodem tej instytucji jest] tak, jak jest napisane (Lb 28: 2): „Rozkaż synom Izraela i powiedz im: Moja ofiara, a mianowicie mój chleb” itd. Jak można złożyć ofiarę za osobę, która nie stoi przy niej [w czasie jej składania w ofierze]? Dlatego starsi prorocy ustanowili dwadzieścia cztery „miszmary” [lub podziały zakonów]; każda miszmarah zawsze była „ma'amad” [lub grupą stojących mężów], składającą się z Kohanim [kapłanów], Lewitów i Izraelitów stacjonujących w Jerozolimie. Gdy przyszedł czas, aby każda miszma szła [z ich miast do świątyni], kapłani i lewici udali się do Jerozolimy, a Izraelici, którzy należeli do tej miszmary, zebrali się w [synagogach] swoich miast, aby czytać. historia stworzenia [Rdz 1].

וְאַנְשֵׁי הַמַּעֲמָד הָיוּ מִתְעַנִּין אַרְבָּעָה יָמִים בַּשָּׁבוּעַ, מִיּוֹם שֵׁנִי וְעַד יוֹם חֲמִישִׁי. וְלֹא הָיוּ מִתְעַנִּין עֶרֶב שַׁבָּת, מִפְּנֵי כְבוֹד הַשַּׁבָּת. וְלֹא בְאֶחָד בַּשַּׁבָּת, כְּדֵי שֶׁלֹּא יֵצְאוּ מִמְּנוּחָה וָעֹנֶג לִיגִיעָה וְתַעֲנִית וְיָמוּתוּ. בַּיּוֹם הָרִאשׁוֹן, בְּרֵאשִׁית, וִיְהִי רָקִיעַ. בַּשֵּׁנִי, יְהִי רָקִיעַ, וְיִקָּווּ הַמַּיִם. בַּשְּׁלִישִׁי, יִקָּווּ הַמַּיִם, וִיְהִי מְאֹרֹת. בָּרְבִיעִי, יְהִי מְאֹרֹת, וְיִשְׁרְצוּ הַמַּיִם. בַּחֲמִישִׁי, יִשְׁרְצוּ הַמַּיִם, וְתּוֹצֵא הָאָרֶץ. בַּשִּׁשִּׁי, תּוֹצֵא הָאָרֶץ, וַיְכֻלּוּ הַשָּׁמַיִם. פָּרָשָׁה גְדוֹלָה, קוֹרִין אוֹתָהּ בִּשְׁנַיִם, וְהַקְּטַנָּה בְּיָחִיד, בַּשַּׁחֲרִית וּבַמּוּסָף. וּבַמִּנְחָה נִכְנָסִין וְקוֹרִין עַל פִּיהֶן, כְּקוֹרִין אֶת שְׁמַע. עֶרֶב שַׁבָּת בַּמִּנְחָה לֹא הָיוּ נִכְנָסִין, מִפְּנֵי כְבוֹד הַשַּׁבָּת:

Stojący mężczyźni pościli cztery razy w tygodniu; a mianowicie od poniedziałku do czwartku (włącznie), ale nie pościli w piątek ze względu na zaszczyt należny szabatowi ani w niedzielę, aby nie (zbyt nagle) nie przeszli od odpoczynku i przyjemności do znużenia i postu - bo to mogłoby zagrozić ich życiu. W niedzielę stojący mężowie czytali (rozpoczynające się części): „Na początku” itd. (Rdz 1: 1-5) i „Niech będzie rozszerzenie” itd. (Rdz 1: 6)

כָּל יוֹם שֶׁיֶּשׁ בּוֹ הַלֵּל, אֵין בּוֹ מַעֲמָד בַּשַּׁחֲרִית. קָרְבַּן מוּסָף, אֵין בּוֹ בַנְּעִילָה. קָרְבַּן עֵצִים, אֵין בּוֹ בַמִּנְחָה, דִּבְרֵי רַבִּי עֲקִיבָא. אָמַר לוֹ בֶן עַזַּאי, כָּךְ הָיָה רַבִּי יְהוֹשֻׁעַ שׁוֹנֶה, קָרְבַּן מוּסָף, אֵין בּוֹ בַמִּנְחָה. קָרְבַּן עֵצִים, אֵין בּוֹ בַנְּעִילָה. חָזַר רַבִּי עֲקִיבָא לִהְיוֹת שׁוֹנֶה כְבֶן עַזַּאי:

W te dni, w które śpiewa się Hallel , stojący mężowie nie przychodzili na poranną modlitwę [w Jerozolimie]. Kiedy była dodatkowa ofiara korbańskiego mussafu , nie zebrali się podczas modlitwy końcowej. Kiedy przyniesiono drewnianą ofiarę 6, nie zbierali się podczas popołudniowej modlitwy. Tak mówi rabin Akivah; ale Ben Azzai powiedział do niego: „Rabbi Jehoszua nauczał, co następuje: Gdy była dodatkowa ofiara, stojący mężowie nie zbierali się podczas popołudniowych modlitw; kiedy składano ofiarę z drewna, nie gromadzili się w czasie zakończenia modlitwa." Potem rabin Akivah zmienił [swoją opinię] i nauczał jak Ben Azzai.

זְמַן עֲצֵי כֹהֲנִים וְהָעָם, תִּשְׁעָה. בְּאֶחָד בְּנִיסָן, בְּנֵי אָרַח בֶּן יְהוּדָה. בְּעֶשְׂרִים בְּתַמּוּז, בְּנֵי דָוִד בֶּן יְהוּדָה. בַּחֲמִשָּׁה בְאָב, בְּנֵי פַרְעֹשׁ בֶּן יְהוּדָה. בְּשִׁבְעָה בוֹ, בְּנֵי יוֹנָדָב בֶּן רֵכָב. בַּעֲשָׂרָה בוֹ, בְּנֵי סְנָאָה בֶן בִּנְיָמִין. בַּחֲמִשָּׁה עָשָׂר בּוֹ, בְּנֵי זַתּוּא בֶן יְהוּדָה, וְעִמָּהֶם כֹּהֲנִים וּלְוִיִּם וְכָל מִי שֶׁטָּעָה בְשִׁבְטוֹ, וּבְנֵי גוֹנְבֵי עֱלִי בְּנֵי קוֹצְעֵי קְצִיעוֹת. בְּעֶשְׂרִים בּוֹ, בְּנֵי פַחַת מוֹאָב בֶּן יְהוּדָה. בְּעֶשְׂרִים בֶּאֱלוּל, בְּנֵי עָדִין בֶּן יְהוּדָה. בְּאֶחָד בְּטֵבֵת שָׁבוּ בְנֵי פַרְעֹשׁ שְׁנִיָּה. בְּאֶחָד בְּטֵבֵת לֹא הָיָה בוֹ מַעֲמָד, שֶׁהָיָה בוֹ הַלֵּל וְקָרְבַּן מוּסָף וְקָרְבַּן עֵצִים:

Czas [dostarczenia] drewna [na ołtarz] przez kapłanów i lud wynosił dziewięć wyznaczonych dni; Pierwszego Nissana rodzina Arah z Judy [urodziła]; dwudziestego dnia Tamuza rodzina Dawida z Judy; piątego dnia Av rodzina Parosza z Jehudy; siódmego rodzina Jonadava ben Rechav; dziesiątego rodzina Sinha z Beniamina; piętnastego rodzina Zatu z Jehudy, a wraz z nimi kapłani i Lewici, i wszyscy ci, którzy nie wiedzieli z jakiego plemienia [byli potomkami], także rodzina Gonve Helego i rodzina Kotzei Ketziot; a dwudziestego ród Pachat Moav z Jehudy; dwudziestego dnia Elul ród Adin z Jehudy; na pierwszym z Tevet rodzina Parosh [zaproponowała] drugi raz. Na pierwszym z Tevet nie było spotkania stojących mężczyzn; ponieważ recytowano Hallel i przyniesiono dodatkową ofiarę i ofiarę z drewna [w tym dniu].

חֲמִשָּׁה דְבָרִים אֵרְעוּ אֶת אֲבוֹתֵינוּ בְּשִׁבְעָה עָשָׂר בְּתַמּוּז וַחֲמִשָּׁה בְּתִשְׁעָה בְאָב. בְּשִׁבְעָה עָשָׂר בְּתַמּוּז נִשְׁתַּבְּרוּ הַלּוּחוֹת, וּבָטַל הַתָּמִיד, וְהֻבְקְעָה הָעִיר, וְשָׂרַף אַפּוֹסְטֹמוֹס אֶת הַתּוֹרָה, וְהֶעֱמִיד צֶלֶם בַּהֵיכָל. בְּתִשְׁעָה בְאָב נִגְזַר עַל אֲבוֹתֵינוּ שֶׁלֹּא יִכָּנְסוּ לָאָרֶץ, וְחָרַב הַבַּיִת בָּרִאשׁוֹנָה וּבַשְּׁנִיָּה, וְנִלְכְּדָה בֵיתָר, וְנֶחְרְשָׁה הָעִיר. מִשֶּׁנִּכְנַס אָב, מְמַעֲטִין בְּשִׂמְחָה:

Pięć wydarzeń spotkało przodków siedemnastego miesiąca Tamuz i pięć dziewiątego dnia Av. Siedemnastego dnia Tamuz tablice zostały złamane, ofiara Tamid została zakończona, mury miasta zostały naruszone, Apaustamous spalił Torę, bożek został umieszczony na dziedzińcu świątyni. Dziewiątego dnia Av zarządzono, że nasi przodkowie nie będą mogli wejść do Ziemi Izraela, zniszczono pierwszą i drugą świątynię, schwytano Beitar, zaorano miasto Jeruzalem. Od początku miesiąca Av zmniejszamy radość.

שַׁבָּת שֶׁחָל תִּשְׁעָה בְאָב לִהְיוֹת בְּתוֹכָהּ, אָסוּר מִלְּסַפֵּר וּמִלְּכַבֵּס, וּבַחֲמִישִׁי מֻתָּרִין מִפְּנֵי כְבוֹד הַשַּׁבָּת. עֶרֶב תִּשְׁעָה בְאָב לֹא יֹאכַל אָדָם שְׁנֵי תַבְשִׁילִין, לֹא יֹאכַל בָּשָׂר וְלֹא יִשְׁתֶּה יָיִן. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, יְשַׁנֶּה. רַבִּי יְהוּדָה מְחַיֵּב בִּכְפִיַּת הַמִּטָּה, וְלֹא הוֹדוּ לוֹ חֲכָמִים:

W tygodniu, w którym przypada dziewiąty dzień Av, nie wolno się golić ani prać [ubranie], ale w czwartek jest to dozwolone z okazji szabatu. W przeddzień dziewiątego miesiąca Ab, nikt nie może spożywać dwóch [różnych rodzajów] kuchni [lub potraw], jeść mięsa ani pić wina. Rabbon Simeon ben Gamaliel mówi: „[Wystarczy] zmienić [z własnego zwyczajowego trybu życia]”. Rabin Yehudah uważa, że ​​odwrócenie łóżek jest obowiązkowe, ale mędrcy się na to nie zgadzają.

אָמַר רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל, לֹא הָיוּ יָמִים טוֹבִים לְיִשְׂרָאֵל כַּחֲמִשָּׁה עָשָׂר בְּאָב וּכְיוֹם הַכִּפּוּרִים, שֶׁבָּהֶן בְּנוֹת יְרוּשָׁלַיִם יוֹצְאוֹת בִּכְלֵי לָבָן שְׁאוּלִין, שֶׁלֹּא לְבַיֵּשׁ אֶת מִי שֶׁאֵין לוֹ. כָּל הַכֵּלִים טְעוּנִין טְבִילָה. וּבְנוֹת יְרוּשָׁלַיִם יוֹצְאוֹת וְחוֹלוֹת בַּכְּרָמִים. וּמֶה הָיוּ אוֹמְרוֹת, בָּחוּר, שָׂא נָא עֵינֶיךָ וּרְאֵה, מָה אַתָּה בוֹרֵר לָךְ. אַל תִּתֵּן עֵינֶיךָ בַנּוֹי, תֵּן עֵינֶיךָ בַמִּשְׁפָּחָה. שֶׁקֶר הַחֵן וְהֶבֶל הַיֹּפִי, אִשָּׁה יִרְאַת ה' הִיא תִתְהַלָּל (משלי לא). וְאוֹמֵר, תְּנוּ לָהּ מִפְּרִי יָדֶיהָ, וִיהַלְלוּהָ בַשְּׁעָרִים מַעֲשֶׂיהָ. וְכֵן הוּא אוֹמֵר, צְאֶינָה וּרְאֶינָה בְּנוֹת צִיּוֹן בַּמֶּלֶךְ שְׁלֹמֹה בָּעֲטָרָה שֶׁעִטְּרָה לּוֹ אִמּוֹ בְּיוֹם חֲתֻנָּתוֹ וּבְיוֹם שִׂמְחַת לִבּוֹ (שיר השירים ג). בְּיוֹם חֲתֻנָּתוֹ, זֶה מַתַּן תּוֹרָה. וּבְיוֹם שִׂמְחַת לִבּוֹ, זֶה בִּנְיַן בֵּית הַמִּקְדָּשׁ, שֶׁיִּבָּנֶה בִמְהֵרָה בְיָמֵינוּ. אָמֵן:

Rabbon Symeon ben Gamaliel mówi: „Nigdy nie było bardziej radosnych świąt w Izraelu niż piętnasty Av i Jom Kipur , gdyż na nie wychodzili dziewczęta z Jerozolimy ubrane w białe szaty—pożyczonych, aby nie zawstydzić tych, którzy ich nie mają;—i te szaty miały być wcześniej zanurzone, a więc wyszli i tańczyli w winnicach, mówiąc: Młodzi ludzie, patrzcie i obserwujcie dobrze, kogo wybieracie [na małżonka]; nie zwracajcie uwagi na piękno [tylko], ale raczej na rodzinę cnotliwą, gdyż „wdzięk jest zwodniczy, a piękno jest rzeczą próżną, ale kobieta, która boi się Pana, jest godna chwały” (Prz. 31: 3); i jest też powiedziane (Prz. 31:31): „Dajcie jej z owocu jej rąk, a jej własne uczynki niech ją chwalą w bramach”. I tak jest powiedziane [w nawiązaniu do tego zwyczaju]: „Wyjdźcie, dziewice jerozolimskie, i spójrzcie na króla Salomona i na koronę, którą otoczyła jego matka [jego głowę] w dniu zaślubin i na dzień radości serca ”(Pieśń nad Pieśniami 3:11); „dzień jego zaślubin” nawiązuje do dnia daru zakonu, a „dzień radości jego serca” był dniem ukończenia budowy świątyni. „Niech wkrótce zostanie odbudowana w naszym dni Amen!