Sanhedryn 7

Rozdział 7

א אַרְבַּע מִיתוֹת נִמְסְרוּ לְבֵית דִּין, סְקִילָה, שְׂרֵפָה, הֶרֶג, וָחֶנֶק. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, שְׂרֵפָה, סְקִילָה, חֶנֶק, וָהֶרֶג. זוֹ מִצְוַת הַנִּסְקָלִין:

1 Cztery kary śmierci zostały zdegradowane do bet-din: ukamienowanie, spalenie, ścięcie głowy i uduszenie. [Ukamienowanie jest cięższe niż palenie i jedno i drugie niż ścięcie głowy; a te trzy z nich (są bardziej dotkliwe) niż uduszenie. Ma to znaczenie, gdy ktoś podlega dwóm karom śmierci, przy czym orzeczenie jest takie, że ponosi on surowszą.] R. Szimon mówi: Palenie, ukamienowanie, uduszenie i ścięcie głowy. [Halacha nie jest zgodna z R. Szimonem.] To [(powyższe)] jest egzekucją przez ukamienowanie.

ב מִצְוַת הַנִּשְׂרָפִין, הָיוּ מְשַׁקְּעִין אוֹתוֹ בַזֶּבֶל עַד אַרְכֻּבּוֹתָיו וְנוֹתְנִין סוּדָר קָשָׁה לְתוֹךְ הָרַכָּה וְכוֹרֵךְ עַל צַוָּארוֹ. זֶה מוֹשֵׁךְ אֶצְלוֹ וְזֶה מוֹשֵׁךְ אֶצְלוֹ עַד שֶׁפּוֹתֵחַ אֶת פִּיו, וּמַדְלִיק אֶת הַפְּתִילָה וְזוֹרְקָהּ לְתוֹךְ פִּיו וְיוֹרֶדֶת לְתוֹךְ מֵעָיו וְחוֹמֶרֶת אֶת בְּנֵי מֵעָיו. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אַף הוּא אִם מֵת בְּיָדָם לֹא הָיוּ מְקַיְּמִין בּוֹ מִצְוַת שְׂרֵפָה, אֶלָּא פוֹתְחִין אֶת פִּיו בִּצְבָת שֶׁלֹּא בְטוֹבָתוֹ וּמַדְלִיק אֶת הַפְּתִילָה וְזוֹרְקָהּ לְתוֹךְ פִּיו וְיוֹרֶדֶת לְתוֹךְ מֵעָיו וְחוֹמֶרֶת אֶת בְּנֵי מֵעָיו. אָמַר רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן צָדוֹק, מַעֲשֶׂה בְּבַת כֹּהֵן אַחַת שֶׁזִּנְּתָה, וְהִקִּיפוּהָ חֲבִילֵי זְמוֹרוֹת וּשְׂרָפוּהָ. אָמְרוּ לוֹ, מִפְּנֵי שֶׁלֹּא הָיָה בֵית דִּין שֶׁל אוֹתָהּ שָׁעָה בָּקִי:

2 Egzekucja przez spalenie: zanurzali go w odpadach, aż jego uda [aby nie obracał się w tę iz powrotem, a piętno spadło na jego ciało.] Umieszczali twardą tkaninę w miękkiej i zawiązywali ją wokół jego gardła. trudno go udusić; miękki, aby osłonić.] Jeden ciągnąłby się za jeden koniec; inny z drugiej, dopóki nie otworzył ust. Następnie (inny) brał [ołowianą] markę i wrzucał do ust. To zstąpiłoby do jego wnętrzności i wypaliło (chomereth) jego jelita, [jak w (Eichah 2:11): „Moje jelita zostały wypalone” (chamarmaru). Wywodzi się to ze śmierci synów Aarona, a mianowicie. (Księga Kapłańska 10: 6): „I niech wasi bracia, cały dom Izraela, opłakują ogień spalony przez Lorda”, gdzie ich ciała nie zostały spalone, tj. (Tamże. 5): „I zbliżyli się i nieśli ich w tunikach”. Tutaj także micwa palenia jest zaspokojona, chociaż spalone są same ich wnętrzności. Preferowana jest ta forma palenia, ponieważ jest napisane (Księga Kapłańska 19:18): „Będziesz miłował bliźniego swego jak siebie samego”—Wybierzcie mu ludzką śmierć.] R. Juda mówi: Ale gdyby umarł z ich rąk [tj. Przez uduszenie, przed zrzuceniem piętna], nie dokonaliby micwy palenia! Raczej [nie duszą go, ale] otwierają mu usta szczypcami, rozpalają znicz i wrzucają mu do ust. [Halacha nie jest zgodna z R. Yehudah.] R. Elazar ur. R. Tzaddok powiedział: Ale kiedy córka księdza dopuściła się cudzołóstwa i otoczyli ją gałązkami i spalili żywcem! Odpowiedzieli: Ten bet-din nie był zorientowany w prawie. [Byli saduceuszami, którzy nie wyjaśniają tożsamości (gezeirah shavah), ale interpretują werset dosłownie.]

ג מִצְוַת הַנֶּהֱרָגִים, הָיוּ מַתִּיזִין אֶת רֹאשׁוֹ בְסַיִף כְּדֶרֶךְ שֶׁהַמַּלְכוּת עוֹשָׂה. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, נִוּוּל הוּא זֶה, אֶלָּא מַנִּיחִין אֶת רֹאשׁוֹ עַל הַסַּדָּן וְקוֹצֵץ בְּקוֹפִיץ. אָמְרוּ לוֹ, אֵין מִיתָה מְנֻוֶּלֶת מִזּוֹ. מִצְוַת הַנֶּחֱנָקִין, הָיוּ מְשַׁקְּעִין אוֹתוֹ בַזֶּבֶל עַד אַרְכֻּבּוֹתָיו וְנוֹתְנִין סוּדָר קָשָׁה לְתוֹךְ הָרַכָּה וְכוֹרֵךְ עַל צַוָּארוֹ, זֶה מוֹשֵׁךְ אֶצְלוֹ וְזֶה מוֹשֵׁךְ אֶצְלוֹ, עַד שֶׁנַּפְשׁוֹ יוֹצְאָה:

3 Egzekucja przez ścięcie głowy: odcięli mu głowę mieczem, na sposób (egzekucji) przez monarchię. R. Juda mówi: To jest poniżające. [Albowiem zostaje zabity na stojąco i upada.] Jego głowę kładzie się raczej na bloku i odcina siekierą. [Baraitha wyjaśnia, że R. Juda nie zgadza się z rabinami z powodu (Księga Kapłańska 18: 3): „A w ich ustawach nie będziesz chodził”. A rabini przeciwstawiają się: skoro w Torze jest mowa o śmierci mieczem, a mianowicie. (Wj 21:20): „Pomsta będzie podjęta”, oni (ich ustawy) nie są naszym źródłem. Halacha jest zgodna z mędrcami.] Wykonanie przez uduszenie: zanurzali go w odpadach aż do ud, wkładali twardy materiał do miękkiego i zawiązali mu wokół gardła; i jeden ciągnął z jednego końca, a drugi z drugiego, aż umarł.]

ד אֵלּוּ הֵן הַנִּסְקָלִין, הַבָּא עַל הָאֵם, וְעַל אֵשֶׁת הָאָב, וְעַל הַכַּלָּה, וְעַל הַזְּכוּר, וְעַל הַבְּהֵמָה, וְהָאִשָּׁה הַמְבִיאָה אֶת הַבְּהֵמָה, וְהַמְגַדֵּף, וְהָעוֹבֵד עֲבוֹדָה זָרָה, וְהַנּוֹתֵן מִזַּרְעוֹ לַמֹּלֶךְ, וּבַעַל אוֹב וְיִדְּעוֹנִי, וְהַמְחַלֵּל אֶת הַשַּׁבָּת, וְהַמְקַלֵּל אָבִיו וְאִמּוֹ, וְהַבָּא עַל נַעֲרָה הַמְאֹרָסָה, וְהַמֵּסִית, וְהַמַּדִּיחַ, וְהַמְכַשֵּׁף, וּבֵן סוֹרֵר וּמוֹרֶה. הַבָּא עַל הָאֵם, חַיָּב עָלֶיהָ מִשּׁוּם אֵם וּמִשּׁוּם אֵשֶׁת אָב. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אֵינוֹ חַיָּב אֶלָּא מִשּׁוּם הָאֵם בִּלְבָד. הַבָּא עַל אֵשֶׁת אָב חַיָּב עָלֶיהָ מִשּׁוּם אֵשֶׁת אָב וּמִשּׁוּם אֵשֶׁת אִישׁ, בֵּין בְּחַיֵּי אָבִיו בֵּין לְאַחַר מִיתַת אָבִיו, בֵּין מִן הָאֵרוּסִין בֵּין מִן הַנִּשּׂוּאִין. הַבָּא עַל כַּלָּתוֹ, חַיָּב עָלֶיהָ מִשּׁוּם כַּלָּתוֹ וּמִשּׁוּם אֵשֶׁת אִישׁ, בֵּין בְּחַיֵּי בְנוֹ בֵּין לְאַחַר מִיתַת בְּנוֹ, בֵּין מִן הָאֵרוּסִין בֵּין מִן הַנִּשּׂוּאִין. הַבָּא עַל הַזְּכוּר וְעַל הַבְּהֵמָה, וְהָאִשָּׁה הַמְבִיאָה אֶת הַבְּהֵמָה, אִם אָדָם חָטָא, בְּהֵמָה מֶה חָטָאת, אֶלָּא לְפִי שֶׁבָּאת לָאָדָם תַּקָּלָה עַל יָדָהּ, לְפִיכָךְ אָמַר הַכָּתוּב תִּסָּקֵל. דָּבָר אַחֵר, שֶׁלֹּא תְהֵא בְּהֵמָה עוֹבֶרֶת בַּשּׁוּק וְיֹאמְרוּ זוֹ הִיא שֶׁנִּסְקַל פְּלוֹנִי עַל יָדָהּ:

4 Oto te egzekucje przez ukamienowanie: [w odniesieniu do niektórych jest to wyraźnie określone; a gdzie nie jest powiedziane, jest napisane: „Jego krew jest w nim”, „Ich krew jest w nich”, co nawiązuje do ukamienowania. Halacha wywodzi się z tego, co jest powiedziane o nekromantach i wróżbitach (Księga Kapłańska 20:27): „Kamieniami ich ukamienują, ich krew jest w nich”.] Mężczyzna, który mieszka z matką, z żoną ojca, ze swoją synową, z mężczyzną i ze zwierzęciem; kobieta, która sprowadza na siebie bestię, bluźnierca, bałwochwalca, ten, który daje swoje nasienie Molochowi [Ta tanna utrzymuje, że Molech nie jest bałwochwalstwem, ale gojowską praktyką, przy czym dwoje (bałwochwalstwo i Moloch) są przywoływane oddzielnie] , Ba'al Ov i yidoni (patrz 7: 7), ten, który bezcześci szabat, ten, który przeklina swojego ojca i swoją matkę [To jest bardziej surowe niż uderzenie ich, dwa (grzechy) uzyskanie: zawstydzenie ojca i matki i wypowiedzenie imię Pana na próżno, orzekając, że nie ponosi on odpowiedzialności, dopóki nie przeklnie ich imieniem], ten, który mieszka z narzeczoną dziewczyną, ten, który sprowadza [jednostkę] na manowce (do bałwochwalstwa), ten, który odwraca [a miasto] błądzący, wiedźma, [tj. (Księga Wyjścia 22:17): „Czarownicy, której nie pozwolisz żyć”, a następnie (tamże 18): „Każdy, kto obcuje ze zwierzęciem, będzie zabity”. Tak jak tam, tu również wskazano na ukamienowanie, ukamienowanie (rozumie się)] i zbuntowanego syna (ben sorer umoreh). Ten, kto mieszka z matką, ponosi odpowiedzialność na podstawie rachunku matki i żony ojca. [Jest odpowiedzialny za dwie ofiary za grzech—kareth (odcięcie) i dyskretność ofiary za grzech (nawet w jednym ciele) wyrażone w odniesieniu do wszystkich arayoth (niedozwolone stosunki)]. R. Juda mówi: Odpowiada tylko na podstawie rachunku swojej matki. Ten, kto mieszka z żoną swojego ojca, ponosi odpowiedzialność na podstawie rachunku żony swojego ojca i żony innego mężczyzny, czy to za życia ojca, czy po jego śmierci, niezależnie od tego, czy była zaręczona, czy zamężna. [(„czy była zaręczona” :) Kiedyś on ją zaręczył, była uważana za jego żonę, a mianowicie. „Jeśli mężczyzna bierze żonę”. Od czasu „wzięcia” nazywana jest jego żoną. To „branie” jest zaręczynami, jak wywodzi się z tożsamości, „braniem” - „braniem” z pola Efrona (Rdz 23:13)]. Ten, kto mieszka ze swoją synową, ponosi odpowiedzialność na podstawie rachunku swojej synowej i żony innego mężczyzny, czy to za życia syna, czy po jego śmierci, niezależnie od tego, czy była zaręczona, czy zamężna. Mężczyzna, który mieszka z mężczyzną lub zwierzęciem, i kobietę, która sprowadza na nią bestię: Jeśli mężczyzna zgrzeszył, jak zgrzeszył zwierzę? Ale ponieważ człowiek został przez to „zniszczony”, Pismo nakazuje, aby go ukamienować. Inna interpretacja: aby bestia nie przeszła przez rynek i ludzie powiedzieli: „To jest ta, za którą ten człowiek został ukamienowany”.

ה הַמְגַדֵּף אֵינוֹ חַיָּב עַד שֶׁיְּפָרֵשׁ הַשֵּׁם. אָמַר רַבִּי יְהוֹשֻׁעַ בֶּן קָרְחָה, בְּכָל יוֹם דָּנִין אֶת הָעֵדִים בְּכִנּוּי יַכֶּה יוֹסֵי אֶת יוֹסֵי. נִגְמַר הַדִּין, לֹא הוֹרְגִים בְּכִנּוּי, אֶלָּא מוֹצִיאִים כָּל אָדָם לַחוּץ וְשׁוֹאֲלִים אֶת הַגָּדוֹל שֶׁבָּהֶן וְאוֹמְרִים לוֹ אֱמֹר מַה שֶּׁשָּׁמַעְתָּ בְּפֵרוּשׁ, וְהוּא אוֹמֵר, וְהַדַּיָּנִים עוֹמְדִין עַל רַגְלֵיהֶן וְקוֹרְעִין וְלֹא מְאַחִין. וְהַשֵּׁנִי אוֹמֵר אַף אֲנִי כָּמוֹהוּ, וְהַשְּׁלִישִׁי אוֹמֵר אַף אֲנִי כָּמוֹהוּ:

5 Ten, kto bluźni, nie ponosi odpowiedzialności, dopóki nie wspomina o Imieniu [i „błogosławi” Imię przez Imię (tj. „Niech X przeklnie X”), jest napisane (Księga Kapłańska 24:16): „A ten, kto bluźni imieniu… jeśli bluźni przeciwko imieniu " —bluźnić Imieniu przez Imię.] R. Yehoshua ur. Karchah powiedział: Przez cały dzień [narady] będą przesłuchiwać świadków (bluźnierstwa) z epitetem (kinui) [„Zastępczy przedmiot” przekleństwa nazywany jest przez mędrców „kinui”; oraz w Piśmie Świętym (Job 32:22): „Ki loyadati achaneh” („Bo wiem teraz, jak mielić słowa”)]—„Niech Yossi uderzy Yossiego”. [Słyszałem, że do Tetragramu nawiązuje "Yossi", ponieważ (Yossi) ma cztery litery, których gematria (86) to "Elokim".] Kiedy wyrok został zakończony [a Beth-din przyszedł, aby go ogłosić odpowiedzialnyb], nie mogli go stracić [na podstawie świadectwa, które słyszeli, bo słyszeli z ust tylko przekleństwo] z epitetu]. Ale wszyscy są wysyłani, [poniżające jest wypowiadanie „błogosławieństwa Imię „publicznie] i pytają starszego świadka (co usłyszał) i mówią mu:„ Powtórz to, co wyraźnie usłyszałeś ”, a on to robi. A sędziowie stoją na nogach i rozdzierają (szaty) i nie przywracają ich [w sposób „wykończony”, z szyciem aleksandryjskim, gdzie rozdarcie nie jest zauważalne; ale inne szwy są dozwolone.], a drugi świadek mówi: „Ja też słyszałem tak, jak on”. [i nie musi tego wyraźnie powtarzać], a trzeci mówi: „Ja też słyszałem tak, jak on”. [Jest to zgodne z poglądem, że tak jak dwóch (świadków) składa się na jedno świadectwo, tak samo jest z trzema].

ו הָעוֹבֵד עֲבוֹדָה זָרָה, אֶחָד הָעוֹבֵד, וְאֶחָד הַזּוֹבֵחַ, וְאֶחָד הַמְקַטֵּר, וְאֶחָד הַמְנַסֵּךְ, וְאֶחָד הַמִּשְׁתַּחֲוֶה, וְאֶחָד הַמְקַבְּלוֹ עָלָיו לֶאֱלוֹהַּ, וְהָאוֹמֵר לוֹ אֵלִי אָתָּה. אֲבָל הַמְגַפֵּף וְהַמְנַשֵּׁק וְהַמְכַבֵּד וְהַמְּרַבֵּץ וְהַמַּרְחִיץ, הַסָּךְ, הַמַּלְבִּישׁ וְהַמַּנְעִיל, עוֹבֵר בְּלֹא תַעֲשֶׂה. הַנּוֹדֵר בִּשְׁמוֹ וְהַמְקַיֵּם בִּשְׁמוֹ, עוֹבֵר בְּלֹא תַעֲשֶׂה. הַפּוֹעֵר עַצְמוֹ לְבַעַל פְּעוֹר, זוֹ הִיא עֲבוֹדָתוֹ. הַזּוֹרֵק אֶבֶן לְמַרְקוּלִיס, זוֹ הִיא עֲבוֹדָתוֹ:

6 Ten, kto służy bałwochwalstwu (jest wykonywany przez ukamienowanie), czy służy mu [w zwykły sposób], czy też przez zabijanie go, palenie kadzidła lub nalewanie mu libacji, kłaniając się mu [(Chociaż jeden z tych czterech to nie jest to jego zwykły sposób oddawania czci, niemniej jednak jest podatny (na ukamienowanie). I przy wszystkich innych sposobach, nie jest on odpowiedzialny, chyba że jest to zwykły sposób.)], biorąc go na siebie jako boga, [nawet przez samą mowę, jest to porównane do rzezi, a mianowicie. (Księga Wyjścia 32: 8): „I zabili go i powiedzieli:„ To jest wasz Bóg ””], mówiąc do niego: „Ty jesteś moim bogiem” [przedtem. To „rzuca światło” na to, co poprzedza. Gdybyśmy bowiem nauczyli się tego pierwszego, myślelibyśmy, że ktoś był odpowiedzialny (za kult) tylko przed nim, ale nie inaczej. Dlatego uczymy się tego drugiego— "przed tym" —co oznacza, że ten pierwszy (mówi o uwielbieniu) nie przed nim, mimo że jest odpowiedzialny]. Ale jeśli ktoś go obejmuje, całuje, zamiata przed nim, spryska, myje, namaszcza, ubiera lub obuje narusza przykazanie negatywne, [jest to zbędne „i nie będziesz im służył” (w tym celu)]. Jeśli ktoś ślubuje w jego imieniu [np. „Zabraniam sobie wszelkich owoców na świecie w imię tego bałwochwalstwa ”] lub jeśli ktoś przysięga w jego imieniu, przekroczy przykazanie negatywne, [tj. (Wj 23:13): „A imion innych bogów nie będziecie wspominać”. Jeśli ktoś wypróżnia się przed Ba'al Peorem, jest to jego konwencjonalny sposób oddawania czci [tak, że nawet gdyby miał zamiar go zawstydzić, jest odpowiedzialny za ofiarę za grzech]. Jeśli ktoś rzuca kamień w Markulisa, to jest to jego konwencjonalny sposób kultu. [I ten, kto usuwa kamień sprzed niego, również ponosi odpowiedzialność, również jest podawany w ten sposób. („Markolis” = „odwrócenie pochwały.” „Mar” = wymiana, jak w „bamar dishchuta”, „bamar dikanta”. „Kolis” = pochwała). I nawet gdyby miał zamiar go ukamienować, jest odpowiedzialny za ofiara za grzech.]

ז הַנּוֹתֵן מִזַּרְעוֹ לַמֹּלֶךְ, אֵינוֹ חַיָּב עַד שֶׁיִּמְסֹר לַמֹּלֶךְ וְיַעֲבִיר בָּאֵשׁ. מָסַר לַמֹּלֶךְ וְלֹא הֶעֱבִיר בָּאֵשׁ, הֶעֱבִיר בָּאֵשׁ וְלֹא מָסַר לַמֹּלֶךְ, אֵינוֹ חַיָּב, עַד שֶׁיִּמְסֹר לַמֹּלֶךְ וְיַעֲבִיר בָּאֵשׁ. בַּעַל אוֹב זֶה פִתּוֹם הַמְדַבֵּר מִשֶּׁחְיוֹ, וְיִדְּעוֹנִי זֶה הַמְדַבֵּר בְּפִיו, הֲרֵי אֵלּוּ בִסְקִילָה, וְהַנִּשְׁאָל בָּהֶם בְּאַזְהָרָה:

7 Ten, kto daje swoje potomstwo Molochowi, nie ponosi odpowiedzialności, dopóki nie odda go [kapłanom] Molocha i nie przejdzie przez ogień [z jednej strony na drugą]. Jeśli dał go Molochowi, ale nie przeszedł przez ogień, lub przepuścił go przez ogień, ale nie dał go Molochowi, nie ponosi odpowiedzialności — dopóki nie odda go Molochowi i nie przejdzie przez ogień, [jest napisane w jednym miejscu (Księga Kapłańska 18:21): „… nie dasz się przejść”, a na innym (Księga Powtórzonego Prawa 18:10): „Tam będzie nie można znaleźć wśród was tego, który przechodzi przez ogień swego syna lub córkę " —Tak jak tam, przez ogień; tutaj także przez ogień.] Ba'al Ov, czarownik [bierze czaszkę zmarłego po rozkładzie ciała, pali kadzidło, pyta o przyszłość i odpowiada.], ten, który mówi z jego pach [(i są tacy, którzy wyrzucają odpowiedzi zmarłych przez pachy)] i jidoni, który mówi ustami—są one podatne na ukamienowanie. [(„yidoni” :) zwierzę zwane „yidoa”, którego twarz, ręce i nogi są podobne do ludzkich. Jest przywiązany sznurem od pępka do korzenia w ziemi, co daje mu życie. Polując na niego, strzelają strzałami w linkę, dopóki nie zostanie ona zerwana, a ona natychmiast umiera. W języku mędrców nazywa się to „człowiekiem z góry”]. A ten, kto pyta ich [o poinformowanie go o przyszłości (jak w przypadku Saula)], narusza napomnienie [tj. (Kapłańska 19:31): „Nie zwracaj się do piekarnika itp.”]

ח הַמְחַלֵּל אֶת הַשַּׁבָּת, בְּדָבָר שֶׁחַיָּבִין עַל זְדוֹנוֹ כָרֵת וְעַל שִׁגְגָתוֹ חַטָּאת. הַמְקַלֵּל אָבִיו וְאִמּוֹ, אֵינוֹ חַיָּב עַד שֶׁיְּקַלְּלֵם בַּשֵּׁם. קִלְּלָם בְּכִנּוּי, רַבִּי מֵאִיר מְחַיֵּב וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין:

8 Ten, kto bezcześci szabat czynem, w którym świadome wykroczenie podlega kareth, a nieświadome przestępstwo ofierze za grzech (podlega ukamienowaniu). Ten, kto przeklina swojego ojca i matkę, nie podlega (ukamienowaniu), chyba że uczyni to w imieniu, [tj. Jednym z różnych imion]. Jeśli przeklął ich epitetem [„Miłosierny”, „Łaskawy”, „Długi -cierpienie ”], R. Meir mówi, że jest odpowiedzialny, a mędrcy, że on nie jest odpowiedzialny.

ט הַבָּא עַל נַעֲרָה הַמְאֹרָסָה, אֵינוֹ חַיָּב עַד שֶׁתְּהֵא נַעֲרָה בְתוּלָה מְאֹרָסָה וְהִיא בְבֵית אָבִיהָ. בָּאוּ עָלֶיהָ שְׁנַיִם, הָרִאשׁוֹן בִּסְקִילָה וְהַשֵּׁנִי בְּחֶנֶק:

9 Jeśli ktoś mieszka z narzeczoną dziewczyną, nie podlega (ukamienowaniu), chyba że jest dziewicą (na'arah) [i nie jest nieletnia, mniej niż dwanaście lat i jeden dzień, a nie bogereta, starsza niż dwanaście lat sześć miesiące i jeden dzień], dziewica [a nie ta, która miała współżycie. A jeśli odbyła stosunek nienormatywny (tj. Analny), nadal jest uważana za dziewicę, tak że nawet jeśli dziesięciu mężczyzn miało z nią taki stosunek, wszyscy są podatni na ukamienowanie], zaręczona [i nie poślubiona], dom jej ojca. [Bo jeśli jej ojciec wydał ją posłańcom męża, ten, kto potem z nią mieszka, nie podlega ukamienowaniu, ale uduszeniu]. Jeśli mieszkało z nią dwóch mężczyzn, pierwszy może zostać ukamienowany, a drugi uduszony.

י הַמֵּסִית, זֶה הֶדְיוֹט. הַמֵּסִית אֶת הַהֶדְיוֹט, אָמַר לוֹ יֵשׁ יִרְאָה בְמָקוֹם פְּלוֹנִי, כָּךְ אוֹכֶלֶת, כָּךְ שׁוֹתָה, כָּךְ מֵטִיבָה, כָּךְ מְרֵעָה. כָּל חַיָּבֵי מִיתוֹת שֶׁבַּתּוֹרָה אֵין מַכְמִינִין עֲלֵיהֶם, חוּץ מִזּוֹ. אָמַר לִשְׁנַיִם וְהֵן עֵדָיו, מְבִיאִין אוֹתוֹ לְבֵית דִּין וְסוֹקְלִין אוֹתוֹ. אָמַר לְאֶחָד, הוּא אוֹמֵר יֶשׁ לִי חֲבֵרִים רוֹצִים בְּכָךְ. אִם הָיָה עָרוּם וְאֵינוֹ יָכוֹל לְדַבֵּר בִּפְנֵיהֶם, מַכְמִינִין לוֹ עֵדִים אֲחוֹרֵי הַגָּדֵר, וְהוּא אוֹמֵר לוֹ אֱמֹר מַה שֶּׁאָמַרְתָּ לִּי בְיִחוּד, וְהַלָּה אוֹמֵר לוֹ, וְהוּא אוֹמֵר לוֹ הֵיאַךְ נַנִּיחַ אֶת אֱלֹהֵינוּ שֶׁבַּשָּׁמַיִם וְנֵלֵךְ וְנַעֲבֹד עֵצִים וַאֲבָנִים. אִם חוֹזֵר בּוֹ, הֲרֵי זֶה מוּטָב. וְאִם אָמַר כָּךְ הִיא חוֹבָתֵנוּ וְכָךְ יָפֶה לָנוּ, הָעוֹמְדִין מֵאֲחוֹרֵי הַגָּדֵר מְבִיאִין אוֹתוֹ לְבֵית דִּין וְסוֹקְלִין אוֹתוֹ. הָאוֹמֵר אֶעֱבֹד, אֵלֵךְ וְאֶעֱבֹד, נֵלֵךְ וְנַעֲבֹד. אֲזַבֵּחַ, אֵלֵךְ וַאֲזַבֵּחַ, נֵלֵךְ וּנְזַבֵּחַ. אַקְטִיר, אֵלֵךְ וְאַקְטִיר, נֵלֵךְ וְנַקְטִיר. אֲנַסֵּךְ, אֵלֵךְ וַאֲנַסֵּךְ, נֵלֵךְ וּנְנַסֵּךְ. אֶשְׁתַּחֲוֶה, אֵלֵךְ וְאֶשְׁתַּחֲוֶה, נֵלֵךְ וְנִשְׁתַּחֲוֶה. הַמַּדִּיחַ, זֶה הָאוֹמֵר, נֵלֵךְ וְנַעֲבֹד עֲבוֹדָה זָרָה:

10 Mesith (ten, który sprowadza drugiego na manowce (do bałwochwalstwa): To jest hedyota (zwykła osoba), która sprowadza hedyotę na manowce. [Tylko hedyota, który sprowadza człowieka na manowce; gdyż prorok, który to robi, jest narażony na śmierć przez uduszenie. niekoniecznie ten, który sprowadza hedyotę na manowce. Nie znajdujemy bowiem różnicy między tym, który sprowadza hedyotę na manowce, a tym, który zwodzi proroka. Wykluczenie dotyczy raczej ludu, jak tych, którzy zbłądzili miasto Izraela, którego śmierć następuje przez uduszenie.] (Jak wtedy) jeden mówi do drugiego: „Jest bóg w takim a takim miejscu. Tak je, tak pije. W ten sposób udziela łaski (tym, którzy mu służą). W ten sposób karze (tych, którzy jej nie służą). „Sidła” nie są zastawiane na wszystkich tych, którzy podlegają egzekucji na mocy prawa Tory, z wyjątkiem tego. Gdyby powiedział („Służmy innemu bogu”) dwóm ludziom, i są jego świadkami, przyprowadzają go na bet-din i ukamienują. Jeśli powie to jednemu, on (temu drugiemu) mówi: „Mam kilku przyjaciół, którzy by tego chcieli”. był sprytny i nie mógł mówić przed nimi [tj. gdyby powiedział temu, że zbłądził, że nie może mówić przed nimi (z powodu strachu przed bet-din)], świadkowie są ukrywani za nim za płotem , a on (ten, którego zbłądził) mówi do niego: „Powiedz mi, co mi powiedziałeś na osobności” [tj. „Nie ma nikogo z nami, a teraz możesz mi powiedzieć, co mi wcześniej powiedziałeś”], drugi mówi mu, a on odpowiada: „Jak możemy porzucić naszego Boga w niebie i iść i służyć drewnu i kamieniom?” Jeśli on zaprzestanie, dobrze; ale jeśli powie: „To jest nasz obowiązek i tak się to stanie z nami”, ci, którzy stoją za płotem, doprowadzają go do bet-dina i ukamienowania. Jeśli mówi [jedno z poniższych, jest mesitem („zwodzicielem” bałwochwalstwa) i podatnym (ukamienowaniem)]: „Będę służyć,” Pójdę i służyć ”,„ Chodźmy służyć ”, „Zabiję”, „Pójdę i zabiję”, „Chodźmy i zabiję”, „Ofiaruję kadzidło”, „Pójdę i ofiaruję kadzidło”, „Chodźmy i ofiaruję kadzidło”, „Będę „Pójdę i nalejmy libację”, „Pójdę i nalejmy libację”, „Ukłonię się”, „Pójdę i pokłonię się,„ Chodźmy i pokłońmy się ”. Madiach (ten, który sprowadza [wielu] na manowce): jest to ten, który mówi: „Chodźmy służyć bałwochwalstwu” [tj. Nie ponosi odpowiedzialności, dopóki nie powie tego w liczbie mnogiej].

יא הַמְכַשֵּׁף הָעוֹשֶׂה מַעֲשֶׂה חַיָּב, וְלֹא הָאוֹחֵז אֶת הָעֵינָיִם. רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר מִשּׁוּם רַבִּי יְהוֹשֻׁעַ, שְׁנַיִם לוֹקְטִין קִשּׁוּאִין, אֶחָד לוֹקֵט פָּטוּר וְאֶחָד לוֹקֵט חַיָּב, הָעוֹשֶׂה מַעֲשֶׂה חַיָּב, הָאוֹחֵז אֶת הָעֵינַיִם פָּטוּר:

11 Czarownica, która wykonuje [rzeczywisty] czyn, jest podatna [na ukamienowanie], ale nie ta, która „oszukuje oczy” [tj. Taka, która sprawia wrażenie, że coś się dzieje, gdy nic się nie dzieje] R. Akiva mówi w imieniu R. Yehoshua: Dwa ogórki zbierane [według czarów przed nami]. Jeden wybiera i nie podlega [śmierci (przez ukamienowanie)], a drugi wybiera i jest odpowiedzialny. [Jak to?] Odpowiedzialny jest ten, kto wykonuje jakąś czynność [tj. Ten, który faktycznie wybiera ich przez czary]. Ten, kto „oszukuje oczy” [tj. Sprawia wrażenie, że są one gromadzone w jednym miejscu, kiedy w ogóle się nie ruszają] nie ponosi odpowiedzialności.

Poprzedni rozdział Następny rozdział