Ketuwot 12

Rozdział 12

א הַנּוֹשֵׂא אֶת הָאִשָּׁה וּפָסְקָה עִמּוֹ כְּדֵי שֶׁיָּזוּן אֶת בִּתָּהּ חָמֵשׁ שָׁנִים, חַיָּב לְזוּנָהּ חָמֵשׁ שָׁנִים. נִשֵּׂאת לְאַחֵר וּפָסְקָה עִמּוֹ כְּדֵי שֶׁיָּזוּן אֶת בִּתָּהּ חָמֵשׁ שָׁנִים, חַיָּב לְזוּנָהּ חָמֵשׁ שָׁנִים. לֹא יֹאמַר הָרִאשׁוֹן לִכְשֶׁתָּבֹא אֶצְלִי אֲזוּנָהּ, אֶלָּא מוֹלִיךְ לָהּ מְזוֹנוֹתֶיהָ לִמְקוֹם אִמָּהּ. וְכֵן לֹא יֹאמְרוּ שְׁנֵיהֶם הֲרֵי אָנוּ זָנִין אוֹתָהּ כְּאֶחָד, אֶלָּא אֶחָד זָנָהּ וְאֶחָד נוֹתֵן לָהּ דְּמֵי מְזוֹנוֹת:
1 Jeśli ktoś poślubił kobietę, a ona postanowiła z nim [w piśmie i kinyan (akt nabycia) lub powiedział świadkom: Jesteście moimi świadkami, że zobowiązuję się] do karmienia jej córki [którą ma od innej] przez pięć lat, on musi ją karmić przez pięć lat. Jeśli (pierwszy rozwiódł się z nią w ciągu pięciu lat i) wyszła za innego i postanowiła z nim karmić jej córkę przez pięć lat, musi ją karmić przez pięć lat. Pierwszy może nie powiedzieć drugiemu: Gdyby przyszła do mnie, nakarmiłbym ją [tj. Gdybym pozostał żonaty z jej matką, nakarmiłbym ją], ale on musi przynosić jej jedzenie do miejsca, gdzie jest jej matka . [Bo rządzimy: córka (nieletnia lub dorosła) może pozostać z matką tak długo, jak ona (matka) tego chce. A syn pozostaje z matką przez sześć lat, a ojciec jest zobowiązany do karmienia go, gdy jest z matką, jeśli ona tego chce.] Podobnie nie powinni mówić oboje: będziemy ją karmić jak jedno; ale jeden ją karmi, a drugi daje jej pieniądze na żywność.
ב נִשֵּׂאת, הַבַּעַל נוֹתֵן לָהּ מְזוֹנוֹת וְהֵן נוֹתְנִין לָהּ דְּמֵי מְזוֹנוֹת. מֵתוּ, בְּנוֹתֵיהֶן נִזּוֹנוֹת מִנְּכָסִים בְּנֵי חוֹרִין וְהִיא נִזּוֹנֶת מִנְּכָסִים מְשֻׁעְבָּדִים, מִפְּנֵי שֶׁהִיא כְבַעֲלַת חוֹב. הַפִּקְחִים הָיוּ כוֹתְבִים, עַל מְנָת שֶׁאָזוּן אֶת בִּתֵּךְ חָמֵשׁ שָׁנִים כָּל זְמַן שֶׁאַתְּ עִמִּי:
2 Jeśli ona (córka) wyszła za mąż, jej mąż daje jej jedzenie, a oni (mężowie matki) dają jej pieniądze na jedzenie. Jeśli oni (mężowie) umarli, ich (własne) córki są karmione z majątku wolnego [a nie z majątku związanego, ponieważ nie bierzemy majątku związanego na żywność dla żony i córek, z powodu „dobra ogólnego”; bo kupujący nie wiedzą, ile będzie kosztowało ich karmienie, aby mogli zadbać o pozostawienie im miejsca, z którego mogą odebrać.], a ona (pasierbica) jest karmiona z związanego majątku, ponieważ jest jak wierzyciel, [posiadając akt na utrzymanie w zamian za tę własność.] „Sprytni” napisaliby: „… pod warunkiem, że będę karmić twoją córkę przez pięć lat, o ile będziesz ze mną” [ale nie jeśli umrę, albo umrzesz, albo się z tobą rozwodzę.]
ג אַלְמָנָה שֶׁאָמְרָה אִי אֶפְשִׁי לָזוּז מִבֵּית בַּעְלִי, אֵין הַיּוֹרְשִׁין יְכוֹלִין לוֹמַר לָהּ לְכִי לְבֵית אָבִיךְ וְאָנוּ זָנִין אוֹתָךְ, אֶלָּא זָנִין אוֹתָהּ בְּבֵית בַּעְלָהּ וְנוֹתְנִין לָהּ מָדוֹר לְפִי כְבוֹדָהּ. אָמְרָה אִי אֶפְשִׁי לָזוּז מִבֵּית אַבָּא, יְכוֹלִים הַיּוֹרְשִׁים לוֹמַר לָהּ, אִם אַתְּ אֶצְלֵנוּ יֶשׁ לִיךְ מְזוֹנוֹת, וְאִם אֵין אַתְּ אֶצְלֵנוּ אֵין לִיךְ מְזוֹנוֹת. אִם הָיְתָה טוֹעֶנֶת מִפְּנֵי שֶׁהִיא יַלְדָּה וְהֵן יְלָדִים, זָנִין אוֹתָהּ וְהִיא בְּבֵית אָבִיהָ:
3 Jeśli wdowa powiedziała: „Nie chcę wyprowadzać się z domu męża”, spadkobiercy nie mogą jej powiedzieć: Idź do domu twojego ojca, a my cię nakarmimy; ale muszą ją karmić w domu jej męża i zapewnić jej mieszkanie zgodnie z jej godnością. [Podobnie, naczynia, niewolnicy i niewolnicy, których zwykła używać za życia męża. Ale jeśli dom się zawali, nie będą musieli budować jej kolejnego. Albowiem (na ketubie) jest napisane: „I będziecie mieszkać w moim domu”. I nawet gdyby chciała go odbudować z własnych pieniędzy, nie zwraca na to uwagi.] Jeśli powiedziała: „Nie chcę wyprowadzać się z domu mojego ojca”, spadkobiercy mogą jej powiedzieć: Jeśli jesteś z nami, my nakarmią was [większe jest „błogosławieństwo” domu]; jeśli nie, nie będziemy cię karmić. Jeśli oparła swoją prośbę na tym, że była bardzo młoda, a oni byli bardzo młodzi, karmią ją, gdy jest w domu ojca.
ד כָּל זְמַן שֶׁהִיא בְבֵית אָבִיהָ, גּוֹבָה כְתֻבָּתָהּ לְעוֹלָם. כָּל זְמַן שֶׁהִיא בְּבֵית בַּעְלָהּ, גּוֹבָה כְתֻבָּתָהּ עַד עֶשְׂרִים וְחָמֵשׁ שָׁנִים, שֶׁיֵּשׁ בְּעֶשְׂרִים וְחָמֵשׁ שָׁנִים שֶׁתַּעֲשֶׂה טוֹבָה כְנֶגֶד כְּתֻבָּתָהּ, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר שֶׁאָמַר מִשּׁוּם רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, כָּל זְמַן שֶׁהִיא בְּבֵית בַּעְלָהּ, גּוֹבָה כְתֻבָּתָהּ לְעוֹלָם. כָּל זְמַן שֶׁהִיא בְּבֵית אָבִיהָ, גּוֹבָה כְתֻבָּתָהּ עַד עֶשְׂרִים וְחָמֵשׁ שָׁנִים. מֵתָה, יוֹרְשֶׁיהָ מַזְכִּירִין כְּתֻבָּתָהּ עַד עֶשְׂרִים וְחָמֵשׁ שָׁנִים:
4 Dopóki przebywa w domu swojego ojca [a spadkobiercy ją tam karmią], zawsze może [tj. Kiedy zechce] ubiegać się o swoją kethubę. Dopóki przebywa w domu swego męża, może ubiegać się o swoją kethubę przez dwadzieścia pięć lat; albowiem jest w ciągu dwudziestu pięciu lat (wystarczająco dużo czasu), aby mogła czynić dobro w stosunku do jej kethuba. To są słowa R. Meira w imieniu R. Shimona b. Gamliel. A mędrcy mówią: Dopóki jest w domu męża, zawsze może ubiegać się o swoją kethubę. Dopóki przebywa w domu swego ojca, może ubiegać się o swoją kethubę przez dwadzieścia pięć lat. [Nie wspomniano, że dwadzieścia pięć lat spowodowało, że straciła kethubę z powodu dobra, które czyni z własności sierot, ale (wspomniano o nich) w odniesieniu do „zrzeczenia się” (kethuba), tj. milczała i nie żądała tego przez wszystkie te lata, zrezygnowała z tego. Dlatego tak długo, jak przebywa w domu swojego męża, jej milczenie nie oznacza „rezygnacji”, ponieważ skoro ją szanują, wstydzi się żądać swojej kethubah. Ale w domu jej ojca, jeśli milczała przez dwadzieścia pięć lat, oznacza to „rezygnację”.] Jeśli umarła, jej spadkobiercy „wspominają” o jej kethubah przez dwadzieścia pięć lat. [To znaczy, muszą odebrać jej kethubę w ciągu dwudziestu pięciu lat. I to tylko wtedy, gdy przysięgła (nie zbierała) swojej kethuba przed śmiercią. Ale gdyby nie przysiągła swojej kethubah, jej spadkobiercy nic z tego nie pobierają, gdyż „człowiek nie zapisuje przysięgi swoim synom”].
Poprzedni rozdziałNastępny rozdział