Joma 7

Rozdział 7

א בָּא לוֹ כֹהֵן גָּדוֹל לִקְרוֹת. אִם רָצָה לִקְרוֹת בְּבִגְדֵי בוּץ, קוֹרֵא. וְאִם לֹא, קוֹרֵא בְאִצְטְלִית לָבָן מִשֶּׁלּוֹ. חַזַּן הַכְּנֶסֶת נוֹטֵל סֵפֶר תּוֹרָה וְנוֹתְנוֹ לְרֹאשׁ הַכְּנֶסֶת, וְרֹאשׁ הַכְּנֶסֶת נוֹתְנוֹ לַסְּגָן, וְהַסְּגָן נוֹתְנוֹ לְכֹהֵן גָּדוֹל, וְכֹהֵן גָּדוֹל עוֹמֵד וּמְקַבֵּל וְקוֹרֵא עוֹמֵד, וְקוֹרֵא אַחֲרֵי מוֹת וְאַךְ בֶּעָשׂוֹר. וְגוֹלֵל סֵפֶר תּוֹרָה וּמַנִּיחוֹ בְחֵיקוֹ, וְאוֹמֵר, יוֹתֵר מִמַּה שֶּׁקָּרָאתִי לִפְנֵיכֶם כָּתוּב כָּאן, וּבֶעָשׂוֹר שֶׁבְּחֻמַּשׁ הַפְּקוּדִים קוֹרֵא עַל פֶּה, וּמְבָרֵךְ עָלֶיהָ שְׁמֹנֶה בְרָכוֹת, עַל הַתּוֹרָה, וְעַל הָעֲבוֹדָה, וְעַל הַהוֹדָאָה, וְעַל מְחִילַת הֶעָוֹן, וְעַל הַמִּקְדָּשׁ בִּפְנֵי עַצְמוֹ, וְעַל יִשְׂרָאֵל בִּפְנֵי עַצְמָן וְעַל יְרוּשָׁלַיִם בִּפְנֵי עַצְמָהּ וְעַל הַכֹּהֲנִים בִּפְנֵי עַצְמָן וְעַל שְׁאָר הַתְּפִלָּה:

1 Najwyższy kapłan przyszedł, aby przeczytać [fragment dnia]. Jeśli chce czytać w szatach lnianych [w których wykonywał posługę dnia], czyni to [dozwolone jest noszenie szat kapłańskich, nawet jeśli nie pełni w nich służby kapłańskiej; szaty kapłańskie są wydawane za przyjemność]; a jeśli nie, czyta we własnej białej sukience, [czytanie tej części nie jest częścią służby kapłańskiej]. Kościelny bierze zwój Tory i podaje go przewodniczącemu zgromadzenia, [który dokonuje wszystkich oznaczeń kongregacyjnych : kto czyta maftir, który recytuje szema, który czyta modlitwy. Zwój Tory jest przekazywany od jednego do drugiego, aby uwydatnić godność arcykapłana, aby pokazać, że są miejsca znacznie poniżej niego.] Szef zgromadzenia wręcza go adiutantowi arcykapłanowi; przyboczny arcykapłan wręcza go arcykapłanowi, a arcykapłan wstaje i przyjmuje, [implikuje to, że do tej pory siedział—skąd wnioskujemy, że czyta to w ezrath nashim. Bo jeśli w ezrath Yizrael, lub, co więcej, w miejscu większej świętości, nie wolno siedzieć, tylko królowie z domu Dawidowego mogą siedzieć w azarze, a mianowicie. (2 Samuela 7:18): „I przyszedł król Dawid i usiadł przed Lrd.] I czyta na stojąco„ ćma Acharei ”(Kapłańska 16: 1-34) i„ Ach be'asor ”(tamże. 23: 26-32). [Albowiem wolno pominąć (czytanie) Tory w jednym temacie, jeśli (druga część) jest na tyle blisko, że tłumacz nie musi przerywać. Ale jeśli tłumacz skończy tłumaczyć werset, który czytelnik przeczytał, zanim zwój można przewinąć do następnej części, jest to zabronione, ponieważ w ten sposób zbór musi czekać, a to nie jest zgodne z godnością zgromadzenia]; następnie zwija Torę zwój i umieszcza go pod pachą i mówi: „Więcej niż przeczytałem, zanim cię tu napisano” (w tym zwoju). [(On to mówi), aby nie przynosić zwoju Tory (z którego czytał) w "hańbie"; bo (inaczej) kiedy zobaczą go recytującego trzecią część na pamięć, mogą pomyśleć, że w (pierwszym) zwoju Tory brakowało tej części.] I "Uve'asor" w Lb (29: 7), czyta h eart. [Bo jest zbyt daleko od „Achrei Moth” i „Ach be'asor”, aby sięgnąć, zanim tłumacz skończy tłumaczenie. Dlatego nie może przewinąć zwoju do tej części ze względu na godność zboru. I nie może przynieść innego zwoju Tory, ponieważ mogłoby to doprowadzić ludzi do przypisania skazy pierwszemu, mówiąc, że jest on wadliwy.] I czyni nad nim osiem błogosławieństw: nad Torą [dwa błogosławieństwa, jedno przed i jedno po, jak w synagodze], po nabożeństwie i po dziękczynieniu [„Retzeh” i „Modim”], po przebaczeniu grzechów [„Selach lanu”], po samej Świątyni [aby Szechina w niej spoczęła ], nad samym Izraelem, nad Cohanim w sobie, [aby byli błogosławieni i aby ich ofiary były łaskawie przyjmowane] i nad resztą modlitwy. [Gemara wyjaśnia: „Błaganie, śpiewanie i błaganie przed Tobą w imieniu Twego ludu, Izraela, który potrzebuje zbawienia”; (i kończy :) „Błogosławiony jesteś, stary, który słuchasz modlitwy”].

ב הָרוֹאֶה כֹהֵן גָּדוֹל כְּשֶׁהוּא קוֹרֵא, אֵינוֹ רוֹאֶה פַר וְשָׂעִיר הַנִּשְׂרָפִים. וְהָרוֹאֶה פַר וְשָׂעִיר הַנִּשְׂרָפִים, אֵינוֹ רוֹאֶה כֹהֵן גָּדוֹל כְּשֶׁהוּא קוֹרֵא. וְלֹא מִפְּנֵי שֶׁאֵינוֹ רַשַּׁאי, אֶלָּא שֶׁהָיְתָה דֶרֶךְ רְחוֹקָה, וּמְלֶאכֶת שְׁנֵיהֶן שָׁוָה כְאֶחָת:

2 Ten, kto widzi arcykapłana czytającego, nie widzi palonego cielca i kozła; a kto widzi palenie cielca i kozła, nie widzi arcykapłana czytającego. Nie żeby mu nie wolno było, ale że odległość była świetna i obie nie odbywały się w tym samym czasie. [Albowiem moglibyśmy pomyśleć, że człowiekowi obserwującemu jeden nabożeństwo nie wolno przerwać oglądania i pójść na inny, ponieważ zabronione jest „omijanie” micwy; a przestrzeganie nabożeństwa jest micwą z powodu (Przypowieści 14:28): „W mnóstwie ludzi jest chwała króla”. Dlatego dowiadujemy się, że nie nazywa się to „pomijaniem” micwy, ponieważ nie zajmuje się jej wykonywaniem.]

ג אִם בְּבִגְדֵי בוּץ קוֹרֵא, קִדֵּשׁ יָדָיו וְרַגְלָיו, פָּשַׁט יָרַד וְטָבַל, עָלָה וְנִסְתַּפֵּג. הֵבִיאוּ לוֹ בִגְדֵי זָהָב, וְלָבַשׁ, וְקִדֵּשׁ יָדָיו וְרַגְלָיו, וְיָצָא וְעָשָׂה אֶת אֵילוֹ וְאֶת אֵיל הָעָם, וְאֶת שִׁבְעַת כְּבָשִׂים תְּמִימִים בְּנֵי שָׁנָה, דִּבְרֵי רַבִּי אֱלִיעֶזֶר. רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, עִם תָּמִיד שֶׁל שַׁחַר הָיוּ קְרֵבִין, וּפַר הָעוֹלָה וְשָׂעִיר הַנַּעֲשֶׂה בַחוּץ הָיוּ קְרֵבִין עִם תָּמִיד שֶׁל בֵּין הָעַרְבָּיִם:

3 Jeśli czytał w lnianych szatach, mył ręce i nogi, rozbierał się, schodził i zanurzał, wspinał się i wysuszył. Przynieśli mu złote szaty. Włożył je, umył ręce i nogi, wyszedł i „uczynił” swojego barana i barana ludu oraz siedem nieskalanych jednorocznych jagniąt. To są słowa R. Eliezera. [Uzasadnienie R. Eliezera: jego baran i baran ludu, eimurin ofiary za grzech i wyjęcie z kadzi i miski na węgiel—o wszystkich tych, o których jest napisane najpierw w Księdze Kapłańskiej w części dnia (Jom Kipur), uczynił pierwszy; a następnie wykonał mussafin (dodatkowe ofiary): całopalenie wołu, siedem baranków i kozła ofiarowane na zewnątrz—wszystko z popołudniowym tamidem]. R. Akiva powiedział: Oni [całopalenie z cielca i siedem baranków mussafin] złożono w ofierze wraz z porannym tamidem. A całopalenie z cielca i kozła ofiarowane na zewnątrz składano w ofierze wraz z popołudniowym tamidem. [Jest bowiem napisane (Lb 29,23): „Oprócz całopalenia o poranku codziennej ofiary będziecie składać je”. Widać zatem, że mussafin złożono blisko porannego całopalenia; a potem nabożeństwo dnia (Jom Kipur); a potem kozioł ofiarował się na zewnątrz. I chociaż jest zawarty w mussafin, nie może poprzedzać nabożeństwa dnia, ponieważ jest napisane w odniesieniu do niego (tamże 29:11): „Jeden kozioł jako ofiara za grzech, oprócz grzechu ofiara przebłagania, „skąd widać, że poprzedza ją (ofiarowanie) wewnętrznego kozła, część służby dnia; a następnie eimurin ofiary za grzech—wszystkie te z trzecim zanurzeniem; a następnie wyjęcie z kadzi i miski węglowej; a potem popołudnie tamid. Halacha jest zgodna z R. Akivą.]

ד קִדֵּשׁ יָדָיו וְרַגְלָיו, וּפָשַׁט וְיָרַד וְטָבַל וְעָלָה וְנִסְתַּפֵּג. הֵבִיאוּ לוֹ בִגְדֵי לָבָן, וְלָבַשׁ, וְקִדֵּשׁ יָדָיו וְרַגְלָיו. נִכְנַס לְהוֹצִיא אֶת הַכַּף וְאֶת הַמַּחְתָּה. קִדֵּשׁ יָדָיו וְרַגְלָיו, וּפָשַׁט וְיָרַד וְטָבָל, עָלָה וְנִסְתַּפֵּג. הֵבִיאוּ לוֹ בִגְדֵי זָהָב וְלָבַשׁ, וְקִדֵּשׁ יָדָיו וְרַגְלָיו, וְנִכְנַס לְהַקְטִיר קְטֹרֶת שֶׁל בֵּין הָעַרְבַּיִם וּלְהֵטִיב אֶת הַנֵּרוֹת, וְקִדֵּשׁ יָדָיו וְרַגְלָיו, וּפָשַׁט. הֵבִיאוּ לוֹ בִגְדֵי עַצְמוֹ, וְלָבַשׁ. וּמְלַוִּין אוֹתוֹ עַד בֵּיתוֹ. וְיוֹם טוֹב הָיָה עוֹשֶׂה לְאוֹהֲבָיו בְּשָׁעָה שֶׁיָּצָא בְשָׁלוֹם מִן הַקֹּדֶשׁ:

4 Umył ręce i stopy, rozebrał się, zszedł i zanurzył, wynurzył się i wytarł. Przynieśli mu białe szaty, które przywdział. Wszedł, aby wyjąć chochlę i miskę na węgiel. Umył ręce i stopy. Rozebrał się, zszedł i zanurzył, wynurzył się i wytarł. Przynieśli mu złote szaty, które przywdział. Umył ręce i nogi i wszedł do środka, aby zapalić popołudniowe kadzidło i wyregulować [tj. Zapalić] lampę. Umył ręce i stopy i zdjął (złote szaty). Przynieśli mu jego własne szaty. Włożył je i towarzyszyli mu aż do jego domu. I urządził uroczyste spotkanie dla swoich przyjaciół, kiedy wyszedł w pokoju ze świątyni.

ה כֹּהֵן גָּדוֹל מְשַׁמֵּשׁ בִּשְׁמֹנָה כֵלִים. וְהַהֶדְיוֹט בְּאַרְבָּעָה, בְּכֻתֹּנֶת וּמִכְנָסַיִם וּמִצְנֶפֶת וְאַבְנֵט. מוֹסִיף עָלָיו כֹּהֵן גָּדוֹל, חשֶׁן וְאֵפוֹד וּמְעִיל וָצִיץ. בְּאֵלּוּ נִשְׁאָלִין בְּאוּרִים וְתֻמִּים. וְאֵין נִשְׁאָלִין אֶלָּא לַמֶּלֶךְ וּלְבֵית דִּין וּלְמִי שֶׁהַצִּבּוּר צָרִיךְ בּוֹ:

5 Arcykapłan sprawuje służbę w ośmiu szatach, a zwykły kapłan w czterech: płaszczu, spodniach, turbanie i pasie. Ponadto arcykapłan nosi cztery: choshen [napierśnik], efod, szatę i citz (nakrycie głowy). W tych sprawach pyta się urim vethumim [tj. Arcykapłan musi nosić osiem szat, kiedy pyta urim vethumim. Jak zbierane są zapytania? Twarz pytającego jest za kapłanem, którego się pyta. Twarz (tego ostatniego) jest zwrócona w stronę arki. Pytający pyta: "Mam to zrobić, czy nie?" Nie prosi donośnym głosem i nie w swoim sercu, ale cichym głosem; a duch święty atakuje kapłana, a on patrzy na wybrańca. Widzi litery wystające z wybrańca przed jego twarzą—„Zrób to” lub „Nie rób tego”. Albowiem na kamieniach choszen wypisano imiona dwunastu pokoleń, Abrahama, Icchaka i Jakowa oraz „sziwtei Kah” („plemiona Lr”), tak że reprezentowany był cały alfabet. I duch święty poinformował kapłana, jak połączyć wystające litery, aby znaczenie było oczywiste.] A pytania są kierowane tylko do króla, do bet-din i do tego, który działa w imieniu zboru. napisane (Lb 27:21): „A kapłan Elazar stanie”—Król; „i wszyscy synowie Izraela z nim”— ten, z którym są wszyscy synowie Izraela, aby po nim wyruszyć na wojnę —kapłan namaszczony na wojnę, potrzebny zborowi; „i cały zbór”— Wielki Sanhedryn.]

Poprzedni rozdział Następny rozdział