Joma 6

Rozdział 6

א שְׁנֵי שְׂעִירֵי יוֹם הַכִּפּוּרִים, מִצְוָתָן שֶׁיִּהְיוּ שְׁנֵיהֶן שָׁוִין בְּמַרְאֶה וּבְקוֹמָה וּבְדָמִים וּבִלְקִיחָתָן כְּאֶחָד. וְאַף עַל פִּי שֶׁאֵינָן שָׁוִין, כְּשֵׁרִין. לָקַח אֶחָד הַיּוֹם וְאֶחָד לְמָחָר, כְּשֵׁרִין. מֵת אֶחָד מֵהֶן, אִם עַד שֶׁלֹּא הִגְרִיל מֵת, יִקַּח זוּג לַשֵּׁנִי. וְאִם מִשֶּׁהִגְרִיל מֵת, יָבִיא זוּג אַחֵר וְיַגְרִיל עֲלֵיהֶם בַּתְּחִלָּה, וְיֹאמַר, אִם שֶׁל שֵׁם מֵת, זֶה שֶׁעָלָה עָלָיו הַגּוֹרָל לַשֵּׁם יִתְקַיֵּם תַּחְתָּיו. וְאִם שֶׁל עֲזָאזֵל מֵת, זֶה שֶׁעָלָה עָלָיו הַגּוֹרָל לַעֲזָאזֵל יִתְקַיֵּם תַּחְתָּיו. וְהַשֵּׁנִי יִרְעֶה עַד שֶׁיִּסְתָּאֵב, וְיִמָּכֵר וְיִפְּלוּ דָמָיו לִנְדָבָה, שֶׁאֵין חַטַּאת צִבּוּר מֵתָה. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, תָּמוּת. וְעוֹד אָמַר רַבִּי יְהוּדָה, נִשְׁפַּךְ הַדָּם, יָמוּת הַמִּשְׁתַּלֵּחַ. מֵת הַמִּשְׁתַּלֵּחַ, יִשָּׁפֵךְ הַדָּם:
1 Dwie kozy z Jom Kippur —to jest ich micwa, że ​​są podobni w wyglądzie, wzroście, wartości i jednocześnie są brani. [("z wyglądu" :) oba białe lub oba czarne. („i pod względem wzrostu i wartości” :) Albowiem pod tym względem są trzy wersety, a mianowicie. (Księga Kapłańska 16: 5): „A ze zgromadzenia synów Izraela weźmie dwa kozły” (tamże. 7): „I weźmie dwa kozły” (tamże. 8): „Aaron weźmie umieścić na dwóch kozach. " Skoro „kozy” oznacza dwa, dlaczego trzeba je powtarzać „dwa”, „dwa”, „dwa”, trzy razy? Aby nas nauczyć, że są podobni pod względem wyglądu, wzrostu i wartości.] Ale nawet jeśli nie są podobni, są kaser. Jeśli wziął jedną dzisiaj, a drugą następnego dnia, są kaser. Jeśli jeden z nich umarł—jeśli umarł przed losowaniem, za drugiego bierze się partnera; a jeśli po losowaniu zostanie przydzielona inna para, a losowanie zostanie rzucone od początku. I powiada (jeśli umarł ten „na lewy”): „Ten, dla którego los przyszedł 'na lewy', jest na swoim miejscu”. I (jeśli ten „do Azazela” umarł): „Ten, dla którego los przyszedł 'do Azazela', jest na swoim miejscu”. A drugi pasie się, aż zostanie skażony i zostanie sprzedany, a jego pieniądze idą na prezent (ofiary). [Jeśli ten „do Azazela” umarł, tak że teraz mamy dwóch „do L rd”, jednego, który pozostał z pierwszej pary i jednego z drugiej, jednym z nich dokonuje się pokuty, a drugi się przeciera. Podobnie, jeśli ten „na L rd” umarł, a teraz mamy dwóch „do Azazela”, jeden z nich jest odesłany, a drugi się parzy. Jest to druga z drugiej pary, która pasie się, aż doznania skazy, a druga z pierwszej pary jest poświęcana, jeśli jest „na L rd”, lub wysyłana, jeśli jest „do Azazela”. Żywe zwierzęta nie są bowiem „odpychane”. I chociaż przeszli przez okres niezdolności (kiedy umarł ich współmałżonek), to podlega poprawie przez zapewnienie nowego współmałżonka]. Ponieważ wspólna ofiara za grzech nie jest powodowana śmiercią (brak karmienia). [Albowiem spowodowanie śmierci ofiar za grzech uzyskuje się tylko w przypadku indywidualnych ofiar za grzech; ale kozy Jom Kipur są wspólnymi ofiarami za grzech, a mianowicie. (Kapłańska 16: 5): „A ze zboru izraelskiego weźmie dwa kozły na ofiarę za grzech”. („Ofiara za grzechy umarłe” to taka, która jest składana w domu i przetrzymywana tam aż do śmierci.)] R. Juda powiedział: Została ona spowodowana śmiercią. A R. Juda powiedział dalej: Jeśli krew [kozła "na Lrd"] wyleje się, wysłany kozioł umrze, [bo micwa krwi (pokropienia) nie została wykonana. A co do wszystkich usług wykonywanych w szatach białych, zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, wypisany jest „statut”, stawiając im wymagania kategoryczne. Dlatego musi przynieść inną krew, a to jest niemożliwe, chyba że rzuca (nową) partię. A ponieważ R. Juda twierdzi, że żywe zwierzęta są „wypychane”, pierwszy odesłany kozioł ma umrzeć]. Jeśli odesłany kozioł umarł, krew ma zostać przelana. [Chociaż, według wszystkich, „odesłanie” nie jest wymogiem kategorycznym (tj. Inne nabożeństwa są ważne, nawet jeśli nie zostały odesłane), ponieważ „statut” oznaczający wymóg kategoryczny jest napisany w odniesieniu do tego, co kapłan robi w szatach lnianych, a nie w odniesieniu do tego, co czyni „wyznaczony człowiek” (z odesłanym kozłem), jednak (powyższe orzeczenie) wywodzi się z Pisma Świętego, a mianowicie. (Księga Kapłańska 16:10): „Stanie żyjąc przed Lądą, aby dokonać pojednania z tego powodu”. Jak długo musi żyć odesłana koza? Aż do czasu pokropienia krwią partnera—implikacja jest taka, że ​​jeśli umarł wcześniej, odkupienie krwi nie nastąpi, z tego powodu musi zostać powtórzone (pokropienie krwią). A to jest niemożliwe bez rzucenia (nowej) losu; potrzebne są więc dwie (nowe) kozy, a pierwsza jest „odpychana”. (Wszyscy się zgadzają, że zabite zwierzęta są „wypychane”)].
ב בָּא לוֹ אֵצֶל שָׂעִיר הַמִּשְׁתַּלֵּחַ וְסוֹמֵךְ שְׁתֵּי יָדָיו עָלָיו וּמִתְוַדֶּה. וְכָךְ הָיָה אוֹמֵר, אָנָּא הַשֵּׁם, עָווּ פָּשְׁעוּ חָטְאוּ לְפָנֶיךָ עַמְּךָ בֵּית יִשְׂרָאֵל. אָנָּא בַּשֵּׁם, כַּפֶּר נָא לָעֲוֹנוֹת וְלַפְּשָׁעִים וְלַחֲטָאִים, שֶׁעָווּ וְשֶׁפָּשְׁעוּ וְשֶׁחָטְאוּ לְפָנֶיךָ עַמְּךָ בֵּית יִשְׂרָאֵל, כַּכָּתוּב בְּתוֹרַת משֶׁה עַבְדֶּךָ לֵאמֹר (ויקרא טז), כִּי בַיּוֹם הַזֶּה יְכַפֵּר עֲלֵיכֶם לְטַהֵר אֶתְכֶם מִכֹּל חַטֹּאתֵיכֶם לִפְנֵי יְיָ תִּטְהָרוּ. וְהַכֹּהֲנִים וְהָעָם הָעוֹמְדִים בָּעֲזָרָה, כְּשֶׁהָיוּ שׁוֹמְעִים שֵׁם הַמְפֹרָשׁ שֶׁהוּא יוֹצֵא מִפִּי כֹהֵן גָּדוֹל, הָיוּ כּוֹרְעִים וּמִשְׁתַּחֲוִים וְנוֹפְלִים עַל פְּנֵיהֶם, וְאוֹמְרִים, בָּרוּךְ שֵׁם כְּבוֹד מַלְכוּתוֹ לְעוֹלָם וָעֶד:
2 Przyszedł do odesłanego kozła [Po zakończeniu pokropienia krwią cielca i kozła, najwyższy kapłan przyszedł do odesłanego kozła na miejsce, gdzie go postawił, przy bramie, przez którą jest wysłany], położył na nim dwie ręce i wyznał. I tak powiedział: „Ana Hashem” („Błagam Cię, stary”)— „Przestąpili, zgrzeszyli, zgrzeszyli przed Tobą, ludem Twoim, domem Izraela. Ana, w imieniu odpokutowania, na, za występki i przewinienia, i za grzechy, które popełnił Twój lud, Izrael. i zgrzeszył przed Tobą, jak jest napisane w Torze Moszego, Twojego sługi (Księga Kapłańska 16:30): `` Albowiem tego dnia On odpokutuje za was, aby oczyścić was ze wszystkich grzechów; zostaniecie oczyszczeni. ”„ A Cohanim i lud, który stał na azarze, słysząc pełne wymówienie imienia (tetragramu), wychodzącego z ust arcykapłana, kłaniali się i padali na twarz, i padają na ich twarze i mówią: „Błogosławione jest imię chwały Jego królestwa na wieki”.
ג מְסָרוֹ לְמִי שֶׁהָיָה מוֹלִיכוֹ. הַכֹּל כְּשֵׁרִין לְהוֹלִיכוֹ, אֶלָּא שֶׁעָשׂוּ הַכֹּהֲנִים גְּדוֹלִים קֶבַע וְלֹא הָיוּ מַנִּיחִין אֶת יִשְׂרָאֵל לְהוֹלִיכוֹ. אָמַר רַבִּי יוֹסֵי, מַעֲשֶׂה וְהוֹלִיכוֹ עַרְסְלָא, וְיִשְׂרָאֵל הָיָה:
3 Dał go temu, który został wyznaczony do wyprowadzenia. Wszyscy są kaserami, aby go wyprowadzić, ale Cohanim uczynił to stałą praktyką [dla Coheina, aby to zrobić] i oni [bet-din Cohanim] nie pozwolili Izraelicie go wyprowadzić. R. Yossi powiedział: Kiedyś Arsela, który był Izraelitą, wyprowadził go.
ד וְכֶבֶשׁ עָשׂוּ לוֹ מִפְּנֵי הַבַּבְלִיִּים, שֶׁהָיוּ מְתַלְּשִׁים בִּשְׂעָרוֹ, וְאוֹמְרִים לוֹ, טֹל וָצֵא, טֹל וָצֵא. מִיַּקִּירֵי יְרוּשָׁלַיִם הָיוּ מְלַוִּין אוֹתוֹ עַד סֻכָּה הָרִאשׁוֹנָה. עֶשֶׂר סֻכּוֹת מִירוּשָׁלַיִם וְעַד צוּק, תִּשְׁעִים רִיס, שִׁבְעָה וּמֶחֱצָה לְכָל מִיל:
4 I uczynili dla niego [nadawcę] rampę [z azary i z miasta] z powodu Babilończyków, którzy chcieli wyrywać mu włosy, mówiąc: "Weź to i idź! Weź to i idź!" [i nie trzymajcie już tutaj naszych grzechów („wcielonych” w kozła)!)] Niektórzy z wybitnych mężów Jerozolimy mieli mu towarzyszyć do pierwszej kuczki. [Zrobili mu sukkot w drodze i ludzie poszli tam mieszkać przed Jom Kipur, aby mu towarzyszyć od kuczki do kuczki]. Dziesięć sukkotów od Jerozolimy aż do szczytu (z którego został zrzucony), dziewięćdziesiąt ris [z Jerozolimy aż do szczytu], siedem i pół [ris] na każdy mil. [Słyszałem, że jest to przetłumaczone jako „ros” z vav, 266 kroków, zgodnie z gematrią „ros”—tak że siedem i pół ris to dwa tysiące kroków pomniejszone o pięć, w przybliżeniu, tchum Szabat (związany szabat). Dziewięć ry to dwanaście milionów.]
ה עַל כָּל סֻכָּה וְסֻכָּה אוֹמְרִים לוֹ, הֲרֵי מָזוֹן וַהֲרֵי מַיִם. וּמְלַוִּין אוֹתוֹ מִסֻּכָּה לְסֻכָּה, חוּץ מֵאַחֲרוֹנָה שֶׁבָּהֶן, שֶׁאֵינוֹ מַגִּיעַ עִמּוֹ לַצּוּק, אֶלָּא עוֹמֵד מֵרָחוֹק וְרוֹאֶה אֶת מַעֲשָׂיו:
5 Przy każdej kuczce mówili do niego: „Tu jest pożywienie, tu jest woda”. [Powiedzieli to tylko po to, by go ulżyć. Ten, kto ma „chleb w swoim koszyku”, nie jest tak głodny, jak ten, kto nie ma chleba w swoim koszyku. Ale nikt nigdy tego nie potrzebował (jedzenie)]. I towarzyszyli mu od kuczki do kuczki, z wyjątkiem ostatniego z nich, który nie chciał mu towarzyszyć na szczyt, ale stał z daleka i obserwował go. [Albowiem od Jerozolimy aż do pierwszej kuczki było mil. A było dziesięciu sukkotów. A między suką a suką było miliony. Tak więc od Jerozolimy do ostatniej kuczki było dziesięć milionów, a od ostatniego kuczki do szczytu pozostało dwa miliony. Towarzyszyli mu milion (zgodnie z obowiązującym szabatem), stali z daleka i obserwowali go.]
ו מֶה הָיָה עוֹשֶׂה, חוֹלֵק לָשׁוֹן שֶׁל זְהוֹרִית, חֶצְיוֹ קָשַׁר בַּסֶּלַע וְחֶצְיוֹ קָשַׁר בֵּין שְׁתֵּי קַרְנָיו, וּדְחָפוֹ לַאֲחוֹרָיו, וְהוּא מִתְגַּלְגֵּל וְיוֹרֵד, וְלֹא הָיָה מַגִּיעַ לַחֲצִי הָהָר עַד שֶׁנַּעֲשָׂה אֵבָרִים אֵבָרִים. בָּא וְיָשַׁב לוֹ תַּחַת סֻכָּה אַחֲרוֹנָה עַד שֶׁתֶּחְשָׁךְ. וּמֵאֵימָתַי מְטַמֵּא בְגָדִים, מִשֶּׁיֵּצֵא חוּץ לְחוֹמַת יְרוּשָׁלַיִם. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, מִשְּׁעַת דְּחִיָּתוֹ לַצּוּק:
6 Co on zrobił? Podzielił karmazynowy język. Połowę przywiązał do skały, a połowę między rogami. [Nie przywiązywał całego karmazynowego języka do skały, aby nie wybielał bezpośrednio przed popchnięciem kozła i, z radości z wybielenia (co wskazuje, że ich grzechy zostały przebaczone), zapominał o micwie pchania (to w dół ), zakładając, że micwa została już zakończona, ponieważ język wybielał. I nie chciał zawiązać całego języka między jego rogami, aby nie został popchnięty, nie zgiąłby głowy poniżej ciała, upadając do tyłu, tak że nie można było zobaczyć, jak wybielał język, co zasmuciłoby cały Izrael. Dlatego przywiązał połowę do skały (gdzie nie wybielałaby, dopóki cały akt nie został zakończony), tak że kiedy zawiązał połowę między jej rogami, chociaż mogłaby wybielić natychmiast, nie zaniedbałby jej zepchnąć, zajęty z nim.] Odepchnął go do tyłu i stoczył się w dół, nie osiągając środka góry, zanim został rozdarty. Potem wracał i pozostawał w ostatniej kuczce do zmroku. [I chociaż ten, kto opuszcza tchum, nawet za pozwoleniem mędrców, może odejść tylko dwa tysiące łokci od miejsca, do którego został upoważniony, pozwolono mu (cofnąć się dwukrotnie na tę odległość), bojąc się pozostać na pustyni po zmroku.] A od kiedy jego szaty stają się nieczyste? [jest napisane (Księga Kapłańska 16:26): „A kto posyła kozła do Azazela, wypierze ubranie”]. Od chwili opuszczenia murów Jerozolimy. R. Shimon mówi: Od chwili, gdy spycha go ze szczytu. [Halacha nie jest zgodna z R. Szimonem.]
ז בָּא לוֹ אֵצֶל פָּר וְשָׂעִיר הַנִּשְׂרָפִין. קְרָעָן וְהוֹצִיא אֶת אֵמוּרֵיהֶן, נְתָנָן בְּמָגֵיס, וְהִקְטִירָן עַל גַּבֵּי הַמִּזְבֵּחַ. קְלָעָן בְּמִקְלָעוֹת, וְהוֹצִיאָן לְבֵית הַשְּׂרֵפָה. וּמֵאֵימָתַי מְטַמְּאִין בְּגָדִים, מִשֶּׁיֵּצְאוּ חוּץ לְחוֹמַת הָעֲזָרָה. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, מִשֶּׁיִּצַּת הָאוּר בְּרֻבָּן:
7 Podszedł do cielca i kozła, który miał być spalony. [Po tym, jak arcykapłan oddał wysłaną kozę nadawcy, podszedł do cielca i kozła czekającego na spalenie], rozciął je i wyjął ich eimurin (części poświęcone), położył na tacy [naczyń posługujących ] i spalił je na ołtarzu. [Nie może to oznaczać, że spalił je teraz, ponieważ był ubrany w białe szaty, w których nadal musiał czytać fragment dnia. Należy to raczej rozumieć jako: Położył je na tacy, aby je spalić później, gdy nadszedł czas, po tym, jak zanurzył i przywdział złote szaty.] Oni splecili je (wołu i kozła) na słupy [całe, z ich skórami i mięsem i odchodami. Tylko, że ich żołądki zostały rozcięte, aby usunąć ich eimurin.] I zostali zabrani na spalenie [poza Jerozolimą]. A od kiedy oni powodują, że szaty [zajmujących się nimi] stają się nieczyste? [mianowicie. (Kapłańska 16:28): „A kto je spali, wypierze ubranie itd.”]. Od chwili wyprowadzenia ich poza mur azary. R. Szimon mówi: Od czasu, gdy ogień „przybiera” swoją większą część. [Halacha nie jest zgodna z R. Szimonem.]
ח אָמְרוּ לוֹ לְכֹהֵן גָּדוֹל, הִגִּיעַ שָׂעִיר לַמִּדְבָּר. וּמִנַּיִן הָיוּ יוֹדְעִין שֶׁהִגִּיעַ שָׂעִיר לַמִּדְבָּר, דַּרְכִּיּוֹת הָיוּ עוֹשִׂין, וּמְנִיפִין בַּסּוּדָרִין, וְיוֹדְעִין שֶׁהִגִּיעַ שָׂעִיר לַמִּדְבָּר. אָמַר רַבִּי יְהוּדָה, וַהֲלֹא סִימָן גָּדוֹל הָיָה לָהֶם, מִירוּשָׁלַיִם וְעַד בֵּית חִדּוּדוֹ שְׁלשָׁה מִילִין. הוֹלְכִין מִיל, וְחוֹזְרִין מִיל, וְשׁוֹהִין כְּדֵי מִיל, וְיוֹדְעִין שֶׁהִגִּיעַ שָׂעִיר לַמִּדְבָּר. רַבִּי יִשְׁמָעֵאל אוֹמֵר, וַהֲלֹא סִימָן אַחֵר הָיָה לָהֶם, לָשׁוֹן שֶׁל זְהוֹרִית הָיָה קָשׁוּר עַל פִּתְחוֹ שֶׁל הֵיכָל, וּכְשֶׁהִגִּיעַ שָׂעִיר לַמִּדְבָּר הָיָה הַלָּשׁוֹן מַלְבִּין, שֶׁנֶּאֱמַר (ישעיה א), אִם יִהְיוּ חֲטָאֵיכֶם כַּשָּׁנִים כַּשֶּׁלֶג יַלְבִּינוּ:
8 Powiedzieli do arcykapłana: „Odesłany kozioł dotarł na pustynię” [zabronione jest rozpoczęcie kolejnej służby, dopóki kozioł nie dotrze na pustynię, tj. (Kapłańska 16:23): „I wypuści kozła na pustynię”, a następnie (25): „A tłuszcz ofiary za grzech spali”]. Skąd wiedzieli, że koza dotarła na pustynię? Wznosili dorchiyoth [duże, wysokie kamienie, jeden na drugim] i [obserwatorzy stali tam i] ​​machali swoimi chustami (jeden do drugiego, na widok), aby wiedzieli, kiedy koza dotarła na pustynię . R. Juda rzekł: Czyż nie mieli znaczącego znaku (bo dotarł do pustyni)? Od Jerozolimy do Beth Chadudo [początek pustyni] było trzy miliony [R. Juda utrzymuje, że kiedy kozioł dotrze na miejsce, micwa została wykonana, mimo że nie osiągnął szczytu. Halacha nie jest zgodna z R. Juda.] Chodzili mil, zwracali mil, czekali (ile czasu zajmie chodzenie) mil i wiedzieli, że koza dotarła na pustynię. [Jak stwierdzono powyżej (6: 4): „Niektórzy z dostojnych mężów Jerozolimy mieli towarzyszyć mu do pierwszej kuczki” (milion z Jerozolimy)—tak, że kiedy wrócili (milion) i czekali, ile czasu zajęło przejście mil), wiedzieli, że koza dotarła na pustynię.] R. Yishmael mówi: Czy nie mieli innego znaku? Przy wejściu do sanktuarium zawiązano karmazynowy język, a gdy kozioł dotarł na pustynię, wybielał, a mianowicie. (Izajasz 1:18): „Choćby wasze grzechy były jak szkarłat, jak śnieg zbieleją”.