ה כֹּהֶנֶת שֶׁנִּתְעָרֵב וְלָדָּהּ בִּוְלַד שִׁפְחָתָהּ, הֲרֵי אֵלּוּ אוֹכְלִים בַּתְּרוּמָה, וְחוֹלְקִים חֵלֶק אֶחָד בַּגֹּרֶן, וְאֵינָן מִטַּמְּאִין לְמֵתִים, וְאֵין נוֹשְׂאִין נָשִׁים, בֵּין כְּשֵׁרוֹת בֵּין פְּסוּלוֹת. הִגְדִּילוּ הַתַּעֲרֹבוֹת, וְשִׁחְרְרוּ זֶה אֶת זֶה, נוֹשְׂאִין נָשִׁים רְאוּיוֹת לַכְּהֻנָּה, וְאֵינָן מִטַּמְּאִין לְמֵתִים. וְאִם נִטְמְאוּ, אֵינָן סוֹפְגִין אֶת הָאַרְבָּעִים. וְאֵינָן אוֹכְלִים בַּתְּרוּמָה. וְאִם אָכְלוּ, אֵינָן מְשַׁלְּמִין קֶרֶן וָחֹמֶשׁ. וְאֵינָן חוֹלְקִין עַל הַגֹּרֶן. וּמוֹכְרִין אֶת הַתְּרוּמָה, וְהַדָּמִים שֶׁלָּהֶם. וְאֵינָן חוֹלְקִים בְּקָדְשֵׁי הַמִּקְדָּשׁ, וְאֵין נוֹתְנִין לָהֶם קָדָשִׁים, וְאֵין מוֹצִיאִין שֶׁלָּהֶם מִיָּדָם, וּפְטוּרִין מִן הַזְּרֹעַ וּמִן הַלְּחָיַיִם וּמִן הַקֵּבָה, וּבְכוֹרוֹ יְהֵא רוֹעֶה עַד שֶׁיִּסְתָּאֵב, וְנוֹתְנִין עָלָיו חֻמְרֵי כֹהֲנִים וְחֻמְרֵי יִשְׂרְאֵלִים:
5 Jeśli dziecko córki Coheina zostało pomieszane z dzieckiem jej niewolnicy, jedzą terumah, [bo zarówno Cohein, jak i sługa Coheina jedzą terumah. I dzielą jedną część na klepisku. [Gemara wyjaśnia, że dzielą się jako jedno. Jeśli obaj przychodzą na klepisko jako jedno, otrzymują (plon), ale nie jest on przekazywany jednemu bez drugiego, ta tanna trzymająca terumah nie jest przydzielana niewolnikowi, chyba że jego pan jest z nim.] I oni nie stawajcie się nieczyści za zmarłych i nie żenią się ani zdatnymi kobietami (tj. kobietami nadającymi się do kapłaństwa), ani niezdolnymi. [Każdy z nich jest prawdopodobnie Coheinem - prawdopodobnie niewolnikiem. Zdolni są zabronieni niewolnikowi, a niezdolni - Coheinowi, a (w przypadku orzeczenia) „coś, co prawdopodobnie jest zabronione, jest surowe”. Kiedy pomieszani dorastają i uwalniają się nawzajem, poślubiają kobiety nadające się do kapłaństwa i nie czynią się nieczystymi dla zmarłych. A jeśli się nieczyszczą, nie dostaną czterdziestu chłostów, [bo każdy może powiedzieć: Nie jestem Coheinem]. I terumah nie jedzą. A jeśli jedli, nie płacą kapitanowi i piątej, [każdy może powiedzieć: nie jestem Coheinem, a pieniądze nie są mu odbierane na podstawie wątpliwości] i nie dzielą się na klepisko i sprzedają terumę. [Nie dają terumah swoich produktów Coheinowi, bo każdy może powiedzieć: Przynieś dowód, że nie jestem Coheinem. Ale w każdym razie nie wolno im tego jeść, ale sprzedają go Coheinowi, a pieniądze są ich], i nie mają udziału w tym, co zostało poświęcone Świątyni [jak np. Skóry ofiar; bo każdemu możemy powiedzieć: przynieś dowód, że jesteś Coheinem i weź.] I nie składamy im ofiar [na ofiarę] i nie bierzemy ich z ich rąk [np. jeśli pierworodny (bestia ) urodził się im, nie bierzemy go od nich, ale pozwalamy mu paść, aż zostanie skażony.] I są zwolnieni z (dawania Coheina) barku, policzków i paszczy. I jego pierworodny pasie się, aż zostanie skażony, i nałożono na niego surowość Cohanim i surowość Izraelitów. [Gemara wyjaśnia, że z ich ofiar z pokarmu bierze się garść, tak jak w ofiarach pokarmowych Izraelitów, i jest składana sama, a to, co zostaje, nie jest spożywane jak z ofiarą pokarmową Izraelity, ale zostaje spalone jak w przypadku ofiary z posiłku Coheina, który jest całkowicie spalony.]