Jewamot 10

Rozdział 10

א הָאִשָּׁה שֶׁהָלַךְ בַּעְלָהּ לִמְדִינַת הַיָּם, וּבָאוּ וְאָמְרוּ לָהּ, מֵת בַּעְלֵךְ, וְנִסֵּת, וְאַחַר כָּךְ בָּא בַעְלָהּ, תֵּצֵא מִזֶּה וּמִזֶּה, וּצְרִיכָה גֵט מִזֶּה וּמִזֶּה. וְאֵין לָהּ כְּתֻבָּה וְלֹא פֵרוֹת וְלֹא מְזוֹנוֹת וְלֹא בְלָאוֹת, לֹא עַל זֶה וְלֹא עַל זֶה. אִם נָטְלָה מִזֶּה וּמִזֶּה, תַּחֲזִיר. וְהַוָּלָד מַמְזֵר מִזֶּה וּמִזֶּה. וְלֹא זֶה וָזֶה מִטַּמְּאִין לָהּ, וְלֹא זֶה וָזֶה זַכָּאִין לֹא בִמְצִיאָתָהּ וְלֹא בְמַעֲשֵׂה יָדֶיהָ, וְלֹא בַהֲפָרַת נְדָרֶיהָ. הָיְתָה בַת יִשְׂרָאֵל, נִפְסְלָה מִן הַכְּהֻנָּה, וּבַת לֵוִי מִן הַמַּעֲשֵׂר, וּבַת כֹּהֵן מִן הַתְּרוּמָה. וְאֵין יוֹרְשִׁים שֶׁל זֶה וְיוֹרְשִׁים שֶׁל זֶה יוֹרְשִׁים אֶת כְּתֻבָּתָהּ. וְאִם מֵתוּ, אָחִיו שֶׁל זֶה וְאָחִיו שֶׁל זֶה חוֹלְצִין וְלֹא מְיַבְּמִין. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, כְּתֻבָּתָהּ עַל נִכְסֵי בַעְלָהּ הָרִאשׁוֹן. רַבִּי אֶלְעָזָר אוֹמֵר, הָרִאשׁוֹן זַכַּאי בִּמְצִיאָתָהּ וּבְמַעֲשֵׂה יָדֶיהָ, וּבַהֲפָרַת נְדָרֶיהָ. וְרַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, בִּיאָתָהּ אוֹ חֲלִיצָתָהּ מֵאָחִיו שֶׁל רִאשׁוֹן פּוֹטֶרֶת צָרָתָהּ, וְאֵין הַוָּלָד מִמֶּנּוּ מַמְזֵר. וְאִם נִסֵּת שֶׁלֹּא בִרְשׁוּת, מֻתֶּרֶת לַחֲזֹר לוֹ:

1 Jeśli mąż kobiety wyjechał za granicę, a oni przyszli i powiedzieli jej [to znaczy, jeśli jeden świadek jej powiedział]: Twój mąż umarł, a ona wyszła ponownie za mąż [na podstawie zeznań jednego świadka], a potem jej mąż wrócił, opuszcza jedno i drugie [zgodnie z halachą zamężnej kobiety, która popełniła cudzołóstwo, której nie wolno zmuszać zarówno mężowi, jak i cudzołożnicy. I chociaż rabini przyjęli jednego świadka, aby zapobiec agunah (wiecznej niezdolności do ponownego zawarcia związku małżeńskiego), to dlatego, że od kobiety oczekuje się dokładnego zbadania sprawy przed ponownym ślubem, a ponieważ tego nie zrobiła w tym przypadku, zostaje ukarana. Ale jeśli ponownie wyszła za mąż na podstawie zeznań dwóch świadków, którzy powiedzieli: Twój mąż zmarł, na końcu jest powiedziane: „Jeśli wyszła ponownie za mąż bez orzeczenia o bet-dinie (tj. Jeśli pozwolenie na bet-dina nie było wymagane, dwa po zeznaniach świadków), wolno jej wrócić do swojego pierwszego męża, uznając ją za „zmuszoną”, bo co miała zrobić? Ale gemara pokazuje, że to nie jest halacha, że nie ma znaczenia, czy ponownie wyszła za mąż na podstawie orzeczenia betdina na podstawie zeznania jednego świadka, czy na podstawie zeznań dwóch świadków—jeśli jej pierwszy mąż wraca, opuszcza jedno i drugie, a wszystkie inne przepisy mają do niej zastosowanie] i żąda od jednego i drugiego dobra. [Powodem, dla którego domaga się otrzymania od drugiego jest to, że kiedy widzi się drugiego żywego, ludzie myślą, że otrzymała potomstwo od pierwszego, na podstawie którego poślubiła drugiego, tak że jest jego prawdziwą żoną; a jeśli odeśle ją bez zdobyczy, okazuje się (czyli robi wrażenie), że zamężna kobieta zostaje odesłana bez zdobyczy.] I nie ma ona ani kethuba, ani owocu, ani pożywienia, ani belaoth, [który zaginęły; ale nie traci tych, którzy pozostali]—ani od jednego, ani od drugiego. Jeśli wzięła z jednego lub z drugiego, to musi go zwrócić, a dziecko jest mamzerem z jednego lub drugiego [Jeśli urodziła dziecko za sekundę, jest to mamzer potwierdzony, a jeśli pierwszy zabrała ją z powrotem i urodziła dziecko, jest to mamzer z rabinicznego rozporządzenia.], żadne z nich (jeśli byli Cohanim) nie może stać się dla niej nieczyste (jeśli umarła), ani nie nabywa zagubionych przedmiotów, które znajdzie [Bo dlaczego czy rabini zarządzili, że mąż nabywa takie przedmioty? Żeby jej nie nienawidził. Ale tutaj niech ją nienawidzi za wszelką cenę!], Ani dzieło jej rąk [Bo dlaczego rabini zarządzili, że mąż to nabywa? Ponieważ ją karmi. Ale w tym przypadku, ponieważ nie jest on zobowiązany do jej utrzymania, nie przejmuje on dzieła jej rąk] ani (mocy), by odpuścić jej śluby. [Bo dlaczego mąż ma taką moc? Aby nie stała się dla niego poniżająca. Ale tutaj niech się poniża za wszelką cenę!] Jeśli była córką Izraelity, staje się niezdolna do (jedzenia) terumah, [mając status „zonah”], a gdyby była córką Lewity (staje się niezdatna do jedzenia) ma'aser [Jest to kara (rabiniczna), ponieważ (na mocy zarządzenia Tory) córka Lewity, który stał się zonah, nie nadaje się do jedzenia ma'aser], a córka a Cohein (staje się niezdatny do jedzenia) terumah [nawet to, co jest terumah na mocy rozporządzenia rabinicznego], a spadkobiercy obojga nie dziedziczą jej kethuba [a kethubath b'nin dichrin (zob. Kethuboth 4:10)]. A jeśli umarli, bracia jednego i bracia drugiego dają chalicę i nie biorą jej w yibum. [Bracia pierwsi dają chalice zgodnie z zarządzeniem Tory, a rabini zarządzili, że nie wolno wykonywać yibum; a bracia drugiego dają chalicę na mocy zarządzenia rabinicznego, tak jak ona żąda od drugiego rabinackiego prawa.] R. Yossi mówi: Jej kethuba jest przywiązana do majątku jej pierwszego męża. R. Elazar mówi: Jej pierwszy mąż ma prawa do tego, co znajdzie, do dzieła jej rąk i do rozgrzeszenia jej ślubów. R. Szimon mówi: Wspólne mieszkanie z braćmi lub chalitzą od braci pierwszej zwalnia jej carę. [Nie zgadza się z tym, co poprzedza, a mianowicie: „Dają chalicę i nie biorą jej w yibum], a dziecko nie jest mamzerem [jeśli jej pierwszy mąż ją przyjął. A halacha nie jest zgodna ani z R. Yossi , ani R. Elazar, ani R. Szimon.] A jeśli wyszła za mąż bez pozwolenia [bet-dina, jak powiedzieli jej dwaj świadkowie: Twój mąż umarł, w takim przypadku pozwolenie na bet-din nie jest wymagane] , wolno jej do niego wrócić.

ב נִסֵּת עַל פִּי בֵית דִּין, תֵּצֵא, וּפְטוּרָה מִן הַקָּרְבָּן. לֹא נִסֵּת עַל פִּי בֵית דִּין, תֵּצֵא, וְחַיֶּבֶת בַּקָּרְבָּן. יָפֶה כֹּחַ בֵּית דִּין, שֶׁפּוֹטְרָהּ מִן הַקָּרְבָּן. הוֹרוּהָ בֵית דִּין לִנָּשֵׂא, וְהָלְכָה וְקִלְקְלָה, חַיֶּבֶת בַּקָּרְבָּן, שֶׁלֹּא הִתִּירוּהָ אֶלָּא לִנָּשֵׂא:

2 Jeśli ponownie wyszła za mąż na mocy orzeczenia bet-din, zostawia go i jest zwolniona z ofiary. [Bo jeśli osoba (w przeciwieństwie do kongregacji) działa na podstawie orzeczenia bet-din, jest zwolniona z ofiary (jeśli orzeczenie zostanie później uznane za błędne).] Jeśli nie wyszła ponownie za mąż przez orzeczenie bet-din [ale na podstawie zeznań dwóch świadków] musi odejść i przynieść ofiarę, [bo zgrzeszyła nieświadomie. Halacha nie jest zgodna z tą Miszną, ale niezależnie od tego, czy wyszła ponownie za mąż na mocy orzeczenia bet-din, czy na podstawie zeznań dwóch świadków, ona i jej drugi mąż muszą przynieść ofiarę.] Najwyższa jest mocą betdin, która zwalnia ją z ofiary. Jeśli bet-din orzekł, że może ponownie wyjść za mąż, a ona poszła i zamieszkała w grzesznym związku, musiała przynieść ofiarę; bo pozwolili jej tylko ponownie wyjść za mąż.

ג הָאִשָּׁה שֶׁהָלַךְ בַּעֲלָהּ וּבְנָהּ לִמְדִינַת הַיָּם, וּבָאוּ וְאָמְרוּ לָהּ, מֵת בַּעְלֵךְ וְאַחַר כָּךְ מֵת בְּנֵךְ, וְנִשֵּׂאת, וְאַחַר כָּךְ אָמְרוּ לָהּ, חִלּוּף הָיוּ הַדְּבָרִים, תֵּצֵא, וְהַוָּלָד רִאשׁוֹן וְאַחֲרוֹן מַמְזֵר. אָמְרוּ לָהּ, מֵת בְּנֵךְ וְאַחַר כָּךְ מֵת בַּעְלֵךְ, וְנִתְיַבְּמָה, וְאַחַר כָּךְ אָמְרוּ לָהּ, חִלּוּף הָיוּ הַדְּבָרִים, תֵּצֵא, וְהַוָּלָד רִאשׁוֹן וְאַחֲרוֹן מַמְזֵר. אָמְרוּ לָהּ, מֵת בַּעְלֵךְ, וְנִסֵּת, וְאַחַר כָּךְ אָמְרוּ לָהּ, קַיָּם הָיָה וּמֵת, תֵּצֵא, וְהַוָּלָד רִאשׁוֹן מַמְזֵר, וְהָאַחֲרוֹן אֵינוֹ מַמְזֵר. אָמְרוּ לָהּ, מֵת בַּעְלֵךְ, וְנִתְקַדְּשָׁה, וְאַחַר כָּךְ בָּא בַעְלָהּ, מֻתֶּרֶת לַחֲזֹר לוֹ. אַף עַל פִּי שֶׁנָּתַן לָהּ אַחֲרוֹן גֵּט, לֹא פְסָלָהּ מִן הַכְּהֻנָּה. אֶת זוֹ דָרַשׁ רַבִּי אֶלְעָזָר בֶּן מַתְיָא, וְאִשָּׁה גְּרוּשָׁה מֵאִישָׁהּ (ויקרא כא), וְלֹא מֵאִישׁ שֶׁאֵינוֹ אִישָׁהּ:

3 Gdyby mąż i syn kobiety wyjechali za granicę, a przyszli i powiedzieli jej: Umarł twój mąż, a potem umarł twój syn, [tak że nie była poddana yibum], i wyszła ponownie za mąż [z obcym]; a potem powiedzieli do niej: Było odwrotnie, ona go zostawia; a dziecko, zarówno to pierwsze [tj. zanim usłyszała inaczej], jak i drugie [po tym, jak usłyszała inaczej] jest mamzerem. Jest to zgodne z R. Akivą, który mówi, że kwestią relacji, której zakazuje przykazanie negatywne, jest mamzer. Ale to nie jest halacha.] Gdyby jej powiedzieli: Umarł twój syn, a potem umarł twój mąż, a ona została porwana w yibum; a potem powiedzieli do niej: było odwrotnie, ona odchodzi, a dziecko, zarówno to pierwsze, jak i drugie, jest mamzerem. Gdyby jej powiedzieli: „Twój mąż umarł, a ona wyszła ponownie za mąż; i powiedzieli do niej: On żył (w czasie, gdy ona powtórnie wyszła za mąż), a potem umarł, ona go zostawia; i dziecko—pierwszy to mamzer, a drugi nie jest mamzerem. Gdyby jej powiedzieli: „Twój mąż umarł, a ona została zaręczona; a potem wrócił jej mąż, wolno jej było wrócić do niego. Nawet jeśli ten ostatni dał jej szansę, nie jest ona niezdolna do kapłaństwa. R. Elazar b. Matia wyjaśnił w tym względzie (Kapłańska 21: 7): „A kobieta rozwiedziona z mężem” (nie może poślubić Coheina)— a nie od kogoś, kto nie jest jej mężem.

ד מִי שֶׁהָלְכָה אִשְׁתּוֹ לִמְדִינַת הַיָּם, וּבָאוּ וְאָמְרוּ לוֹ, מֵתָה אִשְׁתְּךָ, וְנָשָׂא אֶת אֲחוֹתָהּ, וְאַחַר כָּךְ בָּאת אִשְׁתּוֹ, מֻתֶּרֶת לַחֲזֹר לוֹ. הוּא מֻתָּר בִּקְרוֹבוֹת שְׁנִיָּה, וּשְׁנִיָּה מֻתֶּרֶת בִּקְרוֹבָיו. וְאִם מֵתָה רִאשׁוֹנָה, מֻתָּר בַּשְּׁנִיָּה. אָמְרוּ לוֹ, מֵתָה אִשְׁתְּךָ, וְנָשָׂא אֶת אֲחוֹתָהּ, וְאַחַר כָּךְ אָמְרוּ לוֹ, קַיֶּמֶת הָיְתָה, וּמֵתָה, הַוָּלָד רִאשׁוֹן מַמְזֵר, וְהָאַחֲרוֹן אֵינוֹ מַמְזֵר. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, כָּל שֶׁפּוֹסֵל עַל יְדֵי אֲחֵרִים, פּוֹסֵל עַל יְדֵי עַצְמוֹ. וְכָל שֶׁאֵין פּוֹסֵל עַל יְדֵי אֲחֵרִים, אֵינוֹ פוֹסֵל עַל יְדֵי עַצְמוֹ:

4 Jeśli żona mężczyzny wyjechała za granicę, a oni przyszli i powiedzieli mu: Twoja żona umarła, a on poślubił jej siostrę, a potem jego żona wróciła, wolno jej wrócić do niego, gdyż zaręczyny drugiego są bez znaczenia i mieszkał z nią w z'nuth. I jest powiedziane w gemara (Lb 5:13): „I spocznie z nią mężczyzna”— jej kłamstwo (cudzołóstwo) zabrania jej (jej mężowi), a nie siostrze.] On ma pozwolenie krewnemu drugiej osoby [tj. poślubić córkę jej (siostry), zgodnie z orzeczeniem (11: 1): „Jeden może poślubić krewną kobiety, którą porywał lub uwiódł], a druga jest dozwolona dla swojej rodziny, a jeśli pierwsza (tj. jego żona) umarła, ma pozwolenie na drugą. Jeśli powiedzieli mu: Twoja żona umarła , a on ożenił się z jej siostrą, a potem powiedzieli mu: Ona żyła (kiedy poślubiłeś jej siostrę), a potem umarła, pierwsze dziecko jest mamzerem, a drugie nie. R. Yossi mówi: Wszyscy, którzy oddają niezdolny dla innych czyni niezdolnym dla siebie, a wszyscy, którzy nie czynią się niezdolnymi dla innych, nie czynią się niezdolnymi dla siebie. [R. Yossi usłyszał pierwszą tanna mówiącą: Nie ma znaczenia, czy jego żona i szwagier wyjechali za granicę czy też jego narzeczona i szwagier wyjechali za granicę —jeśli przyszli i powiedzieli mu: Twoja żona umarła, a szwagier umarł, i ożenił się z jej siostrą, a potem jego żona i szwagier wrócili, nie wolno jej mieć żony jego szwagra mąż i jego własna żona mają mu pozwolenie. R. Yossi powiedział do niego: W przypadku jego narzeczonej i szwagra, gdzie można by powiedzieć, że był warunek zaręczyn, a jego małżeństwo z jej siostrą było szczere ( warunek niespełniony), tak aby ona (druga) zażądała od niego rozwodu (tego, który jest żonaty z pierwszą), aby nie było powiedziane, że zamężna kobieta wyjeżdża bez—ponieważ czyni ją niezdatną dla innych, tj. dla jego szwagra (bo zostawiając go z dobytkiem, ona jest niezdolna do swojego męża), czyni również swoją żonę niezdatną do siebie z powodu „siostry jego rozwódka ”. Ale kiedy jego żona i szwagier wyjeżdżają za granicę, a on poślubia jej siostrę, w takim przypadku nie można powiedzieć, że był warunek w małżeństwie i że jego małżeństwo z drugim było zawarte w dobrej wierze (tak jak można powiedzieć o zaręczynach), a ona (druga) nie wymaga od niego rozwodu— ponieważ nie czyni niezdolnym dla innych, nie czyniąc żony swojego szwagra niezdolną do siebie, nie czyni niezdolnym dla siebie samego, ponieważ jego żona jest mu dozwolona, nie będąc „siostrą jego rozwódki”].

ה אָמְרוּ לוֹ, מֵתָה אִשְׁתְּךָ, וְנָשָׂא אֲחוֹתָהּ מֵאָבִיהָ, מֵתָה, וְנָשָׂא אֲחוֹתָהּ מֵאִמָּהּ, מֵתָה, וְנָשָׂא אֲחוֹתָהּ מֵאָבִיהָ, מֵתָה, וְנָשָׂא אֲחוֹתָהּ מֵאִמָּהּ, וְנִמְצְאוּ כֻלָּן קַיָּמוֹת, מֻתָּר בָּרִאשׁוֹנָה, בַּשְּׁלִישִׁית, וּבַחֲמִישִׁית, וּפוֹטְרוֹת צָרוֹתֵיהֶן, וְאָסוּר בַּשְּׁנִיָּה וּבָרְבִיעִית, וְאֵין בִּיאַת אַחַת מֵהֶן פּוֹטֶרֶת צָרָתָהּ. וְאִם בָּא עַל הַשְּׁנִיָּה לְאַחַר מִיתַת הָרִאשׁוֹנָה, מֻתָּר בַּשְּׁנִיָּה וּבָרְבִיעִית, וּפוֹטְרוֹת צָרוֹתֵיהֶן, וְאָסוּר בַּשְּׁלִישִׁית וּבַחֲמִישִׁית, וְאֵין בִּיאַת אַחַת מֵהֶן פּוֹטֶרֶת צָרָתָהּ:

5 Gdyby mu powiedzieli: Twoja żona umarła i poślubił jej siostrę od jej ojca [nie od jej matki], a potem [powiedzieli mu:] umarła [druga], a on poślubił jej siostrę [drugiego] od swojej matki [a nie od jej ojca, tak że trzeci jest obcy pierwszemu], a potem [powiedzieli mu:] umarła [trzecia] i poślubił ją [trzecią] siostrę od jej ojca [a nie od jej matki, tak że czwarty jest obcy drugiemu i, rzecz jasna, pierwszemu], a potem [powiedzieli mu:] ona [czwarta] umarła, a on ją poślubił siostra od matki [tak, że jest obca dla trzeciego, a także dla pierwszej i drugiej], a potem wszyscy zostali znalezieni przy życiu [tj. powiedzieli mu, że wszyscy żyją] , jest dozwolony do pierwszego, trzeciego i piątego [bo nie są ze sobą spokrewnieni. I chociaż trzecia jest siostrą drugiej, to jej wolno; bo zaręczyny drugiej nie „wzięły”, ona jest „siostrą jego żony” z pierwszą, z którą się wcześniej ożenił, tak że ona (druga) jest podobna do jego zachwyconej lub uwiedzionej (co do której jest orzeczone, że jeśli ktoś porywa kobietę, wolno mu poślubić jej córkę), gdyż Tora zakazała siostrze samej żony; a tam, gdzie zaręczyny nie „biorą”, ona nie jest „siostrą żony”. Podobnie z piątym. Chociaż jest siostrą czwartego, ma do niego pozwolenie. Odkąd bowiem zaręczyny „wzięły” w trzecim, to wspólne zamieszkanie czwartego, który jest siostrą trzeciego, okazuje się być jednym z prawdy, a piąta nie jest mu zabroniona]. I zwolnili swojego carota. [Jeśli on (mąż) umarł, a yavam przyszedł i wziął jednego z nich w yibum, zwalnia jej carę.] I jest zabroniony drugiemu [z powodu pierwszego] i czwartemu [z powodu trzeciego. ] A wspólne zamieszkanie z jedną z nich (drugą lub czwartą) nie zwalnia jej cary (tj. Żon męża). A jeśli mieszkał razem z drugą osobą po śmierci pierwszego, [opis jej śmierci jest prawdziwy, a śmierci innych - fałszywy], to ma pozwolenie na drugiego i czwartego, a oni zwalniają ich carota; i jest zabroniony do trzeciego [z powodu drugiego] i do piątego [z powodu czwartego]. A współżycie z jednym z nich (trzecim lub piątym) nie zwalnia jej cara.

ו בֶּן תֵּשַׁע שָׁנִים וְיוֹם אֶחָד, הוּא פוֹסֵל עַל יְדֵי אַחִין, וְהָאַחִים פּוֹסְלִין עַל יָדוֹ, אֶלָּא שֶׁהוּא פוֹסֵל תְּחִלָּה, וְהָאַחִין פּוֹסְלִין תְּחִלָּה וָסוֹף. כֵּיצַד, בֶּן תֵּשַׁע שָׁנִים וְיוֹם אֶחָד שֶׁבָּא עַל יְבִמְתּוֹ, פָּסַל עַל יְדֵי אַחִין. בָּאוּ עָלֶיהָ אַחִין, וְעָשׂוּ בָהּ מַאֲמָר, נָתְנוּ גֵט אוֹ חָלְצוּ, פָּסְלוּ עַל יָדוֹ:

6 Jeden (yavam) na dziewięć lat i jeden dzień sprawia, że [yavamah] nie nadaje się do braci [jeśli mieszka z nią, ponieważ jego czyn jest uważany za „współżycie”. To samo jest prawdą, jeśli da jej zdobycz lub zrobi w niej ma'amar, przy czym oba są ważne (chociaż jego zdobycie nie jest całkowitym zdobyciem, a jego ma'amar nie jest kompletnym ma'amar.)], I jego bracia czynią ją niezdolną do niego. Ale on czyni niezdolnym na początku, podczas gdy jego bracia stają się niezdolni na początku i na końcu. [W gemara jest wyjaśnione, że z ma'amar na początku staje się niezdolny, ale nie na końcu. To znaczy, jeśli jego starszy brat uczynił ma'amara, a potem miał dziewięć lat i któregoś dnia uczynił ma'amara, nie czyni jej niezdolną do swoich braci; ale w przypadku wspólnego pożycia czyni ją niezdolną zarówno na początku, jak i na końcu. Nasza Miszna jest eliptyczna i należy ją rozumieć w ten sposób: „Ale on czyni niezdolną (tylko) na początku, podczas gdy oni czynią niezdolną (obie) na początku i na końcu. Kiedy tak jest? Z ma'amarem, ale w przypadku wspólnego pożycia, w końcu też staje się niezdolny. Jak to? itd. "] Jak to? Jeśli miał dziewięć lat i jeden dzień mieszkał razem ze swoją yevamą, czyni ją niezdolną do braci (którzy najpierw stworzyli ma'amar). Jeśli bracia mieszkali z nią lub zrobili ma'amar, albo dali jej zdobycz lub chalicę, czynią ją niezdolną do niego (nawet po tym, jak z nią mieszkał).

ז בֶּן תֵּשַׁע שָׁנִים וְיוֹם אֶחָד שֶׁבָּא עַל יְבִמְתּוֹ, וְאַחַר כָּךְ בָּא עָלֶיהָ אָחִיו שֶׁהוּא בֶן תֵּשַׁע שָׁנִים וְיוֹם אֶחָד, פָּסַל עַל יָדוֹ. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, לֹא פָסַל:

7 Jeśli jeden (yavam) w wieku dziewięciu lat i jednego dnia mieszkał razem z jego yevamah, a następnie jego brat w wieku dziewięciu lat i jednego dnia mieszkał z nią, on (ten drugi) czyni ją niezdolną do niego. [Bo to jest jak ma'amar po ma'amar, oba (w konkubinacie) "biorą". R. Szimon mówi: On nie czyni jej niezdolną. [Za wspólne pożycie dziewięciolatki, według R. Shimona, albo ją nabywa, albo nie nabywa. Jeśli ją zdobędzie, przejmuje ją całkowicie, więc współżycie jego brata jest bez znaczenia. A jeśli jej nie zdobędzie, to tak jakby ani on, ani jego brat nie mieszkali z nią.]

ח בֶּן תֵּשַׁע שָׁנִים וְיוֹם אֶחָד שֶׁבָּא עַל יְבִמְתּוֹ, וְאַחַר כָּךְ בָּא עַל צָרָתָהּ, פָּסַל עַל יְדֵי עַצְמוֹ. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, לֹא פָסָל. בֶּן תֵּשַׁע שָׁנִים וְיוֹם אֶחָד שֶׁבָּא עַל יְבִמְתּוֹ, וּמֵת, חוֹלֶצֶת וְלֹא מִתְיַבֶּמֶת. נָשָׂא אִשָּׁה וּמֵת, הֲרֵי זוֹ פְטוּרָה:

8 Jeśli jeden (yavam) w wieku dziewięciu lat i jeden dzień mieszkał razem ze swoją yevamą, a następnie z jej carą, czyni ich niezdolnymi do siebie. R. Szimon mówi: On nie czyni niezdolnym. Jeśli któraś z dziewięciu lat i jednego dnia mieszkała razem z jego yevamą i umarła, otrzymuje chalicę i nie jest przyjmowana w yibum. [Bo ma na sobie połączenie dwóch yavminów. Ponieważ współżycie z jego nieletnią, która jest jak ma'amar u osoby dorosłej, nie zostaje uwolniona z połączenia jej pierwszego upadku, a połączenie drugiego spada na nią, o czym się dowiedzieliśmy (3: 9) : „kiedy więź jednego yavama, a nie dwóch, spoczywa na niej.”] Jeśli poślubił kobietę i umarł [i ma braci], ona jest zwolniona [z yibum]. Chociaż jego wspólne pożycie jest „wspólnym pożyciem”, jego nabycie nie jest „nabyciem”, dopóki nie przyniesie dwóch (łonowych) włosów. Jednak w przypadku yevamy, ponieważ jest z nim powiązana, rabini zrobili to (jego wspólne mieszkanie) jak ma'amar.]

ט בֶּן תֵּשַׁע שָׁנִים וְיוֹם אֶחָד שֶׁבָּא עַל יְבִמְתּוֹ, וּמִשֶּׁהִגְדִּיל נָשָׂא אִשָּׁה אַחֶרֶת וּמֵת, אִם לֹא יָדַע אֶת הָרִאשׁוֹנָה מִשֶּׁהִגְדִּיל, הָרִאשׁוֹנָה חוֹלֶצֶת וְלֹא מִתְיַבֶּמֶת, וְהַשְּׁנִיָּה אוֹ חוֹלֶצֶת אוֹ מִתְיַבֶּמֶת. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, מְיַבֵּם לְאֵיזוֹ שֶׁיִּרְצֶה, וְחוֹלֵץ לַשְּׁנִיָּה. אֶחָד שֶׁהוּא בֶן תֵּשַׁע שָׁנִים וְיוֹם אֶחָד, וְאֶחָד שֶׁהוּא בֶן עֶשְׂרִים שָׁנָה שֶׁלֹּא הֵבִיא שְׁתֵּי שְׂעָרוֹת:

9 Jeśli jeden (yavam) w wieku dziewięciu lat i jednego dnia mieszkał razem ze swoją yevamą, a kiedy osiągnął pełnoletność, ożenił się z inną kobietą i umarł —jeśli nie mieszkał razem z pierwszym od czasu, gdy osiągnął pełnoletność, pierwszy otrzymuje chalicę i nie jest przyjmowany w yibum, [gdyż połączenie dwóch yavminów jest nad nią. Ponieważ nie mieszkał z nią, gdy osiągnął pełnoletność, ona nie spełniła pierwszego upadku (za yibum).], A drugi albo otrzymuje chalicę, albo jest przyjmowany w yibum. R. Szimon mówi: Bierze cokolwiek chce w yibum, [połączenie dwóch yavmin nie osiągane według R. Szimona (I tak znajdujemy to w 3: 9)] i daje chalice drugiemu. [Albowiem (może tak być) nie są carotami dla jednego, który ma być zwolniony przez yibum drugiego. Nie może też przyjąć obu w yibum. Ponieważ według rabinów jest jej carą przez częściowe ma'amar, odnosi się wrażenie, że dwóch yevamotów pochodzi z jednego domu.] Zarówno jeden, który ma dziewięć lat i dzień, jak i ten, który ma dwadzieścia lat i nie przyniósł dwóch ( włosy łonowe) [są podobne pod względem wszystkiego, co zostało powiedziane powyżej. Dopóki nie przyniósł dwóch włosów, jest nieletni, dopóki nie osiągnie wieku trzydziestu pięciu lat. A jeśli osiągnie ten wiek bez przyniesienia dwóch włosów, mimo że wyżej wymienione oznaki sari (8: 4) nie są w nim widoczne, jest uważany za seris-chammah.]

Poprzedni rozdział Następny rozdział