Gittin 9

Rozdział 9

א הַמְגָרֵשׁ אֶת אִשְׁתּוֹ וְאָמַר לָהּ, הֲרֵי אַתְּ מֻתֶּרֶת לְכָל אָדָם אֶלָּא לִפְלוֹנִי, רַבִּי אֱלִיעֶזֶר מַתִּיר, וַחֲכָמִים אוֹסְרִין. כֵּיצַד יַעֲשֶׂה. יִטְּלֶנּוּ הֵימֶנָּה וְיַחֲזֹר וְיִתְּנֶנּוּ לָהּ וְיֹאמַר לָהּ הֲרֵי אַתְּ מֻתֶּרֶת לְכָל אָדָם. וְאִם כְּתָבוֹ בְתוֹכוֹ, אַף עַל פִּי שֶׁחָזַר וּמְחָקוֹ, פָּסוּל:

1 Jeśli ktoś rozwiódł się ze swoją żoną, mówiąc do niej: „Wszystkim mężczyznom wolno ci z wyjątkiem tego” —R. Eliezer na to pozwala, a mędrcy tego zabraniają. [Uzasadnienie R. Eliezera (Kapłańska 21: 7): „A kobiety rozwiedzionej z mężem (Cohanim) nie wezmą”—Nawet jeśli rozwiodła się tylko z mężem, jak powiedział jej: „Rozwiodłaś się ze mną, ale nie wolno jej przyjmować innych mężczyzn”, nie wolno jej wchodzić w stan kapłański. Widzimy więc, że jest to zdobycz; tak, że tutaj, gdzie on pozwoli jej wszystkim mężczyznom oprócz tego, ona jest dopuszczona do innych. Uzasadnienie mędrców: Mówią, że to, co jest zakazane dla kapłaństwa, jest inne, ponieważ Pismo Święte przepisało dodatkową micwot dla Cohanim. Tak więc, nawet jeśli zabronić jej wstąpienia do kapłaństwa, nie można pozwolić jej innym. Halacha jest zgodna z mędrcami]. Co on robi? Bierze go od niej i daje jej ponownie, mówiąc jej: „Masz pozwolenie wszystkim mężczyznom”. Ale gdyby napisał to („… oprócz tego”) w pliku get, mimo że później to wymazał, jest ono nieważne. [A mędrcy zabraniają tego tylko wtedy, gdy mówi jej: „Masz prawo do wszystkich ludzi z wyjątkiem tego jednego”, ale jeśli mówi do niej: „To jest twoja zdobycz pod warunkiem, że nie poślubisz tego człowieka”, rabini przyznają, że to jest zdobycz. Pozwolił jej bowiem wszystkim mężczyznom dać jej zdobycz. Po prostu zastrzegł, że nie poślubi konkretnego mężczyzny, co jest jak każdy inny stan. Rabini zabronili mu mówić: „To jest twój dar, pod warunkiem, że poślubisz tego człowieka”, aby ich żony nie były traktowane jako dary, które należy sobie nawzajem dawać. Każdy warunek, który ktoś przywiązuje do geta, zanim go napisze, chociaż nie jest zapisany w getcie, unieważnia go. Ale po tym, jak umieści przedmiot w jej dłoni, może postawić dowolne warunki.]

ב הֲרֵי אַתְּ מֻתֶּרֶת לְכָל אָדָם אֶלָּא לְאַבָּא וּלְאָבִיךְ, לְאָחִי וּלְאָחִיךְ, לְעֶבֶד וּלְנָכְרִי, וּלְכָל מִי שֶׁאֵין לָהּ עָלָיו קִדּוּשִׁין, כָּשֵׁר. הֲרֵי אַתְּ מֻתֶּרֶת לְכָל אָדָם, אֶלָּא אַלְמָנָה לְכֹהֵן גָּדוֹל, גְּרוּשָׁה וַחֲלוּצָה לְכֹהֵן הֶדְיוֹט, מַמְזֶרֶת וּנְתִינָה לְיִשְׂרָאֵל, בַּת יִשְׂרָאֵל לְמַמְזֵר וּלְנָתִין, וּלְכָל מִי שֶׁיֵּשׁ לָהּ עָלָיו קִדּוּשִׁין אֲפִלּוּ בַעֲבֵרָה, פָּסוּל:

2 (Jeśli powiedział :) Masz pozwolenie na wszystkich mężczyzn z wyjątkiem mojego ojca i twojego ojca, mojego brata i twojego brata, niewolnika i poganina, i dla wszystkich innych, z którymi małżeństwo nie zostaje zawarte, dochód jest ważny. (Jeśli powiedział :) Masz pozwolenie wszystkim ludziom, z wyjątkiem wdowy po arcykapłanie, rozwódki i chaluca do zwykłego księdza, mamzereta i Netiny do Izraelity, córki Izraelity do mamzera i a Nathin i dla wszystkich innych, z którymi małżeństwo się uzyskuje, nawet (małżeństwo) w wyniku przestępstwa, otrzymanie jest nieważne. [Ponieważ małżeństwo zawiera się z osobami, które są objęte zakazem przykazania, ale nie z tym z powodu tego zakazu, okazuje się, że otrzymanie nie obejmuje wszystkich.]

ג גּוּפוֹ שֶׁל גֵּט, הֲרֵי אַתְּ מֻתֶּרֶת לְכָל אָדָם. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, וְדֵין דְּיֶהֱוֵי לִיכִי מִנַּאי סֵפֶר תֵּרוּכִין וְאִגֶּרֶת שִׁבּוּקִין וְגֵט פִּטּוּרִין, לִמְהָךְ לְהִתְנְסָבָא לְכָל גְּבַר דְּתִצְבַּיִן. גּוּפוֹ שֶׁל גֵּט שִׁחְרוּר, הֲרֵי אַתְּ בַּת חוֹרִין, הֲרֵי אַתְּ לְעַצְמֵךְ:

3 Podstawowy tekst getta: „Wszystkim ludziom wolno”. R. Juda mówi: „A to będzie dla was ode mnie pismo rozwodowe, list opuszczający, dowód zwolnienia (z którym) pójść i poślubić dowolnego mężczyznę, którego zechcecie”. [Albowiem musi być oczywiste, że rozwiódł się z nią tym nakazem; a jeśli nie napisze tego w ten sposób, mogliby powiedzieć, że rozwiódł się z nią samą mową, czego jest tylko potwierdzenie. Halacha jest zgodna z R. Yehudah.] Podstawowy tekst nakazu wyzwolenia: „Jesteś wolny”. "Należysz do siebie."

ד שְׁלֹשָׁה גִטִּין פְּסוּלִין, וְאִם נִשֵּׂאת, הַוָּלָד כָּשֵׁר. כָּתַב בִּכְתַב יָדוֹ וְאֵין עָלָיו עֵדִים, יֵשׁ עָלָיו עֵדִים וְאֵין בּוֹ זְמַן, יֶשׁ בּוֹ זְמַן וְאֵין בּוֹ אֶלָּא עֵד אֶחָד, הֲרֵי אֵלּוּ שְׁלֹשָׁה גִטִּין פְּסוּלִין. וְאִם נִשֵּׂאת, הַוָּלָד כָּשֵׁר. רַבִּי אֶלְעָזָר אוֹמֵר, אַף עַל פִּי שֶׁאֵין עָלָיו עֵדִים אֶלָּא שֶׁנְּתָנוֹ לָהּ בִּפְנֵי עֵדִים, כָּשֵׁר וְגוֹבָה מִנְּכָסִים מְשֻׁעְבָּדִים, שֶׁאֵין הָעֵדִים חוֹתְמִין עַל הַגֵּט אֶלָּא מִפְּנֵי תִקּוּן הָעוֹלָם:

4 Trzy gittin są nieważne, ale jeśli wyszła za mąż (za pośrednictwem jednego z nich), dziecko jest kasher: a zapisany w jego ręku, ale bez świadków [Według R. Meira, który mówi, że świadkowie podpisania skutku rozwodu, jego pismo odręczne odpowiada stu świadkom. Według R. Elazara, który mówi, że świadkowie rozstrzygający sprawę skutkują rozwodem, ponieważ jest on napisany jego pismem, spełnia on (Księga Powtórzonego Prawa 24: 3): „A on napisze… i da”. I chociaż nie ma świadków dostawy, jest ona ważna zgodnie z Pismem. I mędrcy orzekli, że jest to nieważne, aby nie doszło do potwierdzenia przez pisanie samego pisarza.]; uzyskać ze świadkami, ale bez daty [data jest zarządzeniem rabinicznym, albo z powodu owoców, albo z powodu możliwości osłaniania córki siostry przez niego (zob. 2: 2)]; umówić się na randkę, ale tylko z jednym świadkiem. [Według jednego poglądu odnosi się to do (a get) zapisanego w jego ręku, pierwsza instancja (Miszny) informująca nas, że nawet bez świadka dziecko jest kaser, a ten przypadek, że nawet gdyby był jeden świadek, nie należy tego robić ab initio. A według innego poglądu odnosi się to do (a) zapisanego w ręku skryby, niezależnie od tego, czy dziecko jest kaser, a pisarz stojący na miejscu drugiego świadka]. Są to trzy gittin, które (choć) są nieważne, jeśli poślubia (tym samym) dziecko jest kaser. R. Eliezer mówi: Nawet jeśli nie ma na nim żadnych świadków (podpisanych), ale daje ją jej w obecności świadków, dochód jest ważny, a ona odbiera (swoją kethubę) z związanego majątku, aby świadkowie podpisali się na wpływie tylko dla „ogólnego dobra” [aby świadkowie porodu nie umarli, a mąż nie przyszedł i nie zaprotestował, mówiąc: „Nie rozwiodłem się z nią”. Halacha jest zgodna z R. Elazarem.]

ה שְׁנַיִם שֶׁשָּׁלְחוּ שְׁנֵי גִטִּין שָׁוִין וְנִתְעָרְבוּ, נוֹתֵן שְׁנֵיהֶם לָזוֹ וּשְׁנֵיהֶם לָזוֹ. לְפִיכָךְ, אָבַד אַחַד מֵהֶן, הֲרֵי הַשֵּׁנִי בָטֵל. חֲמִשָּׁה שֶׁכָּתְבוּ כְלָל בְּתוֹךְ הַגֵּט, אִישׁ פְּלוֹנִי מְגָרֵשׁ פְּלוֹנִית וּפְלוֹנִי פְּלוֹנִית, וְהָעֵדִים מִלְּמַטָּה, כֻּלָּן כְּשֵׁרִין, וְיִנָּתֵן לְכָל אַחַת וְאֶחָת. הָיָה כָתוּב טֹפֶס לְכָל אַחַת וְאַחַת, וְהָעֵדִים מִלְּמַטָּה, אֶת שֶׁהָעֵדִים נִקְרִין עִמּוֹ, כָּשֵׁר:

5 Jeśli dwóch mężczyzn wysłało dwa identyczne gittin [w ich imionach] i pomieszali się, oba są przekazywane każdej kobiecie. Dlatego, jeśli jeden z nich został zgubiony, drugi jest nieważny, [bo nie wiemy, kto to jest]. Jeśli pięciu mężczyzn napisało wspólny [czas] za jednym razem, to znaczy: ["W tym dniu tygodnia] ten mężczyzna rozwodzi się z tą kobietą; ten mężczyzna, ta kobieta itd. " i świadkowie (podpisani) poniżej, wszystkie są ważne, a wynagrodzenie należy dać każdej kobiecie. Gdyby dla każdego napisano osobny tekst, [tj. Oddzielny czas dla każdego, a mianowicie: „W tym dniu tygodnia ten mężczyzna rozwiódł się z tą kobietą”, a następnie tekst otrzymanego; następnie: „W tym dniu tygodnia ten mężczyzna rozwodzi się z kobietą”, po czym następuje tekst dowodu; i tak ze wszystkimi] i świadkowie poniżej, twierdzenie, że świadkowie są czytani razem (tj. ostatni) jest ważne.

ו שְׁנֵי גִטִּין שֶׁכְּתָבָן זֶה בְצַד זֶה וּשְׁנַיִם עֵדִים עִבְרִים בָּאִים מִתַּחַת זֶה לְתַחַת זֶה וּשְׁנַיִם עֵדִים יְוָנִים בָּאִים מִתַּחַת זֶה לְתַחַת זֶה, אֶת שֶׁהָעֵדִים הָרִאשׁוֹנִים נִקְרָאִין עִמּוֹ, כָּשֵׁר. עֵד אֶחָד עִבְרִי וְעֵד אֶחָד יְוָנִי, עֵד אֶחָד עִבְרִי וְעֵד אֶחָד יְוָנִי בָּאִין מִתַּחַת זֶה לְתַחַת זֶה, שְׁנֵיהֶן פְּסוּלִין:

6 Dwa gittin napisane [na dwóch stronach], jeden obok drugiego, i dwóch hebrajskich świadków, rozciągających się od poniżej jednego (dostać) do drugiego, [tj. Dwóch Hebrajczyków podpisanych pod jednym dostaniem, (ich podpisy rozciągają się) pod drugim; nazwisko świadka pod pierwszym otrzymaniem, a imię jego ojca pod drugim. Podobnie drugi (hebrajski) świadek pod nim] i dwóch greckich świadków [dwóch Izraelitów, pochodzących z Grecji, którzy następnie podpisali greckim pismem od lewej do prawej, tak że imię świadka znajduje się pod drugim get, i imię jego ojca pod pierwszym], ważny jest wniosek, z którym czyta się świadków. [Jeśli Hebrajczycy są podpisani powyżej, tak, że hebrajski pismo od prawej do lewej, imię świadka znajduje się pod prawą ręką, a imię jego ojca po lewej, prawe jest ważne. A jeśli Grecy są podpisani powyżej, lewa jest ważna; bo nazwiska świadków są po lewej stronie. Uzasadnienie: Podejrzewamy, że ci ostatni świadkowie mogli dostosować scenariusz do porządku zastosowanego przez pierwszych świadków. Tak więc, gdyby Hebrajczycy byli podpisani powyżej, od prawej do lewej, po prawej stronie, kiedy dwaj Grecy przyszli podpisać pod nimi (po lewej stronie), mogliby również postępować zgodnie z poleceniem Hebrajczyków, tak że wszyscy czterej podpisaliby się po prawej stronie. Podobnie, gdyby Grecy byli podpisani powyżej (po lewej stronie dostali), Hebrajczycy, którzy przyszli po nich, mogli odwrócić kolejność pisma hebrajskiego i przejść od lewej do prawej, tak że wszyscy czterej podpisaliby się po lewej stronie. .] Jeden świadek był Hebrajczykiem, drugi świadkiem Grekiem; jeden świadek to Hebrajczyk, jeden świadek Greka, rozciągający się od jednego do drugiego—oba są nieważne. [Uzasadnienie: Podejrzewamy, że pierwszy świadek hebrajski mógł podpisać się po prawej stronie, od prawej do lewej, w porządku pisma hebrajskiego, a drugi, grecki świadek, po lewej stronie, w porządku greckim skrypt, od lewej do prawej; i że trzeci świadek, Hebrajczyk, odwrócił kolejność hebrajską i również zaczął od lewej, tak jak Grek przed nim, tak że on również jest podpisany po lewej stronie; i że ostatni, grecki świadek, podpisał się w swój zwyczajowy sposób, od lewej do prawej, tak że on również jest podpisany na lewej ręce—tak, że jest trzech świadków podpisanych po lewej stronie, a tylko jeden po prawej. Albo odwrotnie: drugi świadek, grecki, odwrócił swój pismo, aby dostosować się do porządku pisma hebrajskiego i zaczął od prawej do lewej, tak jak pierwszy, hebrajski świadek; że trzeci hebrajski świadek, podpisany w swój zwyczajowy sposób, z prawej strony—tak, że wszystkie trzy są podpisane po prawej stronie; i że drugi świadek grecki sam podpisał się w swój zwyczajowy sposób, po lewej stronie dostał. A ponieważ nie wiemy, na którym getcie podpisano trzy, a na którym tylko jeden, oba są nieważne.]

ז שִׁיֵּר מִקְצַת הַגֵּט וּכְתָבוֹ בַדַּף הַשֵּׁנִי, וְהָעֵדִים מִלְּמַטָּה, כָּשֵׁר. חָתְמוּ עֵדִים בְּרֹאשׁ הַדַּף, מִן הַצַּד, אוֹ מֵאַחֲרָיו בְּגֵט פָּשׁוּט, פָּסוּל. הִקִּיף רֹאשׁוֹ שֶׁל זֶה בְצַד רֹאשׁוֹ שֶׁל זֶה, וְהָעֵדִים בָּאֶמְצַע, שְׁנֵיהֶם פְּסוּלִין. סוֹפוֹ שֶׁל זֶה בְצַד סוֹפוֹ שֶׁל זֶה, וְהָעֵדִים בָּאֶמְצַע, אֶת שֶׁהָעֵדִים נִקְרִין עִמּוֹ, כָּשֵׁר. רֹאשׁוֹ שֶׁל זֶה בְצַד סוֹפוֹ שֶׁל זֶה, וְהָעֵדִים בָּאֶמְצַע, אֶת שֶׁהָעֵדִים נִקְרִין בְּסוֹפוֹ, כָּשֵׁר:

7 Jeśli zostawił część zdobyczy i zapisał ją na drugiej stronie [naprzeciw niej na szerokości zwoju], a świadkowie (podpisali) pod nią, jest to ważne. Jeśli świadkowie podpisali się na górze strony, z boku [strony, po prawej stronie lub po lewej stronie] lub z tyłu w zwykłym getcie, [którego świadkowie są na niej podpisani (w przeciwieństwie to a get mekishar - zobacz 8: 9)], to jest nieważne. Jeśli wyrównał górę jednego (get) z górą drugiego, ze świadkami pośrodku, oba są nieważne, [bo podpisy są czytane bez get.] (Jeśli wyrównał) dolną część jednego z dołem z drugiej, ze świadkami pośrodku, dowodem, że świadkowie są odczytywani razem z [tj. otrzymaniem, po którego końcu następuje początek podpisów (a nie tego, którego początek jest poprzedzony końcem podpisów) ] jest ważna.

ח גֵּט שֶׁכְּתָבוֹ עִבְרִית וְעֵדָיו יְוָנִית, יְוָנִית וְעֵדָיו עִבְרִית, עֵד אֶחָד עִבְרִי וְעֵד אֶחָד יְוָנִי, כָּתַב סוֹפֵר וְעֵד, כָּשֵׁר. אִישׁ פְּלוֹנִי עֵד, כָּשֵׁר. בֶּן אִישׁ פְּלוֹנִי עֵד, כָּשֵׁר. אִישׁ פְּלוֹנִי בֶּן אִישׁ פְּלוֹנִי, וְלֹא כָתַב עֵד, כָּשֵׁר. וְכָךְ הָיוּ נְקִיֵּי הַדַּעַת שֶׁבִּירוּשָׁלַיִם עוֹשִׂין. כָּתַב חֲנִיכָתוֹ וַחֲנִיכָתָהּ, כָּשֵׁר. גֵּט מְעֻשֶּׂה, בְּיִשְׂרָאֵל, כָּשֵׁר. וּבְגוֹיִם, פָּסוּל. וּבְגוֹיִם, חוֹבְטִין אוֹתוֹ וְאוֹמְרִים לוֹ עֲשֵׂה מַה שֶּׁיִּשְׂרָאֵל אוֹמְרִים לְךָ, וְכָשֵׁר:

8 Jeśli otrzymano napisane po hebrajsku, a świadkowie (podpisani) po grecku; (jeśli otrzymano napisane) po grecku, a świadkowie (podpisani) po hebrajsku; jeśli jeden świadek (podpisany) po hebrajsku, a drugi po grecku; jeśli skryba i świadek podpisali—to jest ważne. [Bo jest dwóch świadków. Miszna informuje nas, że nie podejrzewamy, że mąż nie polecił pisarzowi podpisu, ale że polecił dwóm mężczyznom, aby kazali pisarzowi napisać otrzymanie i dwóm świadkom do podpisania, i że ci, czując, że może być pisarz obrażony (tj .: „Nie nadaję się na świadka w jego oczach”) polecił pisarzowi podpisać bez zgody męża. Nie przyjmujemy tego podejrzenia.] (Jeśli podpisał :) „Tak a więc, świadku”, to jest ważne; „syn tego a takiego, świadku” jest ważny; „tak i tak, syn tego i tego”, bez „świadka”, jest ważne. I to (ostatnie) jest to, co zrobili „ludzie o czystym umyśle z Jerozolimy”. Jeśli napisał swój epitet rodzinny i jej epitet rodzinny (zamiast ich rzeczywistych imion), to jest to ważne. Dostać pod przymusem—(Jeśli przymus był) ze strony Izraelitów [tj. Jeśli zmusili go na mocy prawa, jak we wszystkich tych przypadkach, gdy ktoś jest zmuszany do rozwodu z żoną lub jeśli mu tego zabroniono], jest to ważne. [A jeśli przymusili go bezprawnie, otrzymanie jest nieważne, ale zakazuje jej wstąpienia do kapłaństwa z powodu „woni zdobyczy”.] I (jeśli przymus był) ze strony Gojów, jest nieważny. [Jeśli jest to zgodne z prawem, jest nieważne, ale zabrania jej wstąpienia do kapłaństwa. Jeśli jest to niezgodne z prawem, nie ma nawet „odoru zdobyczy”]. A jeśli Gojowie go pobijają i mówią: „Róbcie to, co wam mówią Izraelici”, jest to ważne. [Jeśli ktoś jest zobowiązany do przyznania zdobyczy przez prawo, a sędziom izraelskim brakuje mocy, aby go do tego zmusić, może zostać pobity przez pogan, którzy mówią: „Róbcie to, co wam mówią Izraelici”, a on daje szansę rozkaz izraelskich sędziów.]

ט יָצָא שְׁמָהּ בָּעִיר מְקֻדֶּשֶׁת, הֲרֵי זוֹ מְקֻדֶּשֶׁת. מְגֹרֶשֶׁת, הֲרֵי זוֹ מְגֹרֶשֶׁת. וּבִלְבַד שֶׁלֹּא יְהֵא שָׁם אֲמַתְלָא. אֵיזוֹ הִיא אֲמַתְלָא. גֵּרַשׁ אִישׁ פְּלוֹנִי אֶת אִשְׁתּוֹ עַל תְּנַאי, זָרַק לָהּ קִדּוּשֶׁיהָ, סָפֵק קָרוֹב לָהּ סָפֵק קָרוֹב לוֹ, זוֹ הִיא אֲמַתְלָא:

9 Gdyby jej nazwisko wyszło w mieście jako zaręczona, [jeśli krążyła wiadomość o jednej dziewczynie: „Ta dziewczyna została dziś zaręczona z tym mężczyzną” (nie tam, gdzie była zwykła plotka, ale gdzie zapalono lampy i rozłożono łóżka , a ludzie wchodzili i wychodzili, mówiąc: „Została dzisiaj zaręczona”], jest ona [przypuszczalnie] zaręczona. (Jeśli wyszło doniesienie, że) była rozwiedziona, jest (przypuszczalnie) rozwiedziona. [To odnosi się do początku, a mianowicie: ta kobieta, o której wyszedł raport, że została zaręczona, którą to relację przyjmujemy, zabraniając jej poślubienia jakiegokolwiek mężczyzny poza tym —jeśli wtedy rozeszła się o niej wiadomość, że jest rozwiedziona, że mężczyzna, który ją poślubił, rozwiódł się z nią], jest ona (zakłada się, że jest) rozwiedziona [i jest dozwolona dla wszystkich mężczyzn; za raport, którym się zajmowaliśmy na początku—„wraz z nim przyszedł jego rachunek”]. To, o ile nie ma żadnego osłabienia (amathla) do tego [tj., Że nie ma w przypadku raportu o zaręczynach lub rozwodzie amathla, co łamie moc raportu]. Co to jest (przykład) amathla? „Ten mężczyzna rozwiódł się z żoną pod warunkiem”; „Rzucił jej jej (instrument) zaręczyny, prawdopodobnie blisko niej (w którym to przypadku jest zaręczona); prawdopodobnie blisko niego” (w którym to przypadku nie jest zaręczona). To jest amathla.

י בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, לֹא יְגָרֵשׁ אָדָם אֶת אִשְׁתּוֹ אֶלָּא אִם כֵּן מָצָא בָהּ דְּבַר עֶרְוָה, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים כד), כִּי מָצָא בָהּ עֶרְוַת דָּבָר. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, אֲפִלּוּ הִקְדִּיחָה תַבְשִׁילוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (שם), כִּי מָצָא בָהּ עֶרְוַת דָּבָר. רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, אֲפִלּוּ מָצָא אַחֶרֶת נָאָה הֵימֶנָּה, שֶׁנֶּאֱמַר (שם), וְהָיָה אִם לֹא תִמְצָא חֵן בְּעֵינָיו:

10 Beth Shammai mówi: Mężczyzna nie powinien rozwodzić się ze swoją żoną, chyba że uzna ją za nieczystą, a mianowicie. (Powtórzonego Prawa 24: 1): „… bo znalazł w niej rzecz nagości”. A Beth Hillel mówi: Nawet gdyby zepsuła mu posiłek [„spalając go” w ogniu lub w soli, Beth Hillel objaśnia „rzecz nagości” jako „nagość” lub „rzecz”; to znaczy jakąkolwiek obrzydliwą rzecz poza nagością.] R. Akiwa mówi: Nawet jeśli znajdzie kogoś piękniejszego od niej, a mianowicie. (Tamże): „I tak się stanie, jeśli nie znajdzie łaski w jego oczach”. [Wyjaśnia werset w ten sposób: Jeśli ona nie znajdzie łaski (piękna) w jego oczach, albo jeśli on znajdzie w niej nagość lub coś wstrętnego—za którąkolwiek z tych trzech osób może się z nią rozwieść. Halacha jest zgodna z Beth Hillel.]

Poprzedni rozdział