Chullin 12

שִׁלּוּחַ הַקֵּן, נוֹהֵג בָּאָרֶץ וּבְחוּצָה לָאָרֶץ, בִּפְנֵי הַבַּיִת וְשֶׁלֹּא בִפְנֵי הַבַּיִת, בְּחֻלִּין אֲבָל לֹא בְמֻקְדָּשִׁין. חֹמֶר בְּכִסּוּי הַדָּם מִשִּׁלּוּחַ הַקֵּן, שֶׁכִּסּוּי הַדָּם נוֹהֵג בְּחַיָּה וּבְעוֹף, בִּמְזֻמָּן וּבְשֶׁאֵינוֹ מְזֻמָּן. וְשִׁלּוּחַ הַקֵּן, אֵינוֹ נוֹהֵג אֶלָּא בְעוֹף, וְאֵינוֹ נוֹהֵג אֶלָּא בְשֶׁאֵינוֹ מְזֻמָּן. אֵיזֶהוּ שֶׁאֵינוֹ מְזֻמָּן. כְּגוֹן אַוָּזִין וְתַרְנְגוֹלִין שֶׁקִּנְּנוּ בְפַרְדֵּס. אֲבָל אִם קִנְּנוּ בְּבַיִת, וְכֵן יוֹנֵי הַרְדְּסִיאוֹת, פָּטוּר מִשִּׁלּוּחַ:

Przykazanie pozwalające odlecieć ptakowi rodzicielskiemu znalezionemu w gnieździe (Pwt 22: 6) jest obowiązkowe zarówno do Ziemi Świętej, jak i poza nią, w czasie istnienia Świątyni i po jej zakończeniu, i odnosi się do osób niepoświęconych ptaki [חולין], ale nie te, które są ofiarami konsekrowanymi. Prawo jest bardziej surowe w odniesieniu do obowiązku zakrywania krwi niż wypuszczania rodzica odlotu, o ile pierwsza z wymienionych zasad odnosi się do dzikich zwierząt i ptactwa, niezależnie od tego, czy są gotowe, czy nie, oraz to ostatnie odnosi się tylko do ptactwa i do tych, które nie są gotowe. Przez to drugie wyrażenie rozumie się gęsi lub kury, które zakładają gniazda na otwartym polu lub w sadzie; ale te, które gnieżdżą się w domu lub w stosunku do gołębi Heroda, ten obowiązek nie ma zastosowania.

עוֹף טָמֵא, פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ. עוֹף טָמֵא רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָהוֹר, וְטָהוֹר רוֹבֵץ עַל בֵּיצֵי עוֹף טָמֵא, פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ. קוֹרֵא זָכָר, רַבִּי אֱלִיעֶזֶר מְחַיֵּב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין:

Ani nieczystym ptakom, ani nieczystym ptakom wysiadującym jaja czystych ptaków, ani tym ostatnim wylęgającym się z jaj nieczystych ptaków. R. Eleazar twierdzi, że „obowiązkowe jest wypuszczenie na wolność kuropatwy znalezionej w gnieździe”, ale mędrcy nie uważają tego za konieczne.

הָיְתָה מְעוֹפֶפֶת, בִּזְמַן שֶׁכְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן, חַיָּב לְשַׁלֵּחַ. אֵין כְּנָפֶיהָ נוֹגְעוֹת בַּקֵּן, פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ. אֵין שָׁם אֶלָּא אֶפְרוֹחַ אֶחָד אוֹ בֵיצָה אַחַת, חַיָּב לְשַׁלֵּחַ, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים כב), קַן, קֵן מִכָּל מָקוֹם. הָיוּ שָׁם אֶפְרוֹחִין מַפְרִיחִין אוֹ בֵיצִים מוּזָרוֹת, פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ, שֶׁנֶּאֱמַר (שם), וְהָאֵם רֹבֶצֶת עַל הָאֶפְרֹחִים אוֹ עַל הַבֵּיצִים, מָה אֶפְרוֹחִין בְּנֵי קְיָמָא, אַף בֵּיצִים בְּנֵי קְיָמָא, יָצְאוּ מוּזָרוֹת. וּמָה הַבֵּיצִים צְרִיכִין לְאִמָּן, אַף הָאֶפְרוֹחִין צְרִיכִין לְאִמָּן, יָצְאוּ מַפְרִיחִין. שִׁלְּחָהּ וְחָזְרָה, שִׁלְּחָהּ וְחָזְרָה, אֲפִלּוּ אַרְבָּעָה וַחֲמִשָּׁה פְעָמִים, חַיָּב, שֶׁנֶּאֱמַר (שם), שַׁלֵּחַ תְּשַׁלַּח. אָמַר, הֲרֵינִי נוֹטֵל אֶת הָאֵם וּמְשַׁלֵּחַ אֶת הַבָּנִים, חַיָּב לְשַׁלֵּחַ, שֶׁנֶּאֱמַר (שם), שַׁלֵּחַ תְּשַׁלַּח אֶת הָאֵם. נָטַל הַבָּנִים וְהֶחֱזִירָן לַקֵּן וְאַחַר כָּךְ חָזְרָה הָאֵם עֲלֵיהֶם, פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּחַ:

Jeśli tama trzepotała wokół gniazda, jeśli dotknęła go skrzydłami, to jest obowiązkowe pozwolić jej odlecieć, ale nie wtedy, gdy jej skrzydła go nie dotykają; jeśli był tylko jeden młody ptak lub jedno jajko, niemniej jednak obowiązkowe jest wypuszczenie tamy, ponieważ Pismo używa terminu (Powtórzonego Prawa 22: 6): „gniazdo”, czyli każde gniazdo. Kiedy niektóre z młodych ptaków są już na skrzydłach lub gdy jaja są zgniecione, wskazanie to nie ma zastosowania, ponieważ jest napisane: „A tama siedzi na młodych ptakach lub na jajach”. Tak jak w tekście zakłada się, że młode ptaki są żywymi, tak i jaja muszą nadawać się do inkubacji [i do tworzenia życia], z którego [oczywiście] wykluczone są jaja bezrękawne; i tak jak jaja [do zakończenia procesu inkubacji] wymagają opieki matki, tak i młody ptak, o którym mowa w tekście, musi jednak wymagać opieki nad matką, w konsekwencji wyklucza się te ptaki, które już potrafią latać. Gdyby ktoś pozwolił tamy odlecieć, a ona nieustannie powraca do gniazda, nawet cztery lub pięć razy [lub częściej], jest zobowiązany pozwolić jej odlecieć, ponieważ jest powiedziane: „Na pewno puścisz tamę , ”& c. Kiedy ktoś mówi: „Biorę tamę i puszczam młode ptaki”, musi on również puścić tamę, ponieważ jest napisane: „Na pewno odpuścisz tamę”. Jeśli najpierw zabierze młode ptaki, a potem umieści je ponownie w gnieździe, a tama wróci, nie będzie już musiał pozwolić jej odlecieć.

הַנּוֹטֵל אֵם עַל הַבָּנִים, רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, לוֹקֶה וְאֵינוֹ מְשַׁלֵּחַ. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, מְשַׁלֵּחַ וְאֵינוֹ לוֹקֶה. זֶה הַכְּלָל, כָּל מִצְוַת לֹא תַעֲשֶׂה שֶׁיֶּשׁ בָּהּ קוּם עֲשֵׂה, אֵין לוֹקִין עָלֶיהָ:

Kiedy ktoś zabierze matkę i młode pisklęta z gniazda, to według R. Jehudy poniesie karę prążków, ale nie jest zobowiązany odpuścić tamy; ale mędrcy utrzymują, że „na pewno pozwoli jej latać, ale jest wolny od kary”. Taka jest bowiem reguła: „Za przekroczenie negatywnego przykazania, które może zostać naprawione przez akt, żadna kara nie zostanie wymierzona, gdy ten akt korygujący został dokonany”.

לֹא יִטֹּל אָדָם אֵם עַל הַבָּנִים, אֲפִלּוּ לְטַהֵר אֶת הַמְּצֹרָע. וּמָה אִם מִצְוָה קַלָּה שֶׁהִיא כְאִסָּר, אָמְרָה תוֹרָה (דברים כב), לְמַעַן יִיטַב לָךְ וְהַאֲרַכְתָּ יָמִים, קַל וָחֹמֶר עַל מִצְוֹת חֲמוּרוֹת שֶׁבַּתּוֹרָה:

Tamy i młodych ptaków nie wolno zabierać z gniazda, nawet [służyć jako ofiara], aby oczyścić trędowatego. Jeśli Święte Prawo przywiązuje tak wielką wagę do tego przykazania, które jest tak łatwe do przestrzegania i chociaż nie wymaga poświęcenia wartości issar, to jednak używa wyrażenia (Powtórzonego Prawa 22: 6): „Aby tak było dobrze z tobą i aby twoje dni się przedłużyły, „o ileż cenniejsza musi być nagroda związana z przestrzeganiem innych [trudniejszych] przykazań Świętego Prawa.