Arachin 9

הַמּוֹכֵר אֶת שָׂדֵהוּ בִּשְׁעַת הַיּוֹבֵל, אֵינוֹ מֻתָּר לִגְאוֹל פָּחוּת מִשְּׁתֵּי שָׁנִים, שֶׁנֶּאֱמַר (ויקרא כה), בְּמִסְפַּר שְׁנֵי תְבוּאֹת יִמְכָּר לָךְ. הָיְתָה שְׁנַת שִׁדָּפוֹן וְיֵרָקוֹן אוֹ שְׁבִיעִית, אֵינָהּ עוֹלָה מִן הַמִּנְיָן. נָרָהּ אוֹ הוֹבִירָהּ, עוֹלָה לוֹ מִן הַמִּנְיָן. רַבִּי אֶלְעָזָר אוֹמֵר, מְכָרָהּ לוֹ לִפְנֵי רֹאשׁ הַשָּׁנָה וְהִיא מְלֵאָה פֵרוֹת, הֲרֵי זֶה אוֹכֵל מִמֶּנָּה שָׁלשׁ תְּבוּאוֹת לִשְׁתֵּי שָׁנִים:

Jeśli ktoś sprzedał swoje pole [posiadane] w czasie trwania Jubileuszu, nie może go wykupić przez dwa lata, jak jest napisane: „Według liczby lat zbiorów, które sprzedaje tobie” ( Kpł 25, 15). Jeśli był rok zarazy lub pleśni, lub siódmy rok, nie jest to uwzględniane. Jeśli tylko połamał ziemię [bez sadzenia] lub zostawił ją odłogiem [przez rok], ten rok jest wliczany do obliczenia. Rabin Elazar mówi: jeśli sprzedał mu go przed Rosz ha-Szana i nadal był pełen owoców, cieszy się trzema zbiorami w ciągu dwóch lat.

מְכָרָהּ לָרִאשׁוֹן בְּמָנֶה, וּמָכַר הָרִאשׁוֹן לַשֵּׁנִי בְּמָאתַיִם, אֵינוֹ מְחַשֵּׁב אֶלָּא עִם הָרִאשׁוֹן, שֶׁנֶּאֱמַר, לָאִישׁ אֲשֶׁר מָכַר לוֹ. מְכָרָהּ לָרִאשׁוֹן בְּמָאתַיִם, וּמָכַר הָרִאשׁוֹן לַשֵּׁנִי בְּמָנֶה, אֵינוֹ מְחַשֵּׁב אֶלָּא עִם הָאַחֲרוֹן, שֶׁנֶּאֱמַר (שם), לָאִישׁ, לָאִישׁ אֲשֶׁר בְּתוֹכָהּ. לֹא יִמְכֹּר בְּרָחוֹק וְיִגְאֹל בְּקָרוֹב, בְּרָע וְיִגְאֹל בְּיָפֶה. לֹא יִלְוֶה וְיִגְאַל, וְלֹא יִגְאַל לַחֲצָאִים. וּבַהֶקְדֵּשׁ מֻתָּר בְּכֻלָּן. זֶה חֹמֶר בַּהֶדְיוֹט מִבַּהֶקְדֵּשׁ:

Jeśli sprzedał go pierwszemu za sto [ dinarów ], a pierwszy sprzedał go drugiemu za dwieście, to musi liczyć się tylko z pierwszym, jak mówi: „Z człowiekiem, któremu sprzedał” (Kapłańska 25 : 27). Jeśli sprzedał to pierwszemu za dwieście, a pierwszy sprzedał drugiemu za sto, to musi liczyć się tylko z drugim, jak jest napisane: „Z człowiekiem” (tamże)—człowiek będący w posiadaniu pola. Nie można sprzedać odległego pola, aby odkupić bliskie, ani złego pola, aby odkupić dobre. Nie można pożyczać [pieniędzy], aby je wykupić, ani spłacać ich na pół. Ale w przypadku przedmiotów konsekrowanych wszystkie te rzeczy są dozwolone. W tym zakresie prawa dotyczące osoby's [własność] są bardziej rygorystyczne niż te, które dotyczą rzeczy świętych.

הַמּוֹכֵר בַּיִת בְּבָתֵּי עָרֵי חוֹמָה, הֲרֵי זֶה גוֹאֵל מִיָּד, וְגוֹאֵל כָּל שְׁנֵים עָשָׂר חֹדֶשׁ, הֲרֵי זֶה כְּמִין רִבִּית וְאֵינָהּ רִבִּית. מֵת הַמּוֹכֵר, יִגְאַל בְּנוֹ. מֵת הַלּוֹקֵחַ, יִגְאַל מִיַּד בְּנוֹ. אֵינוֹ מוֹנֶה לוֹ שָׁנָה אֶלָּא מִשָּׁעָה שֶׁמָּכַר לוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (שם), עַד מְלֹאת לוֹ שָׁנָה תְמִימָה. וּכְשֶׁהוּא אוֹמֵר תְּמִימָה, לְהָבִיא חֹדֶשׁ הָעִבּוּר. רַבִּי אוֹמֵר, יִתֵּן לוֹ שָׁנָה וְעִבּוּרָהּ:

Jeśli ktoś sprzedał dom wśród domów miasta otoczonego murami, może odkupić go od razu, w dowolnym czasie w ciągu dwunastu miesięcy. To jest rodzaj zainteresowania, ale to nie jest zainteresowanie. Jeśli sprzedawca umarł, jego syn może go odkupić. Jeśli kupujący zmarł, może zostać odkupiony od jego syna. Rok liczy się tylko od momentu, kiedy go sprzedał, jak jest powiedziane: „Zanim upłynie pełny rok” (Kapłańska 25:30). Kiedy mówi się „pełny” [rok], uwzględnia się miesiąc z interkalacją. Rabin mówi: on [zawsze] daje mu rok i jego interkalację.

הִגִּיעַ יוֹם שְׁנֵים עָשָׂר חֹדֶשׁ וְלֹא נִגְאַל, הָיָה חָלוּט לוֹ, אֶחָד הַלּוֹקֵחַ וְאֶחָד שֶׁנִּתַּן לוֹ מַתָּנָה, שֶׁנֶּאֱמַר לַצְּמִיתוּת. בָּרִאשׁוֹנָה הָיָה נִטְמָן יוֹם שְׁנֵים עָשָׂר חֹדֶשׁ, שֶׁיְּהֵא חָלוּט לוֹ. הִתְקִין הִלֵּל הַזָּקֵן, שֶׁיְּהֵא חוֹלֵשׁ אֶת מְעוֹתָיו בַּלִּשְׁכָּה, וִיהֵא שׁוֹבֵר אֶת הַדֶּלֶת וְנִכְנָס. אֵימָתַי שֶׁיִּרְצֶה הַלָּה, יָבֹא וְיִטֹּל אֶת מְעוֹתָיו:

Jeśli nadszedł [ostatni] dzień dwunastu miesięcy i nie został on odkupiony, staje się jego trwałą własnością. Odnosi się to do tego, czy kupił go, czy otrzymał jako dar, jak jest powiedziane: „nie do odzyskania” (Księga Kapłańska 25:30). We wcześniejszych czasach [kupujący] ukrywał się w ostatnim dniu dwunastu miesięcy, aby [dom] mógł stać się jego stałą własnością. Hillel postanowił, że on [sprzedawca] może zdeponować swoje pieniądze w komnacie [Świątyni], wyłamać drzwi i wejść, a drugi [kupujący], kiedy tylko zechce, może przyjść i zabrać jego pieniądze.

כֹּל שֶׁהוּא לִפְנִים מִן הַחוֹמָה, הֲרֵי הוּא כְבָתֵּי עָרֵי חוֹמָה, חוּץ מִן הַשָּׂדוֹת. רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, אַף הַשָּׂדוֹת. בַּיִת הַבָּנוּי בַּחוֹמָה, רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אֵינוֹ כְבָתֵּי עָרֵי חוֹמָה. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, כֹּתֶל הַחִיצוֹן הִיא חוֹמָתוֹ:

Cokolwiek znajduje się w obrębie muru [miasta], jest uważane za domy w mieście otoczonym murem, z wyjątkiem pól. Rabin Meir mówi: równe pola. Dom wbudowany w ścianę: Rabin Judah mówi: nie jest uważany za dom w mieście otoczonym murami. Rabin Szimon mówi: jego zewnętrzny mur jest uważany za jego [miejski] mur.

עִיר שֶׁגַּגּוֹתֶיהָ חוֹמָתָהּ, וְשֶׁאֵינָהּ מֻקֶּפֶת חוֹמָה מִימוֹת יְהוֹשֻׁעַ בִּן נוּן, אֵינָהּ כְּבָתֵּי עָרֵי חוֹמָה. וְאֵלּוּ הֵן בָּתֵּי עָרֵי חוֹמָה, שָׁלשׁ חֲצֵרוֹת שֶׁל שְׁנֵי שְׁנֵי בָתִּים, מֻקָּפוֹת חוֹמָה מִימוֹת יְהוֹשֻׁעַ בִּן נוּן, כְּגוֹן קַצְּרָה הַיְשָׁנָה שֶׁל צִפּוֹרִים, וְחַקְרָה שֶׁל גּוּשׁ חָלָב, וְיוֹדְפַת הַיְשָׁנָה, וְגַמְלָא, וּגְדוֹד, וְחָדִיד, וְאוֹנוֹ, וִירוּשָׁלַיִם, וְכֵן כַּיּוֹצֵא בָהֶן:

Miasto, którego dachy [wyglądają tak, jakby] tworzyły jego mur, lub takie, które nie było otoczone murem w czasach Jozuego ben Nuna, nie jest uważane za domy w mieście otoczonym murami. [Dom w którymkolwiek z] następujący liczy dom w mieście otoczonym murami: [ci w mieście] o nie mniej niż trzech dziedzińcach, każdy mający po dwa domy, które były otoczone murem za dni Jehoszuy bin Nun, takie jak stara twierdza Tzippori, fort Gush-Halav, stary Yodfat, Gamla, G'dod, Hadid, Ono, Jerozolima i inne podobne miasta.

בָּתֵּי הַחֲצֵרִים, נוֹתְנִים לָהֶם כֹּחַ הַיָּפֶה שֶׁבְּבָתֵּי עָרֵי חוֹמָה וְכֹחַ הַיָּפֶה שֶׁבַּשָּׂדוֹת. נִגְאָלִין מִיָּד, וְנִגְאָלִין כָּל שְׁנֵים עָשָׂר חֹדֶשׁ כַּבָּתִּים, וְיוֹצְאִים בַּיּוֹבֵל וּבְגִרְעוֹן כֶּסֶף כַּשָּׂדוֹת. וְאֵלּוּ הֵן בָּתֵּי חֲצֵרִים, שְׁתֵּי חֲצֵרוֹת שֶׁל שְׁנֵי שְׁנֵי בָתִּים, אַף עַל פִּי שֶׁמֻּקָּפִין חוֹמָה מִימוֹת יְהוֹשֻׁעַ בִּן נוּן, הֲרֵי אֵלּוּ כְבָתֵּי חֲצֵרִים:

Domy w miastach bez murów—przyznajemy im korzyści z domów w mieście otoczonym murami i przywileje przyznane polom. Mogą one zostać odkupione w każdej chwili w ciągu dwunastu miesięcy jak domy [w mieście otoczonym murami], a oni wrócą [do właścicieli ] w Jubileuszu lub [we wcześniejszym czasie] przez [zapłacenie] obniżonej ceny, jak pola. Następujące domy są uważane za domy w miastach bez murów: [miasto, które ma] dwa dziedzińce, z których każdy ma dwa domy, chociaż są otoczone murem od czasów Jehoszuy bin Nun, liczą się jako domy na dziedzińcach.

יִשְׂרָאֵל שֶׁיָּרַשׁ אֲבִי אִמּוֹ לֵוִי, אֵינוֹ גוֹאֵל כַּסֵּדֶר הַזֶּה. וְכֵן לֵוִי שֶׁיָּרַשׁ אֶת אֲבִי אִמּוֹ יִשְׂרָאֵל, אֵינוֹ גוֹאֵל כַּסֵּדֶר הַזֶּה, שֶׁנֶּאֱמַר (ויקרא כה), כִּי בָתֵּי עָרֵי הַלְוִיִּם, עַד שֶׁיְהֵא לֵוִי וּבְעָרֵי הַלְוִיִּם, דִּבְרֵי רַבִּי. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אֵין הַדְּבָרִים אֲמוּרִים אֶלָּא בְעָרֵי הַלְוִיִּם. אֵין עוֹשִׂים שָׂדֶה מִגְרָשׁ וְלֹא מִגְרָשׁ שָׂדֶה, וְלֹא מִגְרָשׁ עִיר וְלֹא עִיר מִגְרָשׁ. אָמַר רַבִּי אֱלִיעֶזֶר, בַּמֶּה דְבָרִים אֲמוּרִים. בְּעָרֵי הַלְוִיִּם. אֲבָל בְּעָרֵי יִשְׂרָאֵל, עוֹשִׂין שָׂדֶה מִגְרָשׁ וְלֹא מִגְרָשׁ שָׂדֶה, מִגְרָשׁ עִיר וְלֹא עִיר מִגְרָשׁ, כְּדֵי שֶׁלֹּא יַחֲרִיבוּ אֶת עָרֵי יִשְׂרָאֵל. הַכֹּהֲנִים וְהַלְוִיִּם מוֹכְרִים לְעוֹלָם וְגוֹאֲלִים לְעוֹלָם, שֶׁנֶּאֱמַר (שם), גְּאֻלַּת עוֹלָם תִּהְיֶה לַלְוִיִּם:

Jeśli Izraelita odziedziczył po ojcu swojej matki, który był Lewitą, nie może go odkupić zgodnie z przepisanym tutaj porządkiem. Także jeśli Lewita odziedziczył po ojcu swojej matki, który był Izraelitą, nie może go odkupić zgodnie z przepisem tutaj przepisanym, jak mówi: „Co do domów miast lewitów” (Kapłańska 25:32)—[ten rozkaz nie ma zastosowania], chyba że jest on Lewitą iw miastach lewitów - [to] są słowa rabina; Mędrcy mówią: te rzeczy odnoszą się do miast Lewitów. Nie można zamienić pola w pastwisko, ani pastwiska w pole, ani pastwiska w miasto, ani miasta w pastwisko. Rabin Elazar powiedział: Kiedy tak jest? Jeśli chodzi o miasta lewitów, ale o miasta Izraelitów można zamienić pole w pastwisko, pastwisko w pole, pastwisko w miasto, ale nie miasto w pastwisko, aby nie powinni niszczyć miast Izraela. Kapłani i lewici mogą sprzedać [dom] w dowolnym czasie i odkupić go w dowolnym czasie, jak jest powiedziane: „Lewici będą mieli na zawsze prawo do odkupienia” (Kapłańska 25:32).