Talmud do Joma 7:1
בָּא לוֹ כֹהֵן גָּדוֹל לִקְרוֹת. אִם רָצָה לִקְרוֹת בְּבִגְדֵי בוּץ, קוֹרֵא. וְאִם לֹא, קוֹרֵא בְאִצְטְלִית לָבָן מִשֶּׁלּוֹ. חַזַּן הַכְּנֶסֶת נוֹטֵל סֵפֶר תּוֹרָה וְנוֹתְנוֹ לְרֹאשׁ הַכְּנֶסֶת, וְרֹאשׁ הַכְּנֶסֶת נוֹתְנוֹ לַסְּגָן, וְהַסְּגָן נוֹתְנוֹ לְכֹהֵן גָּדוֹל, וְכֹהֵן גָּדוֹל עוֹמֵד וּמְקַבֵּל וְקוֹרֵא עוֹמֵד, וְקוֹרֵא אַחֲרֵי מוֹת וְאַךְ בֶּעָשׂוֹר. וְגוֹלֵל סֵפֶר תּוֹרָה וּמַנִּיחוֹ בְחֵיקוֹ, וְאוֹמֵר, יוֹתֵר מִמַּה שֶּׁקָּרָאתִי לִפְנֵיכֶם כָּתוּב כָּאן, וּבֶעָשׂוֹר שֶׁבְּחֻמַּשׁ הַפְּקוּדִים קוֹרֵא עַל פֶּה, וּמְבָרֵךְ עָלֶיהָ שְׁמֹנֶה בְרָכוֹת, עַל הַתּוֹרָה, וְעַל הָעֲבוֹדָה, וְעַל הַהוֹדָאָה, וְעַל מְחִילַת הֶעָוֹן, וְעַל הַמִּקְדָּשׁ בִּפְנֵי עַצְמוֹ, וְעַל יִשְׂרָאֵל בִּפְנֵי עַצְמָן וְעַל יְרוּשָׁלַיִם בִּפְנֵי עַצְמָהּ וְעַל הַכֹּהֲנִים בִּפְנֵי עַצְמָן וְעַל שְׁאָר הַתְּפִלָּה:
Najwyższy kapłan przyszedł, aby przeczytać [fragment dnia]. Jeśli chce czytać w szatach lnianych [w których wykonywał posługę dnia], czyni to [dozwolone jest noszenie szat kapłańskich, nawet jeśli nie pełni w nich służby kapłańskiej; szaty kapłańskie są wydawane za przyjemność]; a jeśli nie, czyta we własnej białej sukience, [czytanie tej części nie jest częścią służby kapłańskiej]. Kościelny bierze zwój Tory i podaje go przewodniczącemu zgromadzenia, [który dokonuje wszystkich oznaczeń kongregacyjnych : kto czyta maftir, który recytuje szema, który czyta modlitwy. Zwój Tory jest przekazywany od jednego do drugiego, aby uwydatnić godność arcykapłana, aby pokazać, że są miejsca znacznie poniżej niego.] Szef zgromadzenia wręcza go adiutantowi arcykapłanowi; przyboczny arcykapłan wręcza go arcykapłanowi, a arcykapłan wstaje i przyjmuje, [implikuje to, że do tej pory siedział—skąd wnioskujemy, że czyta to w ezrath nashim. Bo jeśli w ezrath Yizrael, lub, co więcej, w miejscu większej świętości, nie wolno siedzieć, tylko królowie z domu Dawidowego mogą siedzieć w azarze, a mianowicie. (2 Samuela 7:18): „I przyszedł król Dawid i usiadł przed Lrd.] I czyta na stojąco„ ćma Acharei ”(Kapłańska 16: 1-34) i„ Ach be'asor ”(tamże. 23: 26-32). [Albowiem wolno pominąć (czytanie) Tory w jednym temacie, jeśli (druga część) jest na tyle blisko, że tłumacz nie musi przerywać. Ale jeśli tłumacz skończy tłumaczyć werset, który czytelnik przeczytał, zanim zwój można przewinąć do następnej części, jest to zabronione, ponieważ w ten sposób zbór musi czekać, a to nie jest zgodne z godnością zgromadzenia]; następnie zwija Torę zwój i umieszcza go pod pachą i mówi: „Więcej niż przeczytałem, zanim cię tu napisano” (w tym zwoju). [(On to mówi), aby nie przynosić zwoju Tory (z którego czytał) w "hańbie"; bo (inaczej) kiedy zobaczą go recytującego trzecią część na pamięć, mogą pomyśleć, że w (pierwszym) zwoju Tory brakowało tej części.] I "Uve'asor" w Lb (29: 7), czyta h eart. [Bo jest zbyt daleko od „Achrei Moth” i „Ach be'asor”, aby sięgnąć, zanim tłumacz skończy tłumaczenie. Dlatego nie może przewinąć zwoju do tej części ze względu na godność zboru. I nie może przynieść innego zwoju Tory, ponieważ mogłoby to doprowadzić ludzi do przypisania skazy pierwszemu, mówiąc, że jest on wadliwy.] I czyni nad nim osiem błogosławieństw: nad Torą [dwa błogosławieństwa, jedno przed i jedno po, jak w synagodze], po nabożeństwie i po dziękczynieniu [„Retzeh” i „Modim”], po przebaczeniu grzechów [„Selach lanu”], po samej Świątyni [aby Szechina w niej spoczęła ], nad samym Izraelem, nad Cohanim w sobie, [aby byli błogosławieni i aby ich ofiary były łaskawie przyjmowane] i nad resztą modlitwy. [Gemara wyjaśnia: „Błaganie, śpiewanie i błaganie przed Tobą w imieniu Twego ludu, Izraela, który potrzebuje zbawienia”; (i kończy :) „Błogosławiony jesteś, stary, który słuchasz modlitwy”].