Talmud do Szabbat 15:2
יֵשׁ לְךָ קְשָׁרִים שֶׁאֵין חַיָּבִין עֲלֵיהֶן כְּקֶשֶׁר הַגַּמָּלִין וּכְקֶשֶׁר הַסַּפָּנִין. קוֹשֶׁרֶת אִשָּׁה מִפְתַּח חֲלוּקָהּ, וְחוּטֵי סְבָכָה וְשֶׁל פְּסִיקְיָא, וּרְצוּעוֹת מִנְעָל וְסַנְדָּל, וְנוֹדוֹת יַיִן וָשֶׁמֶן, וּקְדֵרָה שֶׁל בָּשָׂר. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן יַעֲקֹב אוֹמֵר, קוֹשְׁרִין לִפְנֵי הַבְּהֵמָה בִּשְׁבִיל שֶׁלֹּא תֵצֵא. קוֹשְׁרִין דְּלִי בִּפְסִיקְיָא, אֲבָל לֹא בְחֶבֶל. רַבִּי יְהוּדָה מַתִּיר. כְּלָל אָמַר רַבִּי יְהוּדָה, כָּל קֶשֶׁר שֶׁאֵינוֹ שֶׁל קְיָמָא, אֵין חַיָּבִין עָלָיו:
Są węzły, za które nikt nie odpowiada [za ofiarę za grzech], jak za węzeł poganiaczy wielbłądów i węzeł marynarzy. [Nie ponosi odpowiedzialności, ale jest to zabronione. Te węzły nie zostały wspomniane w Misznie. Gemara wyjaśnia: na przykład długie stringi, które przywiązują do nosa wielbłąda z długimi szyjami, a także długi sznur, który przywiązują do liny w kształcie pierścienia, zawieszonej na dziobie łodzi. Czasami pozostaje tam tydzień lub dwa i jest rozwiązana. Podobnie, za jakikolwiek węzeł, który jest zawiązany, pozostaje przez określony czas, ale nie na stałe, nie ponosi się odpowiedzialności.] Kobieta może zawiązać otwór swojego ubrania [Po obu stronach były paski, a prawą zawiązałaby na lewe ramię i lewe na prawym ramieniu. Ponieważ była rozwiązana każdego dnia, nie jest jak trwały węzeł i jest dozwolona ab initio.] I (może zawiązać) sznurki swojej s'vachah (haftowanej siatki do włosów) i jej p'sikia. [szeroki pas ze sznurkami do zawiązania na końcu] i sznurowadła do butów lub sandałów, i [skórzane] bukłaki [z ustami zgiętymi i zawiązanymi]. Chociaż są dwa węzły, nie mówimy, że jeden z nich jest „unieważniony” (tj. Nie można go rozwiązać) i że jest to trwały węzeł], a garnek z mięsem [Czasami zawiązują szmatkę wokół niego usta. Mimo że ma dziobki, którymi można wyciągnąć bulion bez odwiązywania węzła, nie jest to (stały) węzeł.] R. Eliezer b. Yaakov mówi: [Linę] można przywiązać przed bestią [wzdłuż szerokości otworu (straganu)], aby nie wyszła. [To jest halacha.] Wiadro można przywiązać do p'sikia (patrz wyżej) [do wylotu studni, aby pozostać tam przywiązanym, gdyż tam nie "opróżnia się" p'sikia], ale ( nie może (zawiązać go) liną, [bo on ją tam „opróżnia” tak, że jest to trwały węzeł. R. Juda na to pozwala. [R. Juda dopuszcza to tylko za pomocą sznurka tkacza, którego potrzebuje do swojej pracy, aby tam go nie unieważnił. A mędrcy utrzymują, że gdyby pozwolono tkaczowi na sznur, przyszedłby związać go również z innymi linami, ponieważ jeden rodzaj liny jest mylony z innym. Halacha jest zgodna z mędrcami.] R. Juda sformułował zasadę: Za żaden węzeł, który nie jest trwały, nie odpowiada.