Talmud do Ketuwot 13:4

הַטּוֹעֵן אֶת חֲבֵרוֹ כַדֵּי שֶׁמֶן, וְהוֹדָה בַקַּנְקַנִּים, אַדְמוֹן אוֹמֵר, הוֹאִיל וְהוֹדָה בְמִקְצָת הַטַּעֲנָה, יִשָּׁבֵעַ. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אֵין זוֹ הוֹדָאָה מִמִּין הַטַּעֲנָה. אָמַר רַבָּן גַּמְלִיאֵל, רוֹאֶה אֲנִי אֶת דִּבְרֵי אַדְמוֹן:

Jeśli ktoś żąda od swojego przyjaciela dzbanów oliwy, a on przyznaje się do [pustych] dzbanów, [bez oliwy, jak wtedy, gdy jego przyjaciel mówi: „Jesteś mi winien dziesięć dzbanów oliwy”], Admon mówi: Ponieważ przyznaje się do części twierdzą, przysięga. [Roszczenie dotyczy oliwy i dzbanów, więc jego dopuszczenie się do pustych dzbanów stanowi przyznanie częściowe, co wiąże się z przysięgą. ] A mędrcy mówią: To nie stanowi przyznania podobnego do natury twierdzenia. [Roszczenie dotyczy samego oleju w ilości dziesięciu dzbanów, więc kiedy przyznaje się do pustych dzbanów, „to, co się twierdzi, nie jest dozwolone, a to, co jest przyznane, nie jest zgłaszane”, tak że nie ma wstępu podobnego do natury żądać, a przysięga nie jest wymagana. ] R. Gamliel mówi: podpisuję się pod słowami Admona. [Halacha jest zgodna z Admon.]

Jerusalem Talmud Shevuot