Talmud do Ketuwot 12:2
נִשֵּׂאת, הַבַּעַל נוֹתֵן לָהּ מְזוֹנוֹת וְהֵן נוֹתְנִין לָהּ דְּמֵי מְזוֹנוֹת. מֵתוּ, בְּנוֹתֵיהֶן נִזּוֹנוֹת מִנְּכָסִים בְּנֵי חוֹרִין וְהִיא נִזּוֹנֶת מִנְּכָסִים מְשֻׁעְבָּדִים, מִפְּנֵי שֶׁהִיא כְבַעֲלַת חוֹב. הַפִּקְחִים הָיוּ כוֹתְבִים, עַל מְנָת שֶׁאָזוּן אֶת בִּתֵּךְ חָמֵשׁ שָׁנִים כָּל זְמַן שֶׁאַתְּ עִמִּי:
Jeśli ona (córka) wyszła za mąż, jej mąż daje jej jedzenie, a oni (mężowie matki) dają jej pieniądze na jedzenie. Jeśli oni (mężowie) umarli, ich (własne) córki są karmione z majątku wolnego [a nie z majątku związanego, ponieważ nie bierzemy majątku związanego na żywność dla żony i córek, z powodu „dobra ogólnego”; bo kupujący nie wiedzą, ile będzie kosztowało ich karmienie, aby mogli zadbać o pozostawienie im miejsca, z którego mogą odebrać.], a ona (pasierbica) jest karmiona z związanego majątku, ponieważ jest jak wierzyciel, [posiadając akt na utrzymanie w zamian za tę własność.] „Sprytni” napisaliby: „… pod warunkiem, że będę karmić twoją córkę przez pięć lat, o ile będziesz ze mną” [ale nie jeśli umrę, albo umrzesz, albo się z tobą rozwodzę.]