Talmud do Chullin 11:2
וְכַמָּה הוּא מְרֻבֶּה. בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, שְׁתֵּי רְחֵלוֹת, שֶׁנֶּאֱמַר (ישעיה ז), יְחַיֶּה אִישׁ עֶגְלַת בָּקָר וּשְׁתֵּי צֹאן. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, חָמֵשׁ, שֶׁנֶּאֱמַר (שמואל א כה), חָמֵשׁ צֹאן עֲשׂוּיוֹת. רַבִּי דוֹסָא בֶּן הַרְכִּינָס אוֹמֵר, חָמֵשׁ רְחֵלוֹת גּוֹזְזוֹת מָנֶה מָנֶה וּפְרָס, חַיָּבוֹת בְּרֵאשִׁית הַגֵּז. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, חָמֵשׁ רְחֵלוֹת גּוֹזְזוֹת כָּל שֶׁהֵן. וְכַמָּה נוֹתְנִין לוֹ. מִשְׁקַל חָמֵשׁ סְלָעִים בִּיהוּדָה, שֶׁהֵן עֶשֶׂר סְלָעִים בַּגָּלִיל, מְלֻבָּן וְלֹא צוֹאִי, כְּדֵי לַעֲשׂוֹת מִמֶּנּוּ בֶגֶד קָטָן, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים יח), תִּתֶּן לוֹ, שֶׁיְּהֵא בוֹ כְדֵי מַתָּנָה. לֹא הִסְפִּיק לִתְּנוֹ לוֹ עַד שֶׁצְּבָעוֹ, פָּטוּר. לִבְּנוֹ וְלֹא צְבָעוֹ, חַיָּב. הַלּוֹקֵחַ גֵּז צֹאנוֹ שֶׁל נָכְרִי, פָּטוּר מֵרֵאשִׁית הַגֵּז. הַלּוֹקֵחַ גֵּז צֹאנוֹ שֶׁל חֲבֵרוֹ, אִם שִׁיֵּר הַמּוֹכֵר, הַמּוֹכֵר חַיָּב. לֹא שִׁיֵּר, הַלּוֹקֵחַ חַיָּב. הָיוּ לוֹ שְׁנֵי מִינִים, שְׁחוּפוֹת וּלְבָנוֹת, מָכַר לוֹ שְׁחוּפוֹת אֲבָל לֹא לְבָנוֹת, זְכָרִים אֲבָל לֹא נְקֵבוֹת, זֶה נוֹתֵן לְעַצְמוֹ וְזֶה נוֹתֵן לְעַצְמוֹ:
Co jest uważane za „liczbę”? Według Beth Shammai, dwie owce należą do tej kategorii, ponieważ jest napisane (Izajasz 7:21): „Człowiek nakarmi młodą krowę i dwie owce”; ale Beth Hillel mówi: „[co najmniej] pięć, bo jest też napisane (Samuel I 25:18):„ Pięć gotowych ubranych owiec ”. R. Dosa ben Arkinar mówi:„ Kiedy runo każdej z pięciu owiec wynosi do [minimalnej] wagi połowy mana, zaciąga się obowiązek zapłaty pierwszej warstwy wełny; " ale mędrcy utrzymują, że „to nastąpi, gdy tylko strzyżą się pięć owiec, niezależnie od wagi ich runa”. Jaką ilość należy podać kapłanowi? Waga pięciu selahimów w Judei, co równa się dziesięciu selahimom w Galilei, białych [tj. Czystych], ale nie z brudnej wełny, w ilości wystarczającej do zrobienia z nich najmniejszej [kapłańskiej] szaty, gdyż jest powiedziane (Pwt 18: 5), „Dasz mu”, tj. wystarczający dar [który ma jakąś wartość]. Jeśli nie mógł go dać kapłanowi przed farbowaniem, nie jest zobowiązany w ogóle go oddać. Jeśli właściciel wełny tylko ją wybielał, ale jeszcze jej nie farbował, jest zobowiązany ją oddać. Jeśli ktoś kupi od poganina runo owcze [jeszcze do strzyżenia], nie jest zobowiązany do zapłacenia kapłanowi pierwszej rundy runa. Jeśli jeden Izraelita kupił ją od innego, jeśli sprzedawca zastrzegł sobie część wełny, jest zobowiązany do zapłacenia tej ofiary, ale jeśli sprzedał ją bez takiego zastrzeżenia, obowiązek ten ciąży na kupującym. Gdyby on [sprzedawca] miał dwa rodzaje wełny, szarą i białą, gdyby sprzedał wełnę szarą, ale nie białą, albo baranów, ale nie owiec, każda ze stron musi zapłacić daninę kapłanowi.