Related%20passage do Nedarim 5:1

הַשֻּׁתָּפִין שֶׁנָּדְרוּ הֲנָאָה זֶה מִזֶּה, אֲסוּרִין לִכָּנֵס לֶחָצֵר. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן יַעֲקֹב אוֹמֵר, זֶה נִכְנָס לְתוֹךְ שֶׁלּוֹ וְזֶה נִכְנָס לְתוֹךְ שֶׁלּוֹ. וּשְׁנֵיהֶם אֲסוּרִים לְהַעֲמִיד שָׁם רֵחַיִם וְתַנּוּר וּלְגַדֵּל תַּרְנְגוֹלִים. הָיָה אֶחָד מֵהֶם מֻדָּר הֲנָאָה מֵחֲבֵרוֹ, לֹא יִכָּנֵס לֶחָצֵר. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן יַעֲקֹב אוֹמֵר, יָכוֹל הוּא לוֹמַר לוֹ, לְתוֹךְ שֶׁלִּי אֲנִי נִכְנָס וְאֵינִי נִכְנָס לְתוֹךְ שֶׁלָּךְ. וְכוֹפִין אֶת הַנּוֹדֵר לִמְכֹּר אֶת חֶלְקוֹ:

Partnerom, którzy się zaszczepili, nie wolno wchodzić na dziedziniec. R. Eliezer ur. Yaakov mówi: Ten wchodzi do jego, a ten do jego. [Partnerzy, z których każdy ma dom na dziedzińcu i obaj są wspólnikami w sądzie przed domami, gdzie obowiązuje prawo podziału na dziedzińcu, tj. Kiedy na każdy dom przypadają cztery łokcie na dziedzińcu od frontu domu, a na dziedzińcu pozostają dodatkowe cztery łokcie na każdy—w takim przypadku wszyscy zgadzają się, że obojgu nie wolno wchodzić na dziedziniec, dopóki go nie podzielą, zgodnie z prawem podziału. R. Eliezer i rabini różnią się tylko pod względem dziedzińca, na którym nie obowiązuje prawo podziału, rabini twierdzą, że każdy wchodzi do (majątku) swojego sąsiada, a R. Eliezer ur. Yaakov utrzymuje, że jest breirah (identyfikacja wsteczna), a każdy wchodzi po swojemu]. Obojgu nie wolno umieszczać tam młyna i pieca ani hodować tam kurczaków. [R. Eliezer b. We wszystkich tych przypadkach Yaakov przyznaje, że partnerzy mogą się wzajemnie powstrzymywać, nie można na to pozwolić ze względu na breirah. Ponieważ może on go powstrzymać, a on tego nie czyni, okazuje się, że przynosi mu korzyść.] Jeśli jednemu z nich przyniosła korzyść bliźniego, nie może wejść na dziedziniec. R. Eliezer ur. Yaakov mówi: Może mu powiedzieć: „Wchodzę w to, co moje, a nie w to, co twoje”. A piwo jest zmuszone sprzedać swoją część. [Bo obawiamy się, że skoro widzi wchodzącego bliźniego, mógłby zapomnieć i podobnie wejść. Ale kiedy oba są zabronione, nie należy się tego obawiać. I tylko wtedy, gdy ktoś przyrzekł sobie, że nie skorzysta z bliźniego, zmuszamy go do sprzedaży jego części. Ale jeśli jego sąsiad kazał mu nie korzystać z niego, jest anussem („zmuszony”) i nie jest zmuszony do sprzedaży, bo co mógł zrobić? Gdyby było to dozwolone, każdy wspólnik przysięgałby drugiemu, że nie skorzysta z niego, aby zmusić go do sprzedania mu jego części!]

Poznaj related%20passage do Nedarim 5:1. Pogłębiony komentarz i analiza z klasycznych źródeł żydowskich.