Odniesienie do Szewiit 4:1
בָּרִאשׁוֹנָה הָיוּ אוֹמְרִים, מְלַקֵּט אָדָם עֵצִים וַאֲבָנִים וַעֲשָׂבִים מִתּוֹךְ שֶׁלּוֹ, כְּדֶרֶךְ שֶׁהוּא מְלַקֵּט מִתּוֹךְ שֶׁל חֲבֵרוֹ, אֶת הַגַּס הַגָּס. מִשֶּׁרַבּוּ עוֹבְרֵי עֲבֵרָה, הִתְקִינוּ שֶׁיְּהֵא זֶה מְלַקֵּט מִתּוֹךְ שֶׁל זֶה, וְזֶה מְלַקֵּט מִתּוֹךְ שֶׁל זֶה, שֶׁלֹּא בְטוֹבָה, וְאֵין צָרִיךְ לוֹמַר שֶׁיְּקַצֵּץ לָהֶם מְזוֹנוֹת:
Pierwotnie mówiono, że patyki, kamienie i trawę można zbierać z własnego pola, tak jak z pola sąsiada - największe przedmioty. Kiedy przestępcy rozmnożyli się, zostało ustanowione, że ten może [tylko] zbierać z tego [pola], podczas gdy ten może zbierać [tylko] z tego [pola]; nie należy tego robić jako przysługi i nie wymaga wspominania, że [nie wolno] zastrzegać im [dawania] jedzenia [w zamian].