Mesorat%20hashas do Sota 6:3

שֶׁהָיָה בְדִין, וּמָה אִם עֵדוּת רִאשׁוֹנָה שֶׁאֵין אוֹסַרְתָּהּ אִסּוּר עוֹלָם, אֵינָהּ מִתְקַיֶּמֶת בְּפָחוֹת מִשְּׁנַיִם, עֵדוּת אַחֲרוֹנָה שֶׁאוֹסַרְתָּהּ אִסּוּר עוֹלָם, אֵינוֹ דִין שֶׁלֹּא תִתְקַיֵּם בְּפָחוֹת מִשְּׁנָיִם, תַּלְמוּד לוֹמַר וְעֵד אֵין בָּהּ, כָּל עֵדוּת שֶׁיֵּשׁ בָּהּ. קַל וָחֹמֶר לָעֵדוּת הָרִאשׁוֹנָה מֵעַתָּה, וּמָה אִם עֵדוּת אַחֲרוֹנָה שֶׁאוֹסַרְתָּהּ אִסּוּר עוֹלָם, הֲרֵי הִיא מִתְקַיֶּמֶת בְּעֵד אֶחָד, עֵדוּת הָרִאשׁוֹנָה שֶׁאֵין אוֹסַרְתָּהּ אִסּוּר עוֹלָם, אֵינוֹ דִין שֶׁתִּתְקַיֵּם בְּעֵד אֶחָד, תַּלְמוּד לוֹמַר (דברים כד) כִּי מָצָא בָהּ עֶרְוַת דָּבָר, וּלְהַלָּן הוּא אוֹמֵר (שם יט), עַל פִּי שְׁנֵי עֵדִים יָקוּם דָּבָר, מַה לְּהַלָּן עַל פִּי שְׁנַיִם עֵדִים, אַף כָּאן עַל פִּי שְׁנַיִם עֵדִים:

A tak by było zgodnie z logiką: tak jak pierwsze świadectwo [ostrzeżenia], które nie zakazuje jej na zawsze [bycia z nim za mąż], jest ważne tylko przez dwóch [świadków], tak też ostatnie zeznanie [odosobnienia], to zabrania jej na zawsze - czy nie jest logiczne, że powinno obowiązywać tylko z dwoma [świadkami]? Tak więc werset zaczyna nauczać: „i nie było przeciwko niej żadnego świadka” (Lb 5:13) - żadnego świadectwa, które jest przeciwko niej. Jest z tego kal vachomer [logiczna indukcja od drobnego do dużego]! Podobnie jak ostatnie zeznanie zakazuje jej [od męża] na zawsze i jest ważne przez jednego świadka, pierwsze zeznanie, które nie zabrania jej na zawsze - czy nie jest logiczne, że powinno obowiązywać z jednym świadkiem? Tak więc werset zaczyna nauczać: (Powtórzonego Prawa 24: 1) „Kiedy znajdzie w niej coś niestosownego” (Powtórzonego Prawa 24: 1), a wcześniej mówi: „przez dwóch świadków będzie to potwierdzone” (Powtórzonego Prawa 19:15 ). Tak jak wcześniej to [zeznanie] jest przez dwóch świadków, tak i tutaj jest przez dwóch świadków.

Poznaj mesorat%20hashas do Sota 6:3. Pogłębiony komentarz i analiza z klasycznych źródeł żydowskich.