Mesorat%20hashas do Middot 2:6

וּלְשָׁכוֹת הָיוּ תַחַת עֶזְרַת יִשְׂרָאֵל, וּפְתוּחוֹת לְעֶזְרַת הַנָּשִׁים, שֶׁשָּׁם הַלְוִיִּם נוֹתְנִים כִּנּוֹרוֹת וּנְבָלִים וּמְצִלְתַּיִם וְכָל כְּלֵי שִׁיר. עֶזְרַת יִשְׂרָאֵל הָיְתָה אֹרֶךְ מֵאָה אַמָּה וּשְׁלשִׁים וְחָמֵשׁ עַל רֹחַב אַחַת עֶשְׂרֵה. וְכֵן עֶזְרַת כֹּהֲנִים הָיְתָה אֹרֶךְ מֵאָה וּשְׁלשִׁים וְחָמֵשׁ עַל רֹחַב אַחַת עֶשְׂרֵה. וְרָאשֵׁי פִסְפָּסִין מַבְדִּילִין בֵּין עֶזְרַת יִשְׂרָאֵל לְעֶזְרַת הַכֹּהֲנִים. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן יַעֲקֹב אוֹמֵר, מַעֲלָה הָיְתָה שָׁם, וּגְבוֹהָה אַמָּה, וְהַדּוּכָן נָתוּן עָלֶיהָ, וּבָהּ שָׁלשׁ מַעֲלוֹת שֶׁל חֲצִי חֲצִי אַמָּה. נִמְצֵאת עֶזְרַת הַכֹּהֲנִים גְּבוֹהָה מֵעֶזְרַת יִשְׂרָאֵל שְׁתֵּי אַמּוֹת וּמֶחֱצָה. כָּל הָעֲזָרָה הָיְתָה אֹרֶךְ מֵאָה וּשְׁמוֹנִים וָשֶׁבַע עַל רֹחַב מֵאָה וּשְׁלשִׁים וְחָמֵשׁ. וּשְׁלֹשׁ עֶשְׂרֵה הִשְׁתַּחֲוָיוֹת הָיוּ שָׁם. אַבָּא יוֹסֵי בֶן חָנָן אוֹמֵר, כְּנֶגֶד שְׁלֹשָׁה עָשָׂר שְׁעָרִים. שְׁעָרִים דְּרוֹמִיִּים סְמוּכִים לַמַּעֲרָב, שַׁעַר הָעֶלְיוֹן, שַׁעַר הַדֶּלֶק, שַׁעַר הַבְּכוֹרוֹת, שַׁעַר הַמָּיִם, וְלָמָּה נִקְרָא שְׁמוֹ שַׁעַר הַמַּיִם. שֶׁבּוֹ מַכְנִיסִין צְלוֹחִית שֶׁל מַיִם שֶׁל נִסּוּךְ בֶּחָג. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן יַעֲקֹב אוֹמֵר, וּבוֹ הַמַּיִם מְפַכִּים, וַעֲתִידִין לִהְיוֹת יוֹצְאִין מִתַּחַת מִפְתַּן הַבָּיִת. וּלְעֻמָּתָן בַּצָּפוֹן סְמוּכִים לַמַּעֲרָב, שַׁעַר יְכָנְיָה, שַׁעַר הַקָּרְבָּן, שַׁעַר הַנָּשִׁים, שַׁעַר הַשִּׁיר. וְלָמָּה נִקְרָא שְׁמוֹ שַׁעַר יְכָנְיָה, שֶׁבּוֹ יָצָא יְכָנְיָה בְּגָלוּתוֹ. שֶׁבַּמִּזְרָח, שַׁעַר נִקָּנוֹר. וּשְׁנֵי פִשְׁפָּשִׁים הָיוּ לוֹ, אֶחָד מִימִינוֹ וְאֶחָד מִשְּׂמֹאלוֹ. וּשְׁנַיִם בַּמַעֲרָב, לֹא הָיָה לָהֶם שֵׁם:

Pod izraelskim dziedzińcem znajdowały się komnaty, które otwierały się na dziedziniec kobiet, na którym Lewici stawiali swoje harfy, liry, cymbały i wszystkie inne instrumenty muzyczne. Dziedziniec Izraelitów było sto trzydzieści pięć Amot długo jedenaście [ Amot ] szerokości. Podobnie Kohanim za Dziedziniec był sto trzydzieści pięć Amot długo jedenaście [ Amot ] szerokości. Wierzchołki belek [wbite w ziemię] oddzielały się od dziedzińca Izraelitów i dziedzińca Kohanim . Rabin Eliezer ben Yaakov powiedział, że był tam stopień [długość dziedzińca Kohanim ] wysoki na jedną amę i platforma [na której stali Lewici, kiedy śpiewali] została na nim umieszczona. To [jeden stopień amah ] miał trzy stopnie [prowadzące na platformę], każdy był w połowie amah [wysoki]. W rezultacie stwierdzamy, że Dziedziniec Kohanim był o dwie i pół miliony wyższy niż Dziedziniec Izraelity. Cały dziedziniec miał sto osiemdziesiąt siedem [ AMOT ] długi i sto trzydzieści pięć [ AMOT ] szeroki. Było tam trzynaście pokłonów [na dziedzińcu]. Abba Yosi ben Chanan mówi, że [te pokłony] odpowiadały trzynastu bramom [Dziedzińca]. [Nazwy bram] Południowe [bramy], które znajdowały się blisko zachodu [nazywano je] Bramą Górną, Bramą Rozpalającą, Bramą Pierworodnych i Bramą Wodną. Dlaczego nazwano ją Wodną Bramą? Ponieważ to właśnie przez tę bramę niesiono dzban z wodą na uroczystość święta [Sukkot]. Rabin Eliezer ben Yaakov mówi, że tam woda zamieniła się w strumień iw przyszłości wypłynie spod świątyni. A naprzeciwko [południowa brama] po północnej [stronie] blisko na zachód znajdowała się Brama Jechoniasza, Brama Ofiar, Brama Kobiet i Brama Pieśni. Dlaczego nazwano go bramą Jechonii? Ponieważ to przez tę bramę [Król] Jechoniasz opuścił [Świątynię] w drodze na wygnanie. Po wschodniej stronie znajdowała się Brama Nikanor, a obok niej znajdowały się dwoje mniejszych drzwi, jedno po jej prawej, a drugie po lewej stronie. Na zachodzie były też dwie bramy, które nie miały nazwy.

Poznaj mesorat%20hashas do Middot 2:6. Pogłębiony komentarz i analiza z klasycznych źródeł żydowskich.