Liturgy do Joma 5:1
הוֹצִיאוּ לוֹ אֶת הַכַּף וְאֶת הַמַּחְתָּה, וְחָפַן מְלֹא חָפְנָיו וְנָתַן לְתוֹךְ הַכַּף, הַגָּדוֹל לְפִי גָדְלוֹ, וְהַקָּטָן לְפִי קָטְנוֹ, וְכָךְ הָיְתָה מִדָּתָהּ. נָטַל אֶת הַמַּחְתָּה בִּימִינוֹ וְאֶת הַכַּף בִּשְׂמֹאלוֹ. הָיָה מְהַלֵּךְ בַּהֵיכָל, עַד שֶׁמַּגִּיעַ לְבֵין שְׁתֵּי הַפָּרֹכוֹת הַמַּבְדִּילוֹת בֵּין הַקֹּדֶשׁ וּבֵין קֹדֶשׁ הַקָּדָשִׁים, וּבֵינֵיהֶן אַמָּה. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, לֹא הָיְתָה שָׁם אֶלָּא פָרֹכֶת אַחַת בִּלְבָד, שֶׁנֶּאֱמַר (שמות כו), וְהִבְדִּילָה הַפָּרֹכֶת לָכֶם בֵּין הַקֹּדֶשׁ וּבֵין קֹדֶשׁ הַקָּדָשִׁים. הַחִיצוֹנָה הָיְתָה פְרוּפָה מִן הַדָּרוֹם, וְהַפְּנִימִית מִן הַצָּפוֹן. מְהַלֵּךְ בֵּינֵיהֶן, עַד שֶׁמַּגִּיעַ לַצָּפוֹן. הִגִּיעַ לַצָּפוֹן, הוֹפֵךְ פָּנָיו לַדָּרוֹם, מְהַלֵּךְ לִשְׂמֹאלוֹ עִם הַפָּרֹכֶת עַד שֶׁהוּא מַגִּיעַ לָאָרוֹן. הִגִּיעַ לָאָרוֹן. נוֹתֵן אֶת הַמַּחְתָּה בֵּין שְׁנֵי הַבַּדִּים. צָבַר אֶת הַקְּטֹרֶת עַל גַּבֵּי גֶחָלִים, וְנִתְמַלֵּא כָל הַבַּיִת כֻּלּוֹ עָשָׁן. יָצָא וּבָא לוֹ בְדֶרֶךְ בֵּית כְּנִיסָתוֹ, וּמִתְפַּלֵּל תְּפִלָּה קְצָרָה בַּבַּיִת הַחִיצוֹן, וְלֹא הָיָה מַאֲרִיךְ בִּתְפִלָּתוֹ, שֶׁלֹּא לְהַבְעִית אֶת יִשְׂרָאֵל:
Wyjęli dla niego [z liszki naczyń] chochlę i kadzielnicę, a on wziął pełne garści i włożył je do kadzi, wyższego (kapłana) w stosunku do jego wielkości; krótszy w stosunku do jego. I to była jego miara. [Jak było mierzone na zewnątrz, tak było mierzone wewnątrz. Tak jak na zewnątrz, wziął pełne "garści" dosłownie nie w naczyniu, tak więc w środku, kiedy wylał kadzidło z chochli na ręce, nie rozlał go naczyniem zrobionym na miarę jego garści, ale w samą rękę.] Wziął kadzielnicę w prawą rękę, a chochlę w lewą. Chodził po sanktuarium, aż znalazł się między dwiema zasłonami oddzielającymi święte od najświętszych, na łokieć między nimi. [Ponieważ w czasie drugiej Świątyni mieli wątpliwości, czy przegroda oddzielająca święte od najświętszego w pierwszej świątyni, która była gruba na łokieć—ponieważ mieli wątpliwości, czy ten łokieć był uważany za wnętrze (miejsce święte świętych), czy zewnętrzne (święte), zrobili dwie zasłony, jedną na zewnątrz, jedną na wewnętrznej, łokieć między nimi, że łokieć jest uważany za przegrodę.] R. Yossi mówi: Była tam tylko jedna zasłona, napisano (Wj 26:33): „A zasłona rozdzieli wam między świętym a świętym świętych”. Kurtyna zewnętrzna była zaciśnięta od południa, a kurtyna wewnętrzna od północy. [Rabini, którzy różnią się od R. Yossiego, mówią to, utrzymując, że „A zasłona rozdzieli za was itd.” tylko w miszkan (sanktuarium pustyni). („zaciśnięty” :) Jego krawędź była podwojona na zewnątrz i była przytrzymywana złotą klamrą, aby można było ją otworzyć od południa.] Przeszedł między nimi [wszedł przez klamrę od południa i przeszedł pomiędzy ich], aż dotarł do [klamry] na północy. Kiedy dotarł na północ [i wszedł do Miejsca Najświętszego], zwrócił twarz na południe [aby chodzić między słupami (arki), pośrodku (miejsca świętego). Gdyż słupy sięgały aż do kurtyny, jeden (słup) koniec znajdował się na zachodzie; drugi na wschodzie; jeden (biegun) znajdujący się na czele arki na północy; drugi, u szczytu od południa.] Szedł na lewo z zasłoną [Gdy ktoś chodzi z północy na południe, jego lewa strona jest na wschód, a zasłona była na wschodzie, tak że jego lewa była ” z zasłoną ”], aż dotarł do arki [miejsca arki, a nie samej arki, gdyż w drugiej świątyni nie było arki]. Umieścił kadzielnicę między dwoma słupami, rozpuścił kadzidło na węglach i cały dom był wypełniony dymem. Wyszedł drogą, którą wszedł (nie odwracając twarzy, aby wyjść, ale idąc tyłem, twarzą do arki) i modlił się krótką modlitwą w zewnętrznym domu (sanktuarium) [tj .: „Niech to będzie Twój Chcę, stary mój Boże, aby w tym roku było gorąco, niech będzie deszczowo; aby królestwo nie wyszło z domu Judy; niech Twój lud, Izrael, nie będzie zależny od siebie nawzajem jako źródła utrzymania ani od innych; i niech modlitwy wędrowców (aby nie padał deszcz) nie stawały przed Tobą. ”] I nie modlił się długo, aby nie niepokoić Izraela, [który mógłby się obawiać, że umarł].