Szewuot 7

Rozdział 7

א כָּל הַנִּשְׁבָּעִין שֶׁבַּתּוֹרָה, נִשְׁבָּעִין וְלֹא מְשַׁלְּמִין. וְאֵלּוּ נִשְׁבָּעִין וְנוֹטְלִין, הַשָּׂכִיר, וְהַנִּגְזָל, וְהַנֶּחְבָּל, וְשֶׁכְּנֶגְדּוֹ חָשׁוּד עַל הַשְּׁבוּעָה, וְהַחֶנְוָנִי עַל פִּנְקָסוֹ. הַשָּׂכִיר כֵּיצַד, אָמַר לוֹ תֶּן לִי שְׂכָרִי שֶׁיֵּשׁ לִי בְיָדֶךָ, הוּא אוֹמֵר נָתַתִּי, וְהַלָּה אוֹמֵר לֹא נָטַלְתִּי, הוּא נִשְׁבָּע וְנוֹטֵל. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, עַד שֶׁתְּהֵא שָׁם מִקְצָת הוֹדָאָה. כֵּיצַד, אָמַר לוֹ תֶּן לִי שְׂכָרִי חֲמִשִּׁים דִּינָר שֶׁיֵּשׁ לִי בְיָדֶךָ, וְהוּא אוֹמֵר הִתְקַבַּלְתָּ דִינַר זָהָב:

1 Wszyscy, którzy są nękani mandatem Tory, przysięgają i nie płacą. [Tora nie nakazała, aby pretendent przysięgał i wziął, ale aby Claimee przysięgał i nie płacił, jest napisane (Wj 22:10): „A jego pan weźmie, a nie zapłaci”—Ten, który ma zapłacić, składa przysięgę.] A ci przysięgają i przyjmują [Mędrcy postanowili, że przysięgają i przyjmują. Wszystkie są wyjaśnione później w Misznie:] najemny robotnik, ten, który został okradziony, ten, który został uderzony, ten, któremu przeciwnikowi nie powierzono przysięgi, i sklepikarz nad swoim księgą. Najemny robotnik—jak to? [Mędrcy zarządzili, że najemny robotnik przysięga i bierze; bo pracodawca jest zajęty swoimi pracownikami i może nie pamiętać. To wtedy, kiedy twierdzi w wyznaczonym czasie: robotnik dzienny przez całą następną noc i robotnik nocny przez cały następny dzień. Ale jeśli twierdził po swoim czasie, pracodawca bierze shvuath heseth, że mu zapłacił i jest zwolniony. Ponadto, jeśli nie zatrudnił go w obecności świadków, pracownik najemny nie przysięga i nie bierze. Ponieważ może mu powiedzieć: „Nigdy cię nie zatrudniłem”, może również powiedzieć: „Zatrudniłem cię i zapłaciłem ci”]. Gdyby mu powiedział: „Daj mi wynagrodzenie, które jesteś mi winien”—Jeśli drugi powiedział: „Dałem ci to”, a on: „Nie otrzymałem”, przysięga (najemnik) i przyjmuje. [Ale jeśli robotnik powiedział do niego: „Postanowiłeś, że dasz mi dwa”, a pracodawca: „Postanowiłem tylko jednego”, pracodawca składa przysięgę wymaganą przez Torę, że jest tak, jak mówi, i składa mu tylko jeden.] R. Juda mówi: (Nie przysięga), chyba że przyznaje się częściowo. Jak to? Jak wtedy, gdy powiedział: „Daj mi moją zapłatę, pięćdziesiąt dinarów, które jesteś mi winien”, a drugi powiedział: „Otrzymałeś złotego dinara (dwadzieścia pięć srebrnych dinarów)”. [Halacha nie jest zgodna z R. Judą ani w przypadku pracownika najemnego, ani tego, który został okradziony lub pobity.]

ב הַנִּגְזָל כֵּיצַד, הָיוּ מְעִידִין אוֹתוֹ שֶׁנִּכְנַס לְבֵיתוֹ לְמַשְׁכְּנוֹ שֶׁלֹּא בִרְשׁוּת, הוּא אוֹמֵר כֵּלַי נָטַלְתָּ, וְהוּא אוֹמֵר לֹא נָטַלְתִּי, הֲרֵי זֶה נִשְׁבָּע וְנוֹטֵל. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, עַד שֶׁתְּהֵא שָׁם מִקְצָת הוֹדָאָה. כֵּיצַד, אָמַר לוֹ שְׁנֵי כֵלִים נָטַלְתָּ, וְהוּא אוֹמֵר לֹא נָטַלְתִּי אֶלָּא אֶחָד:

2 Ten, który został okradziony —jak to? Jeśli zeznali przeciwko niemu, że wszedł do domu drugiego, aby wziąć od niego zastaw, nie będąc do tego upoważnionym, [tak jak gdy świadkowie widzieli go wchodzącego do domu drugiego bez niczego w ręku i wyszedł z naczyniami wystającymi z jego fałdów część garderoby]—Mówi: „Zabrałeś moje naczynia”; drugi mówi: „Ja nie”, przysięga (powód) i bierze. [Bo oznaki są (że kradł). Albowiem świadkowie zeznają, że złożył ślubowanie bez upoważnienia. Dzieje się tak, gdy twierdzi, że jest właścicielem czegoś, co prawdopodobnie będzie posiadać, ale jeśli twierdzi, że twierdzi „srebrny kielich” lub coś podobnego, czego prawdopodobnie nie posiada, nie może przysięgać i brać (we wszystkich przypadkach), ale claimee przysięga i wyłącza się.] R. Juda mówi: (Nie przysięga), chyba że przyznaje się częściowo. Jak to? Jak wtedy, gdy powiedział: „Wziąłeś dwa naczynia”, a drugi powiedział: „Wziąłem tylko jeden”.

ג הַנֶּחְבָּל כֵּיצַד, הָיוּ מְעִידִים אוֹתוֹ שֶׁנִּכְנַס תַּחַת יָדוֹ שָׁלֵם וְיָצָא חָבוּל, וְאָמַר לוֹ חָבַלְתָּ בִּי, וְהוּא אוֹמֵר לֹא חָבַלְתִּי, הֲרֵי זֶה נִשְׁבָּע וְנוֹטֵל. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, עַד שֶׁתְּהֵא שָׁם מִקְצָת הוֹדָאָה. כֵּיצַד, אָמַר לוֹ חָבַלְתָּ בִּי שְׁתַּיִם, וְהַלָּה אוֹמֵר לֹא חָבַלְתִּי בְךָ אֶלָּא אֶחָת:

3 Ten, który został uderzony —jak to? Jeśli zeznali, że wszedł do niego cały i wyszedł z raną, a on powiedział: „Uderzyłeś mnie”, a drugi powiedział: „Nie zrobiłem”, on (powód) przysięga i bierze (odszkodowanie). [To tylko wtedy, gdy rana jest w miejscu, w którym mogła zostać zadana przez samego siebie, z tego powodu wymagana jest przysięga. Ale tam, gdzie to nie jest możliwe, a jest oczywiste, że inny musiał to spowodować, bo gdy na plecach pojawiają się ślady zębów i nikogo (oprócz oskarżonego) nie ma, zbiera bez przysięgi.] R. Juda mówi: (Nie przeklina), chyba że przyznaje się częściowo. Jak to? Jak wtedy, gdy powiedział: „Uderzyłeś mnie dwa razy”, a drugi powiedział: „Uderzyłem cię tylko raz”.

ד וְשֶׁכְּנֶגְדּוֹ חָשׁוּד עַל הַשְּׁבוּעָה כֵּיצַד, אַחַת שְׁבוּעַת הָעֵדוּת וְאַחַת שְׁבוּעַת הַפִּקָּדוֹן, וַאֲפִלּוּ שְׁבוּעַת שָׁוְא. הָיָה אֶחָד מֵהֶן מְשַׂחֵק בְּקֻבְיָא, וּמַלְוֶה בְרִבִּית, וּמַפְרִיחֵי יוֹנִים, וְסוֹחֲרֵי שְׁבִיעִית, שֶׁכְּנֶגְדּוֹ נִשְׁבָּע וְנוֹטֵל. הָיוּ שְׁנֵיהֶן חֲשׁוּדִין, חָזְרָה הַשְּׁבוּעָה לִמְקוֹמָהּ, דִּבְרֵי רַבִּי יוֹסֵי. רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, יַחֲלֹקוּ:

4 Takiego, któremu nie powierzono złożenia przysięgi —jak to? (Drugi przysięga) czy (jego przeciwnik przekroczył) przysięgę zeznania, czy przysięgę na zastaw, czy nawet przysięgę próżną. [tj. nie tylko wtedy, gdy przekroczył przysięgę zeznania lub przysięgę na zastaw, gdzie jest zaprzeczenie pieniędzy— „zło dla nieba i zło dla człowieka” —ale nawet z próżną przysięgą, gdzie jest tylko zło dla Nieba, jego przeciwieństwo przysięga i bierze. Przysięga oświadczenia nie jest uwzględniona, ponieważ może być skierowana w przyszłość, na przykład „Będę jadł” lub „Nie będę jadł”, gdzie przysięga jest prawdziwa, a jego zamiarem jest jej wypełnienie, tak że chociaż zostaje pokonany przez swoją złą skłonność i popełnia przestępstwa, co nie oznacza, że nie powierzono mu złożenia przysięgi. Ale przysięga dotycząca przeszłości, taka jak „zjadłem” lub „nie zjadłem”, jest jak próżna przysięga, ponieważ przysięga fałszywie.] Jeśli jeden z nich był hazardzistą lub pożyczkodawcą na procent, lub lotnik gołębi lub handlarz w [owocach] roku sabatowego (szewi), jego przeciwieństwo przysięga i bierze. [(Gdyby jeden z nich był, itp.) :) Najpierw naucza się tych, którzy nie pasują do prawa Tory, a następnie tych, którzy nie nadają się na mocy rozporządzenia rabinicznego. („Lotnik gołębi” :) niektórzy rozumieją to jako: „Jeśli twój gołąb przychodzi przed moim, dam ci tak dużo i tak dużo ", to znaczy hazard. Inni rozumieją to jako szkolenie gołębia, aby latał z innymi gołębiami do swojej kojca, co jest" kradzieżą z pogwałceniem dróg pokoju ". handlarz w shevi'ith ”:) Jest napisane (Księga Kapłańska 25: 6):„ jeść ”—a nie na handel.] Jeśli obaj byli podejrzani (tj. nie mieli zaufania do przysięgi), przysięga wraca na swoje miejsce. To są słowa R. Yossiego. [W Gemara niektórzy wyjaśniają to jako „powraca na Synaj”, tj. Przy przysiędze na górę Synaj, gdzie Święty Błogosławiony, obciągnął Izraelowi: „Nie kradnij”, a On zażąda zapłaty od jednego kto zaprzecza temu bliźniemu; ale bet-din nie musi uciekać się ani do przysięgi, ani do (egzekwowania) zapłaty. A inni wyjaśniają to jako: „powraca do tego, kto jest przed nią odpowiedzialny”, tj. Do tego, który przyznaje część; a ponieważ nie powierzono mu przysięgi, płaci.] R. Meir mówi: Oni dzielą.

ה וְהַחֶנְוָנִי עַל פִּנְקָסוֹ כֵּיצַד, לֹא שֶׁיֹּאמַר לוֹ כָּתוּב עַל פִּנְקָסִי שֶׁאַתָּה חַיָּב לִי מָאתַיִם זוּז, אֶלָּא אָמַר לוֹ תֵּן לִבְנִי סָאתַיִם חִטִּין, תֵּן לְפוֹעֲלִי בְּסֶלַע מָעוֹת, הוּא אוֹמֵר נָתַתִּי וְהֵן אוֹמְרִים לֹא נָטַלְנוּ, (שְׁנֵיהֶן נִשְׁבָּעִים), הוּא נִשְׁבָּע וְנוֹטֵל וְהֵן נִשְׁבָּעִין וְנוֹטְלִין. אָמַר בֶּן נַנָּס, כֵּיצַד אֵלּוּ בָאִין לִידֵי שְׁבוּעַת שָׁוְא וְאֵלּוּ בָאִין לִידֵי שְׁבוּעַת שָׁוְא, אֶלָּא הוּא נוֹטֵל שֶׁלֹּא בִשְׁבוּעָה וְהֵן נוֹטְלִין שֶׁלֹּא בִשְׁבוּעָה:

5 I sklepikarz nad swoją księgą —jak to? Nie żeby powiedział do niego: „Napisz w moim rejestrze, że jesteś mi winien sto zuzów”, ale (mówimy o przypadku, w którym) powiedział do niego (sprzedawcy): „Daj mojemu synowi dwie sa'ah pszenica ”lub„ Daj moim pracownikom zmianę sela ”. Mówi: „Dałem”, a oni mówią: „Nie otrzymaliśmy”, przysięga i bierze, a oni przysięgają i biorą (od pracodawcy). [Bo sprzedawca mówi do niego: „Nie ufam robotnikom, że złożą przysięgę. Zaufałeś im, bo nie powiedziałeś mi, żebym im ją złożył w obecności świadków”. Robotnicy również mówią do sprzedawcy: „Nie ufamy, że będziesz przysięgać”. A kiedy oboje przysięgają i odbierają od pracodawcy, przysięgają przed sobą, tak że albo sklepikarz (będzie odstraszony) wstydem przed pracownikami, albo robotnicy przed sklepikarzem.] Ben Naness powiedział: Jak można to zrobić ? Oni wypowiedzą próżną przysięgę lub ci daremną przysięgę! [Albowiem z konieczności będzie się fałszywie przysięgać, a Imię Nieba zostanie zbezczeszczone]. Raczej przyjmuje on bez przysięgi, a oni bez przysięgi. [Halacha nie jest zgodna z Benem Nanessem.]

ו אָמַר לַחֶנְוָנִי תֶּן לִי בְדִינָר פֵּרוֹת וְנָתַן לוֹ, אָמַר לוֹ תֶּן לִי הַדִּינָר, אָמַר לוֹ נְתַתִּיו לְךָ וּנְתַתּוֹ בָאֹנְפָּלִי, יִשָּׁבַע בַּעַל הַבָּיִת. נָתַן לוֹ אֶת הַדִּינָר, אָמַר לוֹ תֶּן לִי אֶת הַפֵּרוֹת, אָמַר לוֹ נְתַתִּים לְךָ וְהוֹלַכְתָּן לְתוֹךְ בֵּיתֶךָ, יִשָּׁבַע חֶנְוָנִי. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, כָּל שֶׁהַפֵּרוֹת בְּיָדוֹ, יָדוֹ עַל הָעֶלְיוֹנָה. אָמַר לַשֻּׁלְחָנִי תֶּן לִי בְדִינָר מָעוֹת וְנָתַן לוֹ, אָמַר לוֹ תֶּן לִי אֶת הַדִּינָר, אָמַר לוֹ נְתַתִּיו לְךָ וּנְתַתּוֹ בָאֹנְפָּלִי, יִשָּׁבַע בַּעַל הַבָּיִת. נָתַן לוֹ אֶת הַדִּינָר, אָמַר לוֹ תֶּן לִי אֶת הַמָּעוֹת, אָמַר לוֹ נְתַתִּים לְךָ וְהִשְׁלַכְתָּם לְתוֹךְ כִּיסֶךָ, יִשָּׁבַע שֻׁלְחָנִי. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אֵין דֶּרֶךְ שֻׁלְחָנִי לִתֵּן אִסָּר עַד שֶׁיִּטֹּל דִּינָרוֹ:

6 Gdyby powiedział do sprzedawcy: „Dajcie mi owoce za dinara” i dał mu je, [a owoce są składowane w domenie publicznej, a żadne z nich nie jest w posiadaniu] —Jeśli powiedział: „Daj mi dinara”, a drugi powiedział: „Dałem ci go, a ty włożyłeś do sakiewki”, przysięga klient [przysięga podobna do tej z Tory, a on bierze (owoce). Ponieważ sprzedawca przyznaje, że dokonał sprzedaży, a owoce są poza jego sklepem, klient przysięga i bierze.] Jeśli dał mu dinara i powiedział: „Daj mi owoce”, powiedział: „Dałem je ty i zabraliście je do domu, [a te zebrane owoce są moje; wystawiam je tutaj na sprzedaż. " A drugi: „To są owoce, które sprzedałeś mi za dinara”, ponieważ kupujący przyznaje się do sprzedaży, a sprzedawca zaprzecza, że je sprzedał], sprzedawca składa przysięgę podobną do tej z Tory i składa ( owoce). R. Juda mówi: Kto ma owoce, ma przewagę. [R. Yehudah różni się od ostatniego orzeczenia, mówiąc, że w obu przypadkach klient klnie i bierze. Ponieważ owoce są poza sklepem, to tak, jakby były w dłoni klienta. A kto ma w posiadaniu owoce, ma przewagę i przysięga i bierze.] Gdyby powiedział do wymieniającego pieniądze: „Daj mi resztę za dinara” i dał mu go—Jeśli powiedział do niego: „Daj mi swojego dinara”, a on powiedział: „Dałem ci go, a ty włożyłeś do sakiewki”, klnie klient. Jeśli dał mu dinara, a on powiedział: „Daj mi resztę”, a on powiedział: „Dałem ci go, a ty wrzuciłeś go do sakiewki”, przeklina lichwiarz. R. Yehudah mówi: „Podmieniaczom pieniędzy nie jest dawanie issara (małej monety), zanim weźmie dinara”. [Tanna przypomina nam o różnicy między R. Yehudah a rabinami, zarówno jeśli chodzi o zmianę lichwiarza, jak i owoców sklepikarza. Gdyby bowiem powiadomił nas tylko o tym drugim, mógłbym pomyśleć, że rabini powiedzieliby tylko o owocach, że gdyby powiedział: „Dałem ci je, a ty zabraliście do domu” - klnie sprzedawca i bierze za sklepikarza ma zwyczaj dawać owoce, zanim weźmie dinar; ale z lichwiarzem, który nie ma zwyczaju dawać issarina, zanim weźmie dinara, być może zgodziliby się z R. Judą, że klient zawsze przysięga i bierze. A gdyby powiedział nam tylko o pierwszym, mógłbym pomyśleć, że klient zawsze przysięga i bierze, ponieważ osoba wymieniająca pieniądze nie ma zwyczaju dawać issarina, zanim weźmie dinara; ale ze sklepikarzem, który zwykle daje owoce, zanim weźmie pieniądze, mogę powiedzieć, że zgadza się z rabinami. Dlatego musimy być poinformowani o obu. Halacha nie jest zgodna z R. Yehudah.]

ז כְּשֵׁם שֶׁאָמְרוּ, הַפּוֹגֶמֶת כְּתֻבָּתָהּ לֹא תִפָּרַע אֶלָּא בִשְׁבוּעָה, וְעֵד אֶחָד מְעִידָהּ שֶׁהִיא פְרוּעָה, לֹא תִפָּרַע אֶלָּא בִשְׁבוּעָה. מִנְּכָסִים מְשֻׁעְבָּדִים וּמִנִּכְסֵי יְתוֹמִים, לֹא תִפָּרַע אֶלָּא בִשְׁבוּעָה. וְהַנִּפְרַעַת שֶׁלֹּא בְּפָנָיו, לֹא תִפָּרַע אֶלָּא בִשְׁבוּעָה. וְכֵן הַיְתוֹמִים לֹא יִפָּרְעוּ אֶלָּא בִשְׁבוּעָה, שְׁבוּעָה שֶׁלֹּא פְקָדָנוּ אַבָּא, וְלֹא אָמַר לָנוּ אַבָּא, וְשֶׁלֹּא מָצִינוּ בֵין שְׁטָרוֹתָיו שֶׁל אַבָּא שֶׁשְּׁטָר זֶה פָרוּעַ. רַבִּי יוֹחָנָן בֶּן בְּרוֹקָה אוֹמֵר, אֲפִלּוּ נוֹלַד הַבֵּן לְאַחַר מִיתַת הָאָב, הֲרֵי זֶה נִשְׁבָּע וְנוֹטֵל. אָמַר רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל, אִם יֵשׁ עֵדִים שֶׁאָמַר הָאָב בִּשְׁעַת מִיתָתוֹ שְׁטָר זֶה אֵינוֹ פָרוּעַ, הוּא נוֹטֵל שֶׁלֹּא בִשְׁבוּעָה:

7 Tak jak powiedzieli (Kethuvoth 9: 7), że kobieta, która „osłabia” swoją kethubę [tj. Produkuje swoją kethubę i przyznaje, że otrzymała częściową zapłatę], żąda zapłaty tylko pod przysięgą [jeśli jej mąż twierdzi, że otrzymała całość], a jeśli jeden świadek zezna, że została zapłacona, żąda zapłaty tylko pod przysięgą, a (jeśli przyszła po swoją kethubę) z majątku związanego lub z majątku sierot, żąda zapłaty tylko pod przysięgą, lub jeśli nie otrzyma zapłaty w jego obecności (męża), żąda zapłaty tylko przysięgą [(Wszystkie powracają do „Tak jak” (powyżej), tj. tak jak żadna z tych kwot nie wymaga zapłaty bez przysięga)], więc sieroty pobierają zapłatę tylko pod przysięgą. Oznacza to, że sieroty, które pobierają zapłatę od innych sierot, robią to tylko pod przysięgą. Nasza Miszna mówi o przykładzie, w którym sieroty, które mają zapłacić, mówią: Nie wiemy, czy nasz ojciec zapłacił ten dług, czy nie. Ale jeśli twierdzą: nasz ojciec powiedział nam, że nigdy nie pożyczył tych pieniędzy i nigdy nie zaciągnął tego długu, to sieroty, które przedstawiają rachunek w stosunku do innych, dokonują zapłaty bez przysięgi. Powiedzenie „nie pożyczyłem” jest równoznaczne ze stwierdzeniem „nie zapłaciłem” i nie mogą oni obalić świadków, którzy zeznają, że ich ojciec pożyczył te pieniądze. I uczymy się, że pod przysięgą te sieroty dokonują zapłaty od innych tylko w przypadku, gdy wierzyciel zmarł za życia dłużnika; ale jeśli dłużnik zmarł za życia wierzyciela, wierzyciel jest już zobowiązany przysięgać synom dłużnika, że nic nie otrzymał. Ten, kto żąda zapłaty od sierot, musi przysiąc, nawet z wekslem (zadłużenia). I nie zapisuje się swoim synom pieniędzy, na które jest zobowiązany przysiąc, ponieważ synowie nie mogą złożyć przysięgi, za którą odpowiada ich ojciec. Ale chociaż to jest halacha, gdyby sędzia orzekł, że sieroty przysięgają: „Ojciec nasz nie oskarżył nas itd.” w celu wyegzekwowania w ten sposób zapłaty od innych sierot, co się dzieje. [(Co to jest przysięga?) "Przysięgamy, że ojciec nie oskarżył nas [w chwili swojej śmierci] i nie poinformował nas [przed tym razem, że rachunek został zapłacony], a wśród rachunków naszego ojca nie znaleźliśmy (żadnej wskazówki), że ten rachunek został zapłacony. " R. Yochanan ur. B'roka mówi: Nawet jeśli syn urodził się po śmierci ojca, przysięga i bierze. [Przysięga, że nie znalazł wśród rachunków ojca (żadnej wskazówki), że ten rachunek został zapłacony. To jest halacha.] R. Szymon ur. Gamliel powiedział: Jeśli są świadkowie, o których ojciec powiedział w chwili swojej śmierci: „Ten rachunek nie został zapłacony”, przyjmuje (syn) bez przysięgi. [Halacha jest zgodna z R. Shimon b. Gamliel.]

ח וְאֵלּוּ נִשְׁבָּעִים שֶׁלֹּא בְטַעֲנָה, הַשֻּׁתָּפִין, וְהָאֲרִיסִין, וְהָאַפּוֹטְרוֹפִּין, וְהָאִשָּׁה הַנּוֹשֵׂאת וְהַנּוֹתֶנֶת בְּתוֹךְ הַבַּיִת, וּבֶן הַבָּיִת. אָמַר לוֹ מָה אַתָּה טוֹעֲנֵנִי, רְצוֹנִי שֶׁתִּשָּׁבַע לִי, חַיָּב. חָלְקוּ הַשֻּׁתָּפִין וְהָאֲרִיסִין, אֵין יָכוֹל לְהַשְׁבִּיעוֹ. נִתְגַּלְגְּלָה לוֹ שְׁבוּעָה מִמָּקוֹם אַחֵר, מְגַלְגְּלִין עָלָיו אֶת הַכֹּל. וְהַשְּׁבִיעִית מְשַׁמֶּטֶת אֶת הַשְּׁבוּעָה:

8 A ci przysięgają bez [określonego] roszczenia (przeciwko nim) [ale tylko z niepewnym, tj. "Czy jest możliwe, że zataiłeś coś mojego?" A ponieważ wszyscy ci (następni) są skłonni do racjonalizacji (przywłaszczania sobie rzeczy) przez to, że trudzą się majątkiem, rabini nałożyli na nich przysięgę]: wspólnicy, dzierżawcy, dozorcy, [którzy zarządzają swoimi pieniędzmi dla niego. Ale z opiekunem sierot—jeśli bet-din go wyznaczy, przysięga; jeśli ojciec sierot go wyznaczy, nie przysięga.], kobieta, która zajmuje się handlem w domu, [jej mąż uczynił ją sklepikarzem lub dozorcą jego majątku] i „syn domu” [jeden z braci, który zajmuje się majątkiem po śmierci ojca]. Jeśli zapyta: „Czego żądasz ode mnie”? (a inne odpowiedzi :) „Chcę, żebyś mi przysiągł”, jest zobowiązany (aby to zrobić). Jeśli wspólnicy lub rolnicy-dzierżawcy podzielili się [i nie kazali mu przysięgać w czasie podziału], nie mogą go zmusić do przysięgi [później]. Jeśli przysięga została mu „rzucona” [przez nich później] na coś innego, mogą „rzucić” na niego wszystko [łącznie z tym]. [I tak jak „toczenie się” uzyskuje się z przysięgą nakazaną przez Torę i przysięgą podobną do przysięgi na Torę, tak samo uzyskuje się ją za pomocą szwaath heseth.] A szewit (rok szabatowy) „zwalnia” przysięgę. [Nie przysięgi wspólników, bo szewit nie rozwiązuje partnerstwa ani przysięgi. Jest to raczej pożyczka i jej przysięga, którą zwalnia.]

Poprzedni rozdział Następny rozdział