Szewuot 6

Rozdział 6

א שְׁבוּעַת הַדַּיָּנִין, הַטַּעֲנָה שְׁתֵּי כֶסֶף, וְהַהוֹדָאָה בְּשָׁוֶה פְרוּטָה. וְאִם אֵין הַהוֹדָאָה מִמִּין הַטַּעֲנָה, פָּטוּר. כֵּיצַד, שְׁתֵּי כֶסֶף לִי בְיָדֶךָ, אֵין לְךָ בְיָדִי אֶלָּא פְרוּטָה, פָּטוּר. שְׁתֵּי כֶסֶף וּפְרוּטָה לִי בְיָדֶךָ, אֵין לְךָ בְיָדִי אֶלָּא פְרוּטָה, חַיָּב. מָנֶה לִי בְיָדֶךָ, אֵין לְךָ בְיָדִי, פָּטוּר. מָנֶה לִי בְיָדֶךָ, אֵין לְךָ בְיָדִי אֶלָּא חֲמִשִּׁים דִּינָר, חַיָּב. מָנֶה לְאַבָּא בְיָדֶךָ, אֵין לְךָ בְיָדִי אֶלָּא חֲמִשִּׁים דִּינָר, פָּטוּר, מִפְּנֵי שֶׁהוּא כְמֵשִׁיב אֲבֵדָה:

1 Przysięga sędziów [tj. Przysięga, którą sędziowie składają na niego błogosławieństwo, gdy uznano część roszczenia], dwa srebrne [Roszczenie nie może być mniejsze niż za dwa maoty srebra, jedną trzecią dinara. Ponieważ dinar to sześć mautów, waga dziewięćdziesięciu sześciu średnich se'oroth (ziaren jęczmienia), tak że ekwiwalent wagi dwóch maoth wynosi trzydzieści dwa se'oroth.], A dopuszczenie to wartość a p'rutah. [Dopuszczenie, które czyni go zobowiązanym do złożenia przysięgi, nie może być mniejsze niż wartość p'rutah. Tak więc, jeśli temu, czego zaprzeczył, było mniej niż dwa (maoth ze srebra) lub co przyznał, mniej niż p'rutah, nie podlega on przysiędze nakazanej przez Torę, ale jest on noszony szvuath heseth (przysięga konsumencka) przez rozporządzenie rabiniczne. Ten, kto podlega przysiędze nakazanej przez Torę, musi trzymać w ręku przedmiot (np. Zwój Tory lub tefilin), kiedy przysięga; a kto jest narażony na shvuath heseth, nie trzyma w ręku przedmiotu, ale paciorek zgromadzenia lub ten, który go naga, trzyma przedmiot w ręku, podczas gdy przysięga jest składana. Są tylko trzy przysięgi nakazane przez Torę i nie więcej: (przysięga dla) tego, który przyznaje się do części roszczenia, (przysięga złożona), gdzie jeden świadek zeznaje przeciwko niemu, a on przysięga zaprzeczając temu świadkowi i przysięgę obserwatorzy (shomrim). Wszystkie inne przysięgi wspomniane w Misznie są przepisane przez rabinów i są podobne do przysięgi Tory, ponieważ składa się przedmiot. Jedyna (merytoryczna) różnica między przysięgą Tory a przysięgą wymienioną w Misznie polega na tym, że jeśli ktoś jest zobowiązany do złożenia przysięgi na Torę i odmawia złożenia przysięgi, bet-din zejdzie do swojej własności i dokona pełnej zapłaty, podczas gdy jeśli ktoś będzie odpowiedzialny na przysięgę przepisaną przez rabinów i odmawia przysięgi, zostaje objęty zakazem, dopóki nie zapłaci lub nie przysięga. A jeśli po trzydziestu dniach zakazu nadal odmawia przysięgi lub zapłaty, zostaje uderzony „pręgami buntu” (makkoth marduth), zakaz zostaje uchylony, a on zostaje „puszczony” i nie schodzą do jego majątek.] A jeśli przyznanie się nie jest „rodzajem” roszczenia, jest on zwolniony (z przysięgi). Jak to? (Jeśli ktoś twierdzi :) „Jesteś mi winien dwa srebra (maoth”), a on mówi :) „Jestem ci winien tylko p'rutah”, jest zwolniony, [przyznanie się nie jest „rodzaju” roszczenia, twierdzenie to „srebro”, a dopuszczenie to miedź. Dzieje się tak tylko wtedy, gdy roszczenie dotyczy wagi dwóch maotów srebra lub więcej. Ale jeśli zażąda monety srebrnej, drugi przyznał monetę (miedzianą)!] „Jesteś mi winien dwa srebro i p'rutah”— „Jestem ci winien tylko p'rutah”, odpowiada, [założeniem jest: jeśli roszczenie dotyczy pszenicy i jęczmienia, a przyjęcie któregokolwiek z nich, jest on odpowiedzialny]. „Jesteś mi winien grzywę” —„Nic ci nie jestem winien” - jest zwolniony. „Jesteś mi winien grzywkę”—„Jestem ci winien tylko pięćdziesiąt dinarów” - odpowiada. „Jesteś winien mojemu ojcu grzywę”—„Jestem ci winien tylko pięćdziesiąt dinarów” - jest zwolniony z obowiązku, ponieważ jest jak powracający zgubiony przedmiot [zwolniony z przysięgi, jak się dowiedzieliśmy: jeśli ktoś znajdzie zgubiony przedmiot, nie podlega przysiędze dla dobra publicznego. I to tylko wtedy, gdy syn nie twierdzi pozytywnie, że jest winien swojemu ojcu grzywę, ale tylko wstępnie. Ale jeśli twierdził to pozytywnie, a drugi przyznał się tylko do pięćdziesięciu, podlega przysiędze nakazanej przez Torę, co nie jest jak zwrot utraconego przedmiotu.]

ב מָנֶה לִי בְיָדֶךָ, אָמַר לוֹ בִּפְנֵי עֵדִים הֵן. לְמָחָר אָמַר לוֹ תְּנֵהוּ לִי. נְתַתִּיו לָךְ, פָּטוּר. אֵין לְךָ בְיָדִי, חַיָּב. מָנֶה לִי בְיָדֶךָ, אָמַר לוֹ הֵן, אַל תִּתְּנֵהוּ לִי אֶלָּא בְעֵדִים. לְמָחָר אָמַר לוֹ תְּנֵהוּ לִי, נְתַתִּיו לָךְ, חַיָּב, מִפְּנֵי שֶׁצָּרִיךְ לִתְּנוֹ לוֹ בְעֵדִים:

2 „Jesteś mi winien litr (funt) złota — „Jestem ci winien tylko litr srebra”, jest zwolniony (z przysięgi), [przyznanie się nie jest „rodzaju” roszczenia]. „Jesteś mi winien dinara złota” —„Jestem ci winien tylko jednego dinara srebra”, „stawkę” lub „p'rutah”, jest odpowiedzialny, ponieważ wszyscy są rodzajem monety. „Jesteś mi winien kupę produktu”—„Jestem ci winien tylko lethech [pół kor, piętnaście sa'ah] pulsu,” nie odpowiada. „Jesteś mi winien kor owoców”—„Jestem ci winien tylko kropelkę pulsu” - odpowiada, bo puls jest zawarty w „owocach”. Jeśli zażądał pszenicy, a drugi dopuszczał jęczmień, jest zwolniony. R. Gamliel mówi, że jest odpowiedzialny. Gdyby twierdził, że dzbanki [pełne] oliwy, a drugi dopuszczał [puste] naczynia—Admon mówi: Ponieważ przyznał się do części roszczenia, przysięga. [Bo to jest tak, jakby ktoś żądał pszenicy i jęczmienia, a drugi przyznał się do jednego z nich. Halacha jest zgodna z Admonem, ale nie jest zgodna z R. Gamlielem, który orzeka, że istnieje odpowiedzialność z żądaniem pszenicy i dopuszczeniem jęczmienia.] Mędrcy mówią, że dopuszczenie nie jest tego „rodzaju” roszczenia. R. Gamliel powiedział: „Widzę (tj. Zgadzam się) ze słowami Admona”. Jeśli domagał się statków i lądu, a innych przyjmował statki i odmawiał lądowania (lub przyznał) ląd i odmawiał statków, jest zwolniony [z przysięgi nakazanej przez Torę. (Przysięga) ani na ziemię, ani na statki, dopuszczenie ziemi, która nie czyni nikogo pod przysięgą, żadna przysięga nie jest wymagana na ziemię.] Jeśli przyjął jakąś ziemię, jest zwolniony. Jeśli dopuścił jakieś statki, [tam jest dopuszczenie i odmowa bez lądu], jest zobowiązany [przysięgać również na ziemię, poprzez gilgul shvuah (przysięgę "zwiniętą")], niezwiązaną własność "przewożącą" związaną własność za odpowiedzialność za przysięgę.

ג לִיטְרָא זָהָב יֶשׁ לִי בְיָדֶךָ, אֵין לְךָ בְיָדִי אֶלָּא לִיטְרָא כֶסֶף, פָּטוּר. דִּינַר זָהָב יֶשׁ לִי בְיָדֶךָ, אֵין לְךָ בְיָדִי אֶלָּא דִּינַר כֶּסֶף, וּטְרִיסִית וּפֻנְדְּיוֹן וּפְרוּטָה, חַיָּב, שֶׁהַכֹּל מִין מַטְבֵּעַ אַחַת. כּוֹר תְּבוּאָה יֶשׁ לִי בְיָדֶךָ, אֵין לְךָ בְיָדִי אֶלָּא לֶתֶךְ קִטְנִית, פָּטוּר. כּוֹר פֵּרוֹת יֶשׁ לִי בְיָדֶךָ, אֵין לְךָ בְיָדִי אֶלָּא לֶתֶךְ קִטְנִית, חַיָּב, שֶׁהַקִּטְנִית בִּכְלַל פֵּרוֹת. טְעָנוֹ חִטִּין, וְהוֹדָה לוֹ בִשְׂעֹרִים, פָּטוּר. וְרַבָּן גַּמְלִיאֵל מְחַיֵּב. הַטּוֹעֵן לַחֲבֵרוֹ בְכַדֵּי שֶׁמֶן וְהוֹדָה לוֹ בַקַּנְקַנִּים, אַדְמוֹן אוֹמֵר, הוֹאִיל וְהוֹדָה לוֹ מִקְצָת מִמִּין הַטַּעֲנָה, יִשָּׁבֵעַ. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אֵין הַהוֹדָאָה מִמִּין הַטַּעֲנָה. אָמַר רַבָּן גַּמְלִיאֵל, רוֹאֶה אֲנִי אֶת דִּבְרֵי אַדְמוֹן. טְעָנוֹ כֵלִים וְקַרְקָעוֹת, וְהוֹדָה בַכֵּלִים וְכָפַר בַּקַּרְקָעוֹת, בַּקַּרְקָעוֹת וְכָפַר בַּכֵּלִים, פָּטוּר. הוֹדָה בְמִקְצָת הַקַּרְקָעוֹת, פָּטוּר. בְּמִקְצָת הַכֵּלִים, חַיָּב, שֶׁהַנְּכָסִים שֶׁאֵין לָהֶם אַחֲרָיוּת זוֹקְקִין אֶת הַנְּכָסִים שֶׁיֵּשׁ לָהֶן אַחֲרָיוּת לִשָּׁבַע עֲלֵיהֶן:

3 Żadna przysięga nie jest składana na roszczenia cheresha, shote (imbecyla) lub nieletniego. [(„cheresh” :) tak jak twierdzi cheresh gestem, gdyż „cheresh”, o którym mówią mędrcy we wszystkich miejscach, to takie, które ani nie słyszy, ani nie mówi. („małoletni” :) jest napisane (Wj 22: 6): „Jeśli człowiek daje bliźniemu swemu itd.”, a „dawanie” małoletniego jest nieistotne. A cheresh i shoteh są pod tym względem podrzędni. I tylko z przysięgą na Torę nie przysięga się na roszczenie nieletniego, ale na jego roszczenie nakłada się szuwat heset.] A nieletni nie jest noszony, ale za nieletniego i za hekdesz (poświęcony własność). [Jeżeli ktoś przychodzi do zapłaty z majątku małoletniego, może to uczynić tylko pod przysięgą. Podobnie, jeśli ktoś uczyni swoją własność hekdesh i wystawiony zostanie rachunek za nią, a posiadacz rachunku dojdzie do dokładnej zapłaty z tej nieruchomości, żąda przysięgi.]

ד אֵין נִשְׁבָּעִין עַל טַעֲנַת חֵרֵשׁ שׁוֹטֶה וְקָטָן, וְאֵין מַשְׁבִּיעִין אֶת הַקָּטָן, אֲבָל נִשְׁבָּעִים לַקָּטָן וְלַהֶקְדֵּשׁ:

4 A to są rzeczy, za które się nie zaprzysięża: niewolnicy, weksle, ziemia i hekdeshoth (własność dedykowana), [jest napisane (2 Mojż. 22: 8): „Za wszystko, co jest gwałtu” —generał; „za wołu, osła, baranka, szatę”—szczególny; „za każdy zgubiony przedmiot”—powrót do generała. „Ogólne-szczegółowe-ogólne”—orzeczenie jest zgodne z naturą konkretu, a mianowicie: tak jak konkrety są wyraźnie czymś ruchomym i mają wewnętrzną wartość pieniężną, tak wszystko (aby nałożyć zobowiązanie przysięgowe) musi być ruchome i mieć wewnętrzną wartość pieniężną: wyłączyć ziemię, która nie jest ruchomy; wykluczyć niewolników, których przyrównuje się do ziemi; wykluczyć rachunki, które, chociaż są ruchome, nie mają wewnętrznej wartości pieniężnej (lecz jedynie dokumenty potwierdzające). Dla wszystkich tych jeden nie jest noszony. I nikt nie jest zaprzysiężony za hekdesz, ponieważ jest napisane (tamże 9): „Jeśli ktoś daje bliźniemu swojemu”—a nie (własność) hekdeszu.] Nie podlegają podwójnej płatności (kefel), [kefel jest płacony tylko za te rzeczy, które są zawarte w tej sekcji jako mające charakter szczególny] i nie podlegają (z zastrzeżeniem ) cztery i pięć płatności. [Wszędzie bowiem, gdzie nie ma kefelu, nie ma czterech i pięciu płatności. W przypadku braku kefelu wypłata wynosi trzy i cztery; a Tora wymienia „cztery i pięć” płatności, a nie „trzy i cztery”], szomer chinam (nieopłacany obserwator) nie przysięga (za te rzeczy) [Jedyną rzeczą, do której zobowiązany jest szomer chinam, jest przysięga, jest napisane (Księga Wyjścia 22: 7): „Wtedy pan domu (shomer chinam) zbliży się do sędziów (aby złożyć przysięgę), że nie wysłał swojej ręki itd.”; a ta sekcja mówi o shomer chinam. I nie jest on noszony za niewolników, ziemię i weksle, jest napisane (tamże. 6): „Jeśli człowiek daje swojemu bliźniemu”—generał; „pieniądze lub statki”—szczególny; "oglądać"—powrót do generała. „Ogólne-szczegółowe-ogólne”—Orzeczenie jest zgodne z naturą tego, co partykularne, a mianowicie: tak jak konkrety są wyraźnie czymś ruchomym i mają wewnętrzną wartość pieniężną, tak też wszystkie, itd., Wykluczają ziemię, która nie jest ruchoma itd. I dla wszystkich wyżej wymienionych nie podlega przysiędze nakazanej przez Torę, ale zawsze ponosi odpowiedzialność za szwaath heset.], nosei sachar (płatny obserwator) nie płaci (za te rzeczy). [(Nie płaci) za kradzież i stratę, za które Pismo Święte czyni go odpowiedzialnym, tj. (Tamże. 11): „Jeśli zostanie skradziony, zostanie mu ukradziony, zapłaci swojemu właścicielowi”. Ale za niewolników, ziemię i weksle nie płaci, gdyż jest napisane w odniesieniu do szomer sachar (tamże 9): „Jeśli człowiek daje bliźniemu”—generał; „osioł, wół, baranek lub inna bestia”—szczególny; "oglądać"—powrót do ogólnego itp., jak wspomniano powyżej. „jego sąsiad” jest napisane zarówno w odniesieniu do shomer chinam, jak i shomer sachar, co oznacza jego sąsiada, a nie hekdesh. Shoel (pożyczkobiorca i socher (najemca) nie są tu wspomniani, aby wykluczyć niewolników, ziemię, weksle i hekdesh. Ponieważ pożyczanie na ogół nie obejmuje ziemi i rachunków, a tym bardziej wynajmowanie, które nie może odnosić się do rachunków. a najmu nie kupuj za hekdesz, którego nie wolno pożyczać ani wynajmować.] R. Shimon mówi: Kodshim (uświęcone przedmioty), które właściciel ma obowiązek przywrócić (jeśli zostaną utracone), podlegają przysiędze; te, które nie jest zobowiązany do przywrócenia, nie podlega przysiędze.

ה וְאֵלּוּ דְבָרִים שֶׁאֵין נִשְׁבָּעִין עֲלֵיהֶן, הָעֲבָדִים, וְהַשְּׁטָרוֹת, וְהַקַּרְקָעוֹת, וְהַהֶקְדֵּשׁוֹת. אֵין בָּהֶן תַּשְׁלוּמֵי כֶפֶל וְלֹא תַשְׁלוּמֵי אַרְבָּעָה וַחֲמִשָּׁה. שׁוֹמֵר חִנָּם אֵינוֹ נִשְׁבָּע. נוֹשֵׂא שָׂכָר אֵינוֹ מְשַׁלֵּם. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, קָדָשִׁים שֶׁחַיָּב בְּאַחֲרָיוּתָן, נִשְׁבָּעִין עֲלֵיהֶן. וְשֶׁאֵינוֹ חַיָּב בְּאַחֲרָיוּתָן, אֵין נִשְׁבָּעִין עֲלֵיהֶם:

5 R. Meir mówi: Są rzeczy, które są jak ziemia, a które nie są jak ziemia; a mędrcy się z nim nie zgadzają. Jak to? (Jeśli jeden mówi :) „Dałem ci dziesięć obciążonych winorośli”, a drugi: „Jest ich tylko pięć”, R. Meir żąda przysięgi, a mędrcy mówią: Cokolwiek jest przyczepione do ziemi, jest jak ziemia. [Winogrona oczekujące na zbiory są punktem różnicy między mędrcami a R. Meirem. Według R. Meira winogrona oczekujące na zbiory są uważane za zebrane, a według mędrców nie są uważane za zebrane. Halacha jest zgodna z mędrcami. I to tylko w odniesieniu do obserwatorów (shomrim), ale w odniesieniu do kupowania i sprzedawania oraz ona'ah (zawyżanie) i uznawania części roszczenia—we wszystkich tych sprawach uważają, że to, co czeka na zbiory, jest uważane za zebrane. A to jest halacha.] Przysięga jest składana tylko na coś, co można zmierzyć lub zważyć. Jak to? (Jeśli jeden mówi :) „Dałem ci dom pełen (produktów)” lub: „Dałem ci sakiewkę pełną (pieniędzy)”, a drugi mówi: „Nie wiem, ale weź to, co ty odłożyć, „on jest zwolniony (z przysięgi). Jeśli ktoś powie: „Aż do ziz” [belka górnej kondygnacji wystająca z wnętrza domu], a drugi: „Do okna”, ponosi odpowiedzialność. [Zasada: nikt nigdy nie jest odpowiedzialny za przysięgę nakazaną przez Torę, chyba że roszczenie dotyczy czegoś, co można zmierzyć, zważyć lub policzyć, i jest dopuszczenie części miary, wagi lub obliczenia.]

ו רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, יֵשׁ דְּבָרִים שֶׁהֵן כַּקַּרְקַע וְאֵינָן כַּקַּרְקַע, וְאֵין חֲכָמִים מוֹדִים לוֹ. כֵּיצַד, עֶשֶׂר גְּפָנִים טְעוּנוֹת מָסַרְתִּי לָךְ, וְהַלָּה אוֹמֵר אֵינָן אֶלָּא חָמֵשׁ, רַבִּי מֵאִיר מְחַיֵּב שְׁבוּעָה. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, כָּל הַמְחֻבָּר לַקַּרְקַע הֲרֵי הוּא כַקַּרְקַע. אֵין נִשְׁבָּעִין אֶלָּא עַל דָּבָר שֶׁבַּמִּדָּה וְשֶׁבַּמִּשְׁקָל וְשֶׁבַּמִּנְיָן. כֵּיצַד, בַּיִת מָלֵא מָסַרְתִּי לָךְ וְכִיס מָלֵא מָסַרְתִּי לָךְ, וְהַלָּה אוֹמֵר אֵינִי יוֹדֵעַ אֶלָּא מַה שֶּׁהִנַּחְתָּ אַתָּה נוֹטֵל, פָּטוּר. זֶה אוֹמֵר עַד הַזִּיז וְזֶה אוֹמֵר עַד הַחַלּוֹן, חַיָּב:

6 Jeśli ktoś pożyczył swojemu sąsiadowi zastaw, [pożyczkodawca staje się dla niego shomer sachar, niezależnie od tego, czy zastaw został wzięty w momencie pożyczki, czy też nie. Jeśli zastaw został zgubiony lub skradziony, a było to tyle, ile (kwota) długu, (utrata) zastawu powoduje anulowanie długu i żadne z nich nie ma roszczenia wobec drugiego. Jeżeli dług był większy niż zastaw, pożyczkobiorca płaci pożyczkodawcy różnicę. Jeśli zastaw był większy niż dług, pożyczkodawca spłaca pożyczkobiorcę. A jeśli został utracony przez przypadek, w którym to przypadku shomer sachar nie ponosi odpowiedzialności, również pożyczkodawca nie ponosi odpowiedzialności. Przysięga, że zgubił się przez przypadek i odzyskuje cały dług.]—Jeśli zastaw został utracony: Gdyby powiedział: „Pożyczyłem ci za to sela, a to (zastaw) było warte jednego szekla [pół sela]”, a drugi powiedział: „Nie, pożyczyłeś mi sela i warto było sela, „jest zwolniony (z przysięgi). (Gdyby jeden powiedział :) „Pożyczyłem ci za to sela, a było to warte szekla”, a drugi: „Nie, pożyczyłeś mi za to sela i było warte trzy dinary” - odpowiada. [Bo przyznaje się do części roszczenia, a sela to cztery dinary.] (Gdyby ktoś powiedział :) „Pożyczyłeś mi za to sela i było warte dwóch (selaim)”, a drugi powiedział: „Nie, ja pożyczył ci za to sela, a to było warte sela ", on jest zwolniony. (Gdyby jeden powiedział :) „Pożyczyłeś mi za to sela, a to było warte dwóch”, a drugi powiedział: „Nie, pożyczyłem ci za to sela i było warte pięć dinarów” - odpowiada. A kto przysięga [pierwszy]? Ten, który trzymał przysięgę. [tj. pożyczkodawca, który trzymał zastaw, przysięga, że już go nie ma], aby ten (pożyczkobiorca) przysięgał, a drugi (pożyczkodawca) złożył zastaw. [Ponieważ pożyczkobiorca musi przysiąc, ile wart był jego zastaw, a pożyczkodawca musi przysiąc, że nie ma zastawu, nawet jeśli za niego zapłaci (bo obawiamy się, że mógł „spojrzeć na to”) , bet-din najpierw przysięgnij pożyczkodawcy, że go nie ma, a następnie przysięgają pożyczkobiorcy co do jego wartości, aby pożyczkobiorca nie przysięgał najpierw, nie zwracając uwagi na jego prawdziwą wartość, a następnie pożyczkodawca złożył zastaw i zdyskwalifikował go za świadectwo i przysięga.]

ז הַמַּלְוֶה אֶת חֲבֵרוֹ עַל הַמַּשְׁכּוֹן וְאָבַד הַמַּשְׁכּוֹן, אָמַר לוֹ סֶלַע הִלְוִיתִיךָ עָלָיו וְשֶׁקֶל הָיָה שָׁוֶה, וְהַלָּה אוֹמֵר לֹא כִי אֶלָּא סֶלַע הִלְוִיתַנִי עָלָיו וְסֶלַע הָיָה שָׁוֶה, פָּטוּר. סֶלַע הִלְוִיתִיךָ עָלָיו וְשֶׁקֶל הָיָה שָׁוֶה, וְהַלָּה אוֹמֵר לֹא כִי אֶלָּא סֶלַע הִלְוִיתַנִי עָלָיו וּשְׁלשָׁה דִינָרִים הָיָה שָׁוֶה, חַיָּב. סֶלַע הִלְוִיתַנִי עָלָיו וּשְׁתַּיִם הָיָה שָׁוֶה, וְהַלָּה אוֹמֵר לֹא כִי אֶלָּא סֶלַע הִלְוִיתִיךָ עָלָיו וְסֶלַע הָיָה שָׁוֶה, פָּטוּר. סֶלַע הִלְוִיתַנִי עָלָיו וּשְׁתַּיִם הָיָה שָׁוֶה, וְהַלָּה אוֹמֵר לֹא כִי אֶלָּא סֶלַע הִלְוִיתִיךָ עָלָיו וַחֲמִשָּׁה דִינָרִים הָיָה שָׁוֶה, חַיָּב. וּמִי נִשְׁבָּע, מִי שֶׁהַפִּקָּדוֹן אֶצְלוֹ, שֶׁמָּא יִשָּׁבַע זֶה וְיוֹצִיא הַלָּה אֶת הַפִּקָּדוֹן:

7 Ten, który pożyczył swojemu drugiemu pod zastaw, a on stracił zabezpieczenie, i powiedział do niego: Pożyczyłem ci na nią sela [srebrną monetę], a była ona warta jednego szekla [pół sela ], a ten jeden mówi, nie, pożyczyłeś mi sela na to, i to było warte sela , on jest zwolniony. Pożyczyłem ci sela , a to było warte jednego szekla , a ten mówi: nie, pożyczyłeś mi sela , a był wart trzech dinarimów [trzy czwarte sela ], on jest odpowiedzialny. Pożyczyłem ci sela , a był wart dwa, a ten mówi: nie, pożyczyłeś mi sela , i to było warte sela , jest zwolniony. Pożyczyłem ci sela , a był wart dwa, a ten mówi: nie, pożyczyłeś mi na to sela , i był wart pięciu dinarimów , jest odpowiedzialny. A kto przysięga? Ten, w którego posiadaniu jest depozyt, aby on [pożyczkobiorca] nie przysiągł, a ten [pożyczkodawca] wyjmie [przedstawi] depozyt.

Poprzedni rozdział Następny rozdział