Szabbat 6

Rozdział 6

א בַּמֶּה אִשָּׁה יוֹצְאָה וּבַמָּה אֵינָהּ יוֹצְאָה. לֹא תֵצֵא אִשָּׁה לֹא בְחוּטֵי צֶמֶר וְלֹא בְחוּטֵי פִשְׁתָּן וְלֹא בִרְצוּעוֹת שֶׁבְּרֹאשָׁהּ. וְלֹא תִטְבֹּל בָּהֶן עַד שֶׁתְּרַפֵּם. וְלֹא בְטֹטֶפֶת וְלֹא בְסַנְבּוּטִין בִּזְמַן שֶׁאֵינָן תְּפוּרִין. וְלֹא בְכָבוּל לִרְשׁוּת הָרַבִּים. וְלֹא בְעִיר שֶׁל זָהָב, וְלֹא בְקַטְלָא, וְלֹא בִנְזָמִים, וְלֹא בְטַבַּעַת שֶׁאֵין עָלֶיהָ חוֹתָם, וְלֹא בְמַחַט שֶׁאֵינָהּ נְקוּבָה. וְאִם יָצָאת, אֵינָהּ חַיֶּבֶת חַטָּאת:

1 Z czym kobieta może wyjść, a z czym nie? Nie może wychodzić z kosmykami wełny, lnu lub opaskami we włosach. [To ("jej włosy") powraca do wszystkiego—nici z wełny lub lnu albo opaski, którymi splata swoje włosy.] I nie może w nie zanurzać, dopóki ich nie poluzuje. [Dlaczego nie może wyjść z nimi w Szabat? Ponieważ mędrcy powiedzieli, że w ciągu tygodnia nie powinna się w nich zanurzać, dopóki ich nie poluzuje. Dlatego w szabat nie wolno jej w nich wychodzić. Może wtedy nadejść jej czas na micwę zanurzenia (w szabat), a ona może je rozwiązać i przyjść, aby nieść je na cztery łokcie w domenie publicznej. („dopóki ich nie rozluźni” :) Aż do chwili, gdy je lekko rozwiąże, tak że są luźne, a woda dostanie się pod nie, aby nie przeszkadzały w zanurzeniu.], ani z totefetami [talerzem przywiązanym do czoła od ucha do ucha], ani z sanbutinem [wiszącym na ogonach przy skroniach i opadającym aż do policzka. Biedne kobiety robią je z kolorowych materiałów, a bogate ze srebra i złota. A ponieważ są wyjątkowe, boimy się, że może je zdjąć i pokazać swoim przyjaciołom.] (Nie może ich wyjąć), kiedy nie są przyszyte [do jej siatki na włosy. Ale jeśli tak, nie boimy się, że ona je pokaże. Gdyż nie usunie swojej siatki na włosy w domenie publicznej i nie odsłania swoich włosów.] Ani za pomocą kavul [kawałka materiału podobnego do małego turbanu, który jest przywiązany do czoła i umieszczona na nim płytka, aby nie zraniła czoło, które kobieta czasami nosi bez talerza] (nie może go wyjąć) do domeny publicznej, [ale na dziedziniec jest to dozwolone. A wszystkie inne wymienione powyżej są zabronione nawet na dziedzińcu, ponieważ postanowiono, że w ogóle nie ozdabia się w Szabat, ani na dziedzińcu, ani w domenie publicznej. Ale pozwolili na kavul, aby nie zabronić jej wszystkich ozdób i uczynić ją nieatrakcyjną dla męża. Rambam wyjaśnia, że „w domenie publicznej” odnosi się do wszystkich ozdób wymienionych w naszej Misznie, które są zabronione tylko dekretem, aby nie nosiła ich na cztery łokcie w domenie publicznej], ani do „miasta ze złota”. [złota korona w kształcie miasta, Jerozolima], ani z katla [ozdoba ciasno ściskająca szyję, aby nadać jej wygląd „buxom”], ani z pierścieniami [kolczykami w nosie]; ale wychodzą z kolczykami] ani z kolczykiem bez pieczęci [do pieczętowania listów lub jakiejkolwiek rzeczy poufnej. I chociaż jest to dla niej ozdoba, jest to zabronione, aby nie zdejmowała go, aby się pokazać. Ale jeśli ma sygnet, w którym to przypadku nie jest dla niej ozdobą, powiemy później, że jest odpowiedzialna za ofiarę za grzech, chociaż zdejmuje ją na palec, zakładając go. Czasami bowiem jej mąż zdejmuje go z palca i daje żonie, aby ją odłożyła, a ona wkłada go na palec i idzie z nim, niosąc. To samo dotyczy pierścionka bez sygnetu, który nie jest ozdobą mężczyzny. Jest odpowiedzialny za ofiarę za grzech, nawet jeśli zdejmie ją na palec, zakładając ją. Czasami żona daje mu go, by zanieść do jubilera, a on wyjmuje go na palec] ani szpilką, w której nie ma dziurki. A jeśli ona wyjdzie [z jakąkolwiek z rzeczy zakazanych dotychczas przez Misznę], nie będzie podlegać ofierze za grzech, gdyż wszystkie one są ozdobami, a rabini postanowili przeciwko nim, aby nie wzięła je pokazać.]

ב לֹא יֵצֵא הָאִישׁ בְּסַנְדָּל הַמְסֻמָּר, וְלֹא בְיָחִיד בִּזְמַן שֶׁאֵין בְּרַגְלוֹ מַכָּה, וְלֹא בִתְפִלִּין, וְלֹא בְקָמֵעַ בִּזְמַן שֶׁאֵינוֹ מִן הַמֻּמְחֶה, וְלֹא בְשִׁרְיוֹן, וְלֹא בְקַסְדָּא, וְלֹא בְמַגָּפָיִם. וְאִם יָצָא, אֵינוֹ חַיָּב חַטָּאת:

2 Mężczyzna nie może wychodzić z przybitym sandałem [zrobionym z drewna i nabijanym gwoździami dla wzmocnienia go. Jest to zabronione w szabat i święta ze względu na szczególne wydarzenie. Kiedyś zostali ukryci w jaskini z powodu dekretu (przeciwko Żydom), kiedy usłyszeli nad sobą hałas. Bojąc się, że to ich wrogowie, podeptali się i zabili gwoździami w sandałach. A ponieważ wydarzyło się to w szabat, zabronili noszenia ich w szabat, a także w święto, które jest również dniem zgromadzenia.] Ani też (nie może wychodzić) z jednym [sandałem], gdy nie ma. ból stopy. [Niektórzy mówią, żeby nie podejrzewać, że drugi sandał jest schowany w jego płaszczu i że wyjmie go w szabat; inni, aby się z niego nie wyśmiewali, zdejmując tego ze swojej stopy i trzymając go w ręku. Jednak gdy boli go stopa, wolno mu wyjść z jednym sandałem, ponieważ jego ból „wyjaśnia” sytuację.] Ani (nie wolno mu wyjść) z tefilinem, ani z amuletem [noszonym jako lekarstwo], które nie pochodzi od eksperta [od tego, który uzdrowił trzy osoby. Ale amulet wzięty od tego, który uzdrowił trzy osoby innymi amuletami, choć nie ten, jest dozwolony, jako ozdoba dla chorego człowieka, jako jedna z jego szat.] Ani (niech wychodzi) z kolczugą , ani w żelaznym hełmie, ani w megafajim [żelazne legginsy noszone na wojnie. A ponieważ noszą je tylko na wojnie, nie wolno ich nosić w szabat.] A jeśli wyszedł (w nich), nie podlega on ofierze za grzech.

ג לֹא תֵצֵא אִשָּׁה בְמַחַט הַנְּקוּבָה, וְלֹא בְטַבַּעַת שֶׁיֵּשׁ עָלֶיהָ חוֹתָם, וְלֹא בְכוֹלְיָאר, וְלֹא בְכוֹבֶלֶת, וְלֹא בִצְלוֹחִית שֶׁל פַּלְיָטוֹן. וְאִם יָצְתָה, חַיֶּבֶת חַטָּאת, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין בְּכוֹבֶלֶת וּבִצְלוֹחִית שֶׁל פַּלְיָטוֹן:

3 Kobieta nie może wychodzić z igłą z dziurką [używaną do szycia, bo to nie jest ozdoba. I jest odpowiedzialna za ofiarę za grzech, nawet jeśli zdejmie ją (utknęła) w swojej szacie, a nie w swojej ręce. Rzemieślnik, który wyciąga coś w sposób, w jaki wykonuje swoje rzemiosło, jest odpowiedzialny za ofiarę za grzech], ani sygnetem, ani bakuliarem [przedmiot, który kobieta owija wokół głowy jak pierścień. Jest to (uważane) za ciężar (a nie ubranie), ponieważ większość kobiet nie wychodzi w nim.], Ani z kowelem [woreczkiem ze srebra lub złota zawierającym perfumy, aby rozproszyć kobiece zapachy], ani z fiolką mirry . A jeśli wyszła (z nimi), będzie odpowiedzialna za ofiarę za grzech. To są słowa R. Meira. Mędrcy zwalniają ją za pomocą kapelusza i flaszki mirry [trzymając je jako ozdoby. Ale ab initio nie wolno jej tego robić, aby nie usunęła ich w celu pokazania. Halacha jest zgodna z mędrcami.]

ד לֹא יֵצֵא הָאִישׁ לֹא בְסַיִף, וְלֹא בְקֶשֶׁת, וְלֹא בִתְרִיס, וְלֹא בְאַלָּה, וְלֹא בְרֹמַח. וְאִם יָצָא, חַיָּב חַטָּאת. רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹמֵר, תַּכְשִׁיטִין הֵן לוֹ. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אֵינָן אֶלָּא לִגְנַאי, שֶׁנֶּאֱמַר (ישעיה ב) וְכִתְּתוּ חַרְבוֹתָם לְאִתִּים וַחֲנִיתוֹתֵיהֶם לְמַזְמֵרוֹת, לֹא יִשָּׂא גּוֹי אֶל גּוֹי חֶרֶב וְלֹא יִלְמְדוּ עוֹד מִלְחָמָה. בִּירִית, טְהוֹרָה, וְיוֹצְאִין בָּהּ בְּשַׁבָּת. כְּבָלִים, טְמֵאִין, וְאֵין יוֹצְאִין בָּהֶם בְּשַׁבָּת:

4 Człowiek nie może wyjść (opasać się) mieczem, łukiem, tris [trójkątną tarczą], alah [okrągłą tarczą]. Obie były z drewna.] Lub włócznią. A jeśli wyszedł (z nimi), będzie odpowiedzialny za ofiarę za grzech. R. Eliezer mówi: Są dla niego ozdobą. Mędrcy mówią: są mu niestosowne, a mianowicie. (Izajasz 2: 4): „I przekuć swoje miecze na lemiesze, a swoje włócznie na haki. Naród nie podniesie miecza przeciwko narodowi i nie będą się więcej uczyć wojny”. A gdyby były ozdobami, w przyszłości nie zniknęłyby.] Birith [podwiązka do trzymania pończochy, aby nie spadła i nie odsłoniła nogi] jest czysta, [bo to nie jest ozdoba]. Nie jest to również artykuł do (samodzielnego) użytku, ale artykuł, który służy do innego artykułu (pończochy), odpowiadającego pierścieniom naczyń, które są czyste.]; i może wyjść z nią w szabat, bo taki jest sposób jej noszenia. I nie należy się obawiać, że może to zdjąć, żeby pokazać, bo nie odsłoniłaby swojej nogi.] K'valim są nieczyści [W Jerozolimie była rodzina, która postąpiła szerokim krokiem, a ich błona dziewicza pękła. Dlatego umieścili łańcuch między birith i birith, tworząc k'valim, aby zawęzić ich kroki i zapobiec zerwaniu. Łańcuch służy człowiekowi, a nie innym przedmiotom, z tego powodu nabywa nieczystości] i nie wolno jej wychodzić z nimi w szabat [aby nie zdejmowała łańcucha (który był ze złota), aby go pokazać. Zdejmując łańcuch, nie odsłoniła bowiem nogi, a brzóz pozostał na swoim miejscu.]

ה יוֹצְאָה אִשָּׁה בְחוּטֵי שֵׂעָר, בֵּין מִשֶּׁלָּהּ בֵּין מִשֶּׁל חֲבֶרְתָּהּ בֵּין מִשֶּׁל בְּהֵמָה, וּבְטֹטֶפֶת וּבְסַנְבּוּטִין בִּזְמַן שֶׁהֵן תְּפוּרִין. בְּכָבוּל וּבְפֵאָה נָכְרִית לֶחָצֵר. בְּמוֹךְ שֶׁבְּאָזְנָהּ וּבְמוֹךְ שֶׁבְּסַנְדָּלָהּ וּבְמוֹךְ שֶׁהִתְקִינָה לְנִדָּתָהּ. בְּפִלְפֵּל וּבְגַרְגִּיר מֶלַח וּבְכָל דָּבָר שֶׁתִּתֵּן לְתוֹךְ פִּיהָ, וּבִלְבַד שֶׁלֹּא תִתֵּן לְכַתְּחִלָּה בְשַׁבָּת. וְאִם נָפַל, לֹא תַחֲזִיר. שֵׁן תּוֹתֶבֶת וְשֵׁן שֶׁל זָהָב, רַבִּי מַתִּיר, וַחֲכָמִים אוֹסְרִים:

5 Kobieta może wyjść na zewnątrz z kosmykami włosów [porwanymi włosami, z których tworzy kosmyki i wplecione w włosy. Lub nawet jeśli mocno przywiązała je do swojej skroni, może z nimi wyjść, co nie jest podobne do pasm wełny i lnu (6: 1), ponieważ woda może w nie wniknąć, a jeśli musi zanurzyć, nie musi usuń je, aby nie było obawy, że będzie je nosić (w szabat).], czy to jej własne (włosy), jej przyjaciela, czy zwierzęcia. [Wszystkie są potrzebne. Bo gdybyśmy dowiedzieli się tylko o jej włosach (tj. Że tylko to jest dozwolone), moglibyśmy pomyśleć, że tak jest tylko dlatego, że nie są one dla niej brzydkie (a ona by ich nie zdejmowała), ale włosy jej przyjaciółki, które są brzydkie do niej—moglibyśmy pomyśleć, że powinniśmy mieć strach przed nią (usunięcie go) i noszenie go. A gdybyśmy dowiedzieli się o jej włosach, moglibyśmy pomyśleć, że jest to dozwolone, ponieważ będąc ludzkimi włosami, nie zostałoby to zauważone i nie zostałaby wyszydzona, więc nie należy się obawiać, że może je zdjąć i nosić. Ale włosy bestii—być może zostanie to zauważone, a ona wyjmie go i poniesie. (Dlatego musimy być poinformowani inaczej.)] I (ona może wyjść) z totefethami i sanbutinem (patrz 6: 1), kiedy są przyszyte [do jej siatki na włosy, w którym to przypadku ona ich nie usunie ] (i może wyjść) z kavulem i peruką na dziedziniec. [To („na dziedziniec”) odnosi się do kavula i peruki, z którymi nie wolno wychodzić do domeny publicznej. Tutaj dowiadujemy się, że wolno wychodzić z nimi na dziedziniec.] (A ona może wyjść) z wacikiem w uchu [do wchłaniania ropy], podkładką w sandale [aby temu zapobiec przed zranieniem jej podeszwy] i podpaską menstruacyjną [aby zapobiec zabrudzeniu jej ubrania. (Jest to dozwolone), nawet jeśli nie jest remisowe, bo jeśli spadnie, będąc obraźliwym, nie podniesie go. Ale nie może wychodzić z wacikiem w uchu lub z podpaską w sandale, chyba że jest zawiązana i mocno przytrzymana.] (I może wyjść) z pieprzem (w ustach w celu uniknięcia zapachu z ust) i z kulka solna [umieszczana w ustach na dolegliwości zębów] i ze wszystkim wkładanym do ust, o ile nie wkłada jej tam ab initio w szabat. A jeśli spadnie, nie może go odłożyć. Sztuczny ząb i złoty ząb [ząb, który odbarwił się i został pokryty złotem]—Rebbi pozwala [wychodzić z nim, ponieważ nie przyjdzie, aby go usunąć i pokazać, nie chcąc ujawniać swojej skazy], a mędrcy zabraniają tego. Ponieważ różni się od innych zębów, może być z tego powodu wyśmiewana i przychodzić (usuwać i) je nosić. Halacha jest zgodna z mędrcami.]

ו יוֹצְאָה בְסֶלַע שֶׁעַל הַצִּינִית. הַבָּנוֹת קְטַנּוֹת יוֹצְאוֹת בְּחוּטִין וַאֲפִלּוּ בְקִסְמִין שֶׁבְּאָזְנֵיהֶם. עַרְבִיּוֹת יוֹצְאוֹת רְעוּלוֹת, וּמָדִיּוֹת פְּרוּפוֹת, וְכָל אָדָם, אֶלָּא שֶׁדִּבְּרוּ חֲכָמִים בַּהֹוֶה:

6 Może wyjść z sela [figurą monety] na cynith [rana na podeszwie stopy. Przywiązuje się do niej monetę z figurą, aby ją uzdrowić.] Młode dziewczęta mogą wychodzić ze sznurków [ich uszy są przekłute, a kolczyków nie robi się dla nich, dopóki nie dorosną. W otworach umieszcza się sznurki lub paski, aby się nie zamykały], (mogą wyjść), nawet z drzazgami w uszach. [To jest dla dodatkowego podkreślenia. Nawet jeśli nie jest ozdobny, jest zwyczajowy, a zatem nie jest (uważany) za (zabroniony) ciężar.] Arabskie kobiety [tj. Żydówki w Arabii] mogą wychodzić z zasłoną [jak kobiety arabskie, z zakrytą głową i twarzami , z wyjątkiem oczu.] Średnie kobiety [tj. Żydówki w mediach] mogą wyjść prufoth [zakryte—jeden koniec zawieszony pod szyją; drugi, obciążony przez złożenie kamienia lub orzecha, a szarfę przywiązaną do fałdy, aby płaszcz nie spadł]. I wszyscy (mogą ubierać się w ten sposób), ale mędrcy mówili o zwykłym przypadku.

ז פּוֹרֶפֶת עַל הָאֶבֶן וְעַל הָאֱגוֹז וְעַל הַמַּטְבֵּעַ, וּבִלְבַד שֶׁלֹּא תִפְרֹף לְכַתְּחִלָּה בְשַׁבָּת:

7 Porefeth [„Ona może związać”. (Targum "zapięć" to "purfin")] (szata) na kamieniu, na orzechu i na monecie, o ile nie zrobi tego ab initio w szabat. [Odnosi się to do samej „monety”, która nie wiąże jej ab initio z monetą, ponieważ nie wolno jej przenosić.]

ח הַקִּטֵּעַ יוֹצֵא בְקַב שֶׁלּוֹ, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. וְרַבִּי יוֹסֵי אוֹסֵר. וְאִם יֶשׁ לוֹ בֵית קִבּוּל כְּתוּתִים, טָמֵא. סָמוֹכוֹת שֶׁלּוֹ, טְמֵאִין מִדְרָס, וְיוֹצְאִין בָּהֶן בְּשַׁבָּת, וְנִכְנָסִין בָּהֶן בָּעֲזָרָה. כִּסֵּא וְסָמוֹכוֹת שֶׁלּוֹ, טְמֵאִין מִדְרָס, וְאֵין יוֹצְאִין בָּהֶן בְּשַׁבָּת, וְאֵין נִכְנָסִין בָּהֶן בָּעֲזָרָה. אַנְקַטְמִין טְהוֹרִין, וְאֵין יוֹצְאִין בָּהֶן:

8 Osoba po amputacji może wyjść ze swoim kav. [Robią z niego coś w rodzaju sztucznej nogi i trochę ją wydrążają, żeby mógł włożyć kikut bez opierania się na nim. Może z nim wyjść, bo jest jak jego but]. R. Yossi zabrania tego, [bo to nie jest ozdoba. Halacha jest zgodna z R. Yossi.] A jeśli ma pojemnik na opuszki, jest nieczysta. [Jeśli jest wystarczająco wydrążony, by można go było umieścić w cienkich podkładkach i szmatach, na którym można go umieścić, staje się on nieczysty. Ale jeśli jest miejsce tylko na jego pień, bez ochraniaczy, to nie jest (uważane) za naczynie na nieczystość, ale jest jak zwykły kawałek drewna. Bo (aby uzyskać nieczystość) musi być jak worek, w którym zawartość jest przenoszona za pomocą pojemnika, ale jego kikut nie jest poruszany za pomocą kav.] Jego podpory nabierają midr - nieczystości. [Czasami osoba po amputacji podwójnej chodzi po udach i stawach kolanowych, do których przymocowane są skórzane podpórki. Jeśli jest zav, jego podpory nabierają midrasu („deptania”) nieczystości, ponieważ są stworzone do podtrzymywania jego ciała i stają się av hatumah („pierwotna nieczystość”)]. Może wyjść do nich w szabat [bo są jego ozdobą] i wejść w nich do azary (dziedzińca świątyni). [Chociaż nauczano, że na Wzgórze Świątynne nie wolno wchodzić w butach, to nie są to (uważane) buty, nie będąc na jego stopie.] Krzesło i jego podpory nabierają nieczystości midr. [Czasami ścięgna osoby po amputacji wysychają i kurczą się do tego stopnia, że nie może on nawet chodzić na stawach kolanowych i stanowią dla niego rodzaj niskiego krzesła, na którym siada. Aby chodzić, opiera ręce na małych ramach, popycha się do przodu i spoczywa na krześle przymocowanym do niego z tyłu. Na kikutach ud lub nóg zrobione są skórzane podpórki, a kiedy opiera się na ramionach, aby popchnąć się do przodu, opiera się również nieco na nogach]. Nie może w nich wychodzić w szabat. [Ponieważ są one (generalnie) zawieszone i nie kładzione, czasami mogą spaść, a on może je nieść. Niektórzy mówią (nie może w nich wychodzić), ponieważ nie potrzebuje ich zbytnio i są uważani za brzemię.] I nie może wejść z nimi do azary, [bo są uważani za buty]. Ankatmin są czyste i nie wolno w nich wychodzić. [("Ankatmin" :) rodzaj groteskowej maski zakładanej na straszenie dzieci. Inna interpretacja: Osioł wykonany przez klaunów i noszony na ramionach. Nie podlega nieczystości, ponieważ nie jest ani naczyniem użytkowym, ani ozdobą].

ט הַבָּנִים יוֹצְאִין בִּקְשָׁרִים, וּבְנֵי מְלָכִים בְּזוֹגִין. וְכָל אָדָם, אֶלָּא שֶׁדִּבְּרוּ חֲכָמִים בַּהֹוֶה:

9 Synowie mogą wychodzić z „więzami”. [Jeśli syn tęskni za swoim ojcem, jego ojciec bierze koronkę swojego prawego buta i zawiązuje go na lewej ręce syna, i dopóki ten „krawat” jest na nim, tęsknota ustępuje segulah (szczególna właściwość krawat). Uczy się go „synowie”, ponieważ córki nie tęsknią za ojcem tak bardzo, jak synowie]. A synowie królów (mogą wyjść) z zuginem [rodzajem małego dzwonka. Targum (Wj 28:34): „złoty dzwon” to „zaga dedahava”]. I wszystko (może to zrobić), ale mędrcy mówili o powszechnym przypadku.

י יוֹצְאִין בְּבֵיצַת הַחַרְגּוֹל, וּבְשֵׁן שׁוּעָל, וּבְמַסְמֵר מִן הַצָּלוּב, מִשּׁוּם רְפוּאָה, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אַף בְּחֹל אָסוּר, מִשּׁוּם דַּרְכֵי הָאֱמוֹרִי:

10 Mogą wyjść z jajkiem chargola [rodzaj kosza, a mianowicie. (Księga Kapłańska 11:22): „i chargeol według swego rodzaju”). Wisi w uchu na ból ucha] i zębem lisa [do spania. Dla tego, kto zasypia, aby go obudzić, wiszą na nim ząb żywego lisa. A kto nie może spać, aby zasnął, zawieszają na nim ząb martwego lisa.] I gwoździem z szubienicy. [Umieszczony na ranie usuwa obrzęk. Rambam wyjaśnia, że umieszcza się go na szyi osoby z gorączką trzeciego stopnia, aby go wyleczyć] (wszystkie są dozwolone), gdy są używane do leczenia. To są słowa R. Yossiego. R. Meir mówi: Nawet w dzień powszedni jest to zabronione z powodu „dróg Emorytów”. [Halacha nie jest zgodna z R. Meirem, gdyż jest orzeczone, że wszystko, co jest używane do uzdrawiania, nie jest zabronione z powodu „dróg Emorytów” i nie podlega (Kapłańska 18: 3): „I nie będziesz postępował według ich ustaw. "]

Poprzedni rozdział Następny rozdział