Sanhedryn 11

Rozdział 11

א אֵלּוּ הֵן הַנֶּחֱנָקִין, הַמַּכֶּה אָבִיו וְאִמּוֹ, וְגוֹנֵב נֶפֶשׁ מִיִּשְׂרָאֵל, וְזָקֵן מַמְרֵא עַל פִּי בֵית דִּין, וּנְבִיא הַשֶּׁקֶר, וְהַמִּתְנַבֵּא בְּשֵׁם עֲבוֹדָה זָרָה, וְהַבָּא עַל אֵשֶׁת אִישׁ, וְזוֹמְמֵי בַת כֹּהֵן וּבוֹעֲלָהּ. הַמַּכֶּה אָבִיו וְאִמּוֹ אֵינוֹ חַיָּב עַד שֶׁיַּעֲשֶׂה בָהֶן חַבּוּרָה. זֶה חֹמֶר בַּמְקַלֵּל מִבַּמַּכֶּה, שֶׁהַמְקַלֵּל לְאַחַר מִיתָה חַיָּב, וְהַמַּכֶּה לְאַחַר מִיתָה פָּטוּר. הַגּוֹנֵב נֶפֶשׁ מִיִּשְׂרָאֵל אֵינוֹ חַיָּב עַד שֶׁיַּכְנִיסֶנּוּ לִרְשׁוּתוֹ. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, עַד שֶׁיַּכְנִיסֶנּוּ לִרְשׁוּתוֹ וְיִשְׁתַּמֵּשׁ בּוֹ, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים כד) וְהִתְעַמֶּר בּוֹ וּמְכָרוֹ. הַגּוֹנֵב אֶת בְּנוֹ, רַבִּי יִשְׁמָעֵאל בְּנוֹ שֶׁל רַבִּי יוֹחָנָן בֶּן בְּרוֹקָה מְחַיֵּב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין. גָּנַב מִי שֶׁחֶצְיוֹ עֶבֶד וְחֶצְיוֹ בֶן חוֹרִין, רַבִּי יְהוּדָה מְחַיֵּב, וַחֲכָמִים פּוֹטְרִין:

1 A to są ci, którzy są skazani na śmierć przez uduszenie: ten, który uderza swojego ojca lub matkę, ten, który kradnie duszę Izraela (tj. Porywacz), starszy, który buntuje się przeciwko bet-din [tj., Który sprzeciwia się orzeczeniu wielkiego betdina w „komnacie z ciosanego kamienia” (w Jerozolimie), fałszywego proroka, który prorokuje w imię bałwochwalstwa, tego, który mieszka z zamężną kobietą i zomeminy córki Coheina i jej małżonka. [Chociaż przychodzą, aby narażać ją na spalenie, skazani są tylko na karę śmierci, jaką zamierzali dla tego, kto z nią mieszkał, tj. Uduszenie, zwykłą karę dla cudzołożników, jak napisano (Księga Kapłańska 21: 9): „W ogniu zostanie spalona”—ona, a nie jej małżonka. A (halachah) jej zomemin wywodzi się z (Powtórzonego Prawa 19:19): „jak zamierzał uczynić swemu bratu”—a nie swojej siostrze. [("i jej małżonka" :) małżonka zamężnej córki Coheina; ale jeśli została zaręczona, ona i jej małżonka zostaną straceni przez ukamienowanie.] Jeśli ktoś uderzy ojca lub matkę, nie ponosi odpowiedzialności, chyba że zadaje ranę. Jest to surowość przeklinania (swoich rodziców) za uderzenie: jeśli ktoś przeklina ich po (ich) śmierci, ponosi odpowiedzialność [jest napisane (Księga Kapłańska 20: 9): „Przeklął jego ojca i jego matkę”—zbędny werset do uwzględnienia (odpowiedzialność za przeklinanie ich) po (ich) śmierci]; a jeśli uderzy ich po ich śmierci, nie ponosi odpowiedzialności, [gdyż nie ponosi odpowiedzialności, chyba że zadaje rany, a po śmierci nie ma żadnej „rany”.] Jeśli ktoś ukradnie (tj. poryje) duszę Izraela, nie ponosi odpowiedzialności, dopóki nie wprowadzi go do swojej domeny [jest napisane (Wj 21:16): „… i zostanie znaleziony w jego ręku,„ jego „ręka” jest jego domeną. Podobnie (Lb 21:26): „I zabrał z jego ręki całą swoją ziemię”]. Juda mówi: Dopóki nie wprowadzi go do swego królestwa i nie użyje go, jak jest napisane (Powtórzonego Prawa 24: 7): „a on posługuje się nim i sprzedaje”. ["użyj" warta peruty. I pierwsza tanna mówi, że jest odpowiedzialny za „użycie” nawet mniej niż peruta. Halacha jest zgodna z pierwszą tanną.] Jeśli ktoś ukradnie syna, R. Yishmael ur. R. Yochanan ur. B'roka czyni go odpowiedzialnym. Mędrcy nie odpowiadają za niego. [Racja rabinów: jest napisane (Wj 21:16): „i można go znaleźć w jego ręku”— werset zbędny, gdyż jest napisany (Powtórzonego Prawa 24: 7): „Jeśli znajdzie się człowiek itd.” —uczyć nas: wykluczyć tego, który jest już „znaleziony” (tj. jego syna)]. Jeśli ktoś ukradnie człowieka, który jest w połowie niewolnikiem - w połowie wolny, to R. Juda rządzi nim odpowiedzialnie, a mędrcy nie. [(„R. Juda rządzi nim odpowiedzialnie” :) jest napisane (Powtórzonego Prawa 24: 7): „o swoich braciach synów Izraela”: „o swoich braciach”—wykluczyć niewolników; „o synach Izraela”: gdyby było napisane „synowie Izraela”, to wykluczylibyśmy tego, który był w połowie niewolnikiem - w połowie wolnym. Teraz, gdy jest napisane: „synów Izraela”, jest to dodatkowe wyłączenie; „a po wykluczeniu nie ma wykluczenia z wyjątkiem włączenia”. A rabini utrzymują, że „jego braci” nie wyklucza niewolników, ponieważ są oni jego „braćmi” w micwocie. Raczej „synowie Izraela”—wykluczyć niewolników; „synów Izraela”—wykluczyć kogoś, kto jest w połowie niewolnikiem - w połowie wolny. Halacha jest zgodna z mędrcami.]

ב זָקֵן מַמְרֵא עַל פִּי בֵית דִּין, שֶׁנֶּאֱמַר (שם יז) כִּי יִפָּלֵא מִמְּךָ דָבָר לַמִּשְׁפָּט וְגוֹ'. שְׁלֹשָׁה בָתֵּי דִינִין הָיוּ שָׁם, אֶחָד יוֹשֵׁב עַל פֶּתַח הַר הַבַּיִת, וְאֶחָד יוֹשֵׁב עַל פֶּתַח הָעֲזָרָה, וְאֶחָד יוֹשֵׁב בְּלִשְׁכַּת הַגָּזִית. בָּאִים לָזֶה שֶׁעַל פֶּתַח הַר הַבַּיִת, וְאוֹמֵר, כָּךְ דָּרַשְׁתִּי וְכָךְ דָּרְשׁוּ חֲבֵרָי, כָּךְ לִמַּדְתִּי וְכָךְ לִמְּדוּ חֲבֵרָי. אִם שָׁמְעוּ, אוֹמְרִים לָהֶם. וְאִם לָאו, בָּאִין לָהֶם לְאוֹתָן שֶׁעַל פֶּתַח הָעֲזָרָה, וְאוֹמֵר, כָּךְ דָּרַשְׁתִּי וְכָךְ דָּרְשׁוּ חֲבֵרָי, כָּךְ לִמַּדְתִּי וְכָךְ לִמְּדוּ חֲבֵרָי. אִם שָׁמְעוּ, אוֹמְרִים לָהֶם. וְאִם לָאו, אֵלּוּ וָאֵלּוּ בָּאִים לְבֵית דִּין הַגָּדוֹל שֶׁבְּלִשְׁכַּת הַגָּזִית, שֶׁמִּמֶּנּוּ יוֹצֵאת תּוֹרָה לְכָל יִשְׂרָאֵל, שֶׁנֶּאֱמַר (שם) מִן הַמָּקוֹם הַהוּא אֲשֶׁר יִבְחַר ה'. חָזַר לְעִירוֹ וְשָׁנָה וְלִמֵּד כְּדֶרֶךְ שֶׁהָיָה לָמֵד, פָּטוּר. וְאִם הוֹרָה לַעֲשׂוֹת, חַיָּב, שֶׁנֶּאֱמַר (שם) וְהָאִישׁ אֲשֶׁר יַעֲשֶׂה בְזָדוֹן, אֵינוֹ חַיָּב עַד שֶׁיּוֹרֶה לַעֲשׂוֹת. תַּלְמִיד שֶׁהוֹרָה לַעֲשׂוֹת, פָּטוּר, נִמְצָא חֻמְרוֹ קֻלּוֹ:

2 Starszy, który buntuje się przeciwko bet-dinowi (zostaje uśmiercony przez uduszenie), a mianowicie. (Księga Powtórzonego Prawa 17: 8): „Jeśli jest przed wami ukryta sprawa sądu itd.” Były tam trzy batei-din [w Jerozolimie, o której jest napisane (tamże): „Wtedy wstaniesz i wejdziesz”], jedna przy wejściu na Wzgórze Świątynne, [wschodnia brama, wewnątrz Chel (miejsce w obrębie fortyfikacji Świątyni), przed ezrath nashim (przedział dla kobiet)], jeden przy wejściu do azary (dziedzińca świątyni) [powyżej, gdy przekraczali ezrath nashim i doszli do wejścia ezrath Yisrael] i jeden w komnacie z ciosanego kamienia, [zbudowany w środku azary, częściowo na ziemi uświęconej, częściowo na ziemi nieświęconej.] Przychodzą do tego, który stoi przy wejściu na wzgórze świątynne, [( ten starszy, który rządził w swoim mieście i z którym różnił się bet-din w jego mieście, a Pismo wymagało, aby przybyli do Jerozolimy). On i bet-din z jego miasta zbliżają się do tego bet-din u wejścia do świątyni. Wzgórze świątynne, przybył tam pierwszy.] I mówi: „Tak wyjaśniłem. Tak i tak wykładali moi koledzy. Tak nauczałem. Tak i tak uczyniłem. koledzy uczą ”. Jeśli oni (ten bet-din) to usłyszeli (halacha w tej sprawie), to im powiedzą, a jeśli nie, przyjdą do tych, którzy są u wejścia do azary. Mówi: „Tak wykładałem i tak wykładali moi koledzy. Tak nauczałem i tak nauczali moi koledzy”. Jeśli słyszeli, mówią im. A jeśli nie, to ci i inni przychodzą do wielkiego bet-din w komorze z ciosanego kamienia, skąd Tora wychodzi na cały Izrael, a mianowicie. (Księga Powtórzonego Prawa 17:10): „… z tego miejsca, które wybiera Lrd”. Jeśli wrócił do swojego miasta i rządził ponownie tak, jak rządził wcześniej, nie ponosi odpowiedzialności. A jeśli zarządził „czynić”, ponosi odpowiedzialność, napisano (tamże 12): „A człowiek, który uczyni dobrowolnie”—nie ponosi odpowiedzialności, dopóki nie rządzi. Uczeń, który rządzi, nie ponosi odpowiedzialności. [Uczeń, który nie osiągnął (doświadczenia) rządzenia i bet-din w swoim mieście, różnił się z nim—Gdyby przyszli do wielkiego bet-din i zapytali, a on wrócił do swojego miasta i rządził jak na początku, nie ponosi odpowiedzialności, gdyż nie powinni polegać na jego władzy. Tora uczyniła odpowiedzialnym tylko eksperta od bet-din, jak to pochodzi z (tamże. 8): „Jeśli przed tobą jest ukryte (ki yipalei)”. Pismo mówi o znawcy (mufla) od bet-din.] Zatem jego surowość okazała się jego powściągliwością! [Ciężkość jego występku— rządzenie, chociaż nie ma uprawnień do rządzenia, spotęgowane jego buntem przeciwko bet-dinowi —staje się jego lenistwem, zwalniając go z kary śmierci. Gdyby był starszym uprawnionym do rządzenia i zbuntował się przeciwko bet-dinowi, zostałby skazany na śmierć].

ג חֹמֶר בְּדִבְרֵי סוֹפְרִים מִבְּדִבְרֵי תוֹרָה, הָאוֹמֵר אֵין תְּפִלִּין, כְּדֵי לַעֲבֹר עַל דִּבְרֵי תוֹרָה, פָּטוּר. חֲמִשָּׁה טוֹטָפוֹת, לְהוֹסִיף עַל דִּבְרֵי סוֹפְרִים, חַיָּב:

3 Surowość słów uczonych w Piśmie w stosunku do słów Tory: jeśli ktoś mówi, że nie ma tefilin, wbrew słowom Tory, nie ponosi odpowiedzialności, [to nie jest „rządzenie”. Albowiem powiedziano mu (jak to było): „Idź i ucz się!”] (Ale jeśli ktoś tak mówi) istnieje pięć prześwitów (totafoth), dodając do słów uczonych w Piśmie, jest on odpowiedzialny, [stanowi to orzeczenie. I chociaż to tylko dodaje do słów uczonych w Piśmie, jest odpowiedzialny. W medraszu uczonych w Piśmie jest napisane: Słowo „letotafot” jest napisane trzy razy (Wj 13:16, Powtórzonego Prawa 6: 8 i Powtórzonego Prawa 11:18), dwukrotnie wadliwe i raz pełne, co daje w sumie cztery części (w filakterium głowy)].

ד אֵין מְמִיתִין אוֹתוֹ לֹא בְבֵית דִּין שֶׁבְּעִירוֹ וְלֹא בְבֵית דִּין שֶׁבְּיַבְנֶה, אֶלָּא מַעֲלִין אוֹתוֹ לְבֵית דִּין הַגָּדוֹל שֶׁבִּירוּשָׁלַיִם, וּמְשַׁמְּרִין אוֹתוֹ עַד הָרֶגֶל וּמְמִיתִין אוֹתוֹ בָרֶגֶל, שֶׁנֶּאֱמַר (דברים יז) וְכָל הָעָם יִשְׁמְעוּ וְיִרָאוּ וְלֹא יְזִידוּן עוֹד, דִּבְרֵי רַבִּי עֲקִיבָא. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אֵין מְעַנִּין אֶת דִּינוֹ שֶׁל זֶה, אֶלָּא מְמִיתִין אוֹתוֹ מִיָּד, וְכוֹתְבִין וְשׁוֹלְחִין שְׁלוּחִים בְּכָל הַמְּקוֹמוֹת, אִישׁ פְּלוֹנִי בֶּן אִישׁ פְּלוֹנִי נִתְחַיֵּב מִיתָה בְּבֵית דִּין:

4 On (zbuntowany starszy) nie został stracony ani przez bet-din swojego miasta, ani przez bet-din w Jawne [Gdyby zapytali o bet-din w komnacie z ciosanego kamienia i rządzili za nim, i wrócił do swojego miasta i pozostał tam przez wiele dni, aż wielki Sanhedryn został wygnany do Jawne, a potem rządził, jak na początku, nie został stracony w Jawne, mimo że jest tam wielki Sanhedryn, a nawet jeśli Świątynia nadal stoi, wielki Sanhedryn, który nie siedzi na swoim miejscu w komnacie z ciosanego kamienia.], ale zostaje przywieziony do wielkiego bet-din w Jerozolimie i tam przetrzymywany aż do święta, gdzie napisano (Księga Powtórzonego Prawa 17:13): „I wszyscy ludzie będą słyszeć i lękać się i więcej nie będą się ośmielać. " To są słowa R. Akivy. R. Juda mówi: Jego sąd nie jest opóźniony, ale natychmiast zostanie wykonany i jest napisane, i posłańcy są wysyłani (aby głosili) do wszystkich miejsc: „Ten człowiek, syn tego człowieka, został uznany za winnego śmierci kara przez bet-din. "

ה נְבִיא הַשֶּׁקֶר הַמִּתְנַבֵּא עַל מַה שֶּׁלֹּא שָׁמַע וּמַה שֶּׁלֹּא נֶאֱמַר לוֹ, מִיתָתוֹ בִידֵי אָדָם. אֲבָל הַכּוֹבֵשׁ אֶת נְבוּאָתוֹ, וְהַמְוַתֵּר עַל דִּבְרֵי נָבִיא, וְנָבִיא שֶׁעָבַר עַל דִּבְרֵי עַצְמוֹ, מִיתָתוֹ בִידֵי שָׁמַיִם, שֶׁנֶּאֱמַר (שם יח) אָנֹכִי אֶדְרשׁ מֵעִמּוֹ:

5 Fałszywy prorok — ten, kto prorokuje to, czego nie słyszał [tj. co nie zostało powiedziane w proroctwach żadnemu prorokowi], a co nie zostało mu powiedziane, [ale jego współpracownikowi, od którego to usłyszał, a on przyszedł i powiedział, że to było powiedzieć do niego] —Jego śmierć jest z rąk człowieka. [Obaj są fałszywymi prorokami, a ich śmierć nastąpiła przez uduszenie, jest napisane (Powtórzonego Prawa 18:20): „Ale prorok, który ośmieli się mówić coś w moim imieniu”— to jest ten, który prorokuje to, czego nigdy nie słyszał — „czego mu nie nakazałem” —ale które rozkazałem jego bliźniemu. To jest ten, który prorokuje to, czego mu nie powiedziano, ale co powiedziano jego bliźniemu—„ten prorok będzie skazany na śmierć”; a każda śmierć wymieniona w Torze, bez zastrzeżeń, jest uduszeniem.] Ale jeśli ktoś powstrzyma jego proroctwo lub zlekceważy słowa proroka, albo przekroczy własne proroctwo, jego śmierć będzie z rąk Nieba, jest napisane ( Tamże. 19): „Będę tego od niego żądał”. [Jest napisane (tamże 19): „I będzie to człowiek, który nie zważa (lo yishma) na słowa moje”. Można to odczytać jako „lo yishma” (tj. Inny) „nie zważa” i „lo yashmia” „nie da usłyszeć” i „lo yishmah”, tj. On sam „nie będzie słuchał”, więc wszystkie trzy są uwzględnione, a po nich: „Będę tego wymagać od niego”— z rąk nieba.]

ו הַמִּתְנַבֵּא בְשֵׁם עֲבוֹדָה זָרָה וְאוֹמֵר, כָּךְ אָמְרָה עֲבוֹדָה זָרָה, אֲפִלּוּ כִוֵּן אֶת הַהֲלָכָה, לְטַמֵּא אֶת הַטָּמֵא וּלְטַהֵר אֶת הַטָּהוֹר. הַבָּא עַל אֵשֶׁת אִישׁ, כֵּיוָן שֶׁנִּכְנְסָה לִרְשׁוּת הַבַּעַל לַנִּשּׂוּאִין אַף עַל פִּי שֶׁלֹּא נִבְעֲלָה, הַבָּא עָלֶיהָ הֲרֵי זֶה בְחֶנֶק. וְזוֹמְמֵי בַת כֹּהֵן וּבוֹעֲלָהּ, שֶׁכָּל הַזּוֹמְמִין מַקְדִּימִין לְאוֹתָהּ מִיתָה, חוּץ מִזּוֹמְמֵי בַת כֹּהֵן וּבוֹעֲלָהּ:

6 Ten, kto prorokuje w imię bałwochwalstwa, mówiąc: „Tak powiedział ten bałwochwalstwo” (został uśmiercony przez uduszenie), nawet jeśli on (tj. To, co powiedział) zbiegło się z halacha, aby ogłosić nieczystego za nieczystego, a czysty, czysty. Osoba, która mieszka z zamężną kobietą, gdy wejdzie do domeny pana młodego, aby się ożenić [jak wtedy, gdy ojciec przekazuje ją posłańcom pana młodego, a ona nadal jest w drodze do niego, w którym to przypadku nie uważa się już, że jest „dom jej ojca”], zostaje uśmiercony przez uduszenie. A zomemin córki Coheina i jej małżonka (zostali uśmierceni przez uduszenie). Ponieważ wszyscy zomemin „wystąpią” z powodu tej śmierci [na którą narażą osądzonego], z wyjątkiem zomeminy córki Coheina i jej małżonka [tj. Wszyscy, którzy mieszkają (nielegalnie) z kobietą, podlegają temu samemu śmierć jak ona, z wyjątkiem małżonki córki Coheina, która podlega spaleniu, a on uduszeniu.]

Poprzedni rozdział