Pesachim 8

Rozdział 8

א הָאִשָּׁה בִּזְמַן שֶׁהִיא בְּבֵית בַּעְלָהּ, שָׁחַט עָלֶיהָ בַּעְלָהּ וְשָׁחַט עָלֶיהָ אָבִיהָ, תֹּאכַל מִשֶּׁל בַּעְלָהּ. הָלְכָה רֶגֶל רִאשׁוֹן לַעֲשׂוֹת בְּבֵית אָבִיהָ, שָׁחַט עָלֶיהָ אָבִיהָ וְשָׁחַט עָלֶיהָ בַּעְלָהּ, תֹּאכַל בִּמְקוֹם שֶׁהִיא רוֹצָה. יָתוֹם שֶׁשָּׁחֲטוּ עָלָיו אַפֹּטְרוֹפְּסִין, יֹאכַל בִּמְקוֹם שֶׁהוּא רוֹצֶה. עֶבֶד שֶׁל שְׁנֵי שֻׁתָּפִין, לֹא יֹאכַל מִשֶּׁל שְׁנֵיהֶן. מִי שֶׁחֶצְיוֹ עֶבֶד וְחֶצְיוֹ בֶן חוֹרִין, לֹא יֹאכַל מִשֶּׁל רַבּוֹ:

1 Kobieta — tak długo, jak przebywa w domu męża —jeśli jej mąż zabijał za nią, a jej ojciec za nią, ona zjada męża [o ile nie sprecyzowała, że życzy jej ojca. Przyjmuje się bowiem, że chciałaby być zaliczona do męża.] Gdyby udała się na pierwsze święto [po ślubie] do domu ojca, [taki był zwyczaj]—jeśli jej ojciec zabijał za nią, a jej mąż za nią, to je, gdzie chce. [To w przypadku, gdy do tej pory nie zawsze miała zwyczaj „biegać” do domu swojego ojca, więc mamy wątpliwości co do jej preferencji.] Sierota, za którą opiekunowie zarżnęli [Gdyby miał dwóch opiekunów i każdy ponumerował go według swojej Pesach], je, gdzie chce. Niewolnik dwóch partnerów nie je. [Bo kto przyznał, że jedna połowa będzie policzona z drugą? Nie ma dla niego żadnej poprawki, chyba że obaj zgodzą się, aby był zaliczony do jednego z nich.] Ten, który jest w połowie niewolnikiem, w połowie wolny, nie je swojego pana, ale swojego własnego. Ponieważ ponieważ halacha jest taka, że zmuszamy jego pana do napisania mu nakazu emancypacji, mimo że nie został jeszcze uwolniony, jest on uważany za uwolnionego i zjada własne.]

ב הָאוֹמֵר לְעַבְדּוֹ, צֵא וּשְׁחֹט עָלַי אֶת הַפֶּסַח, שָׁחַט גְּדִי, יֹאכַל. שָׁחַט טָלֶה, יֹאכַל. שָׁחַט גְּדִי וְטָלֶה, יֹאכַל מִן הָרִאשׁוֹן. שָׁכַח מָה אָמַר לוֹ רַבּוֹ, כֵּיצַד יַעֲשֶׂה, יִשְׁחַט טָלֶה וּגְדִי וְיֹאמַר, אִם גְּדִי אָמַר לִי רַבִּי, גְּדִי שֶׁלּוֹ וְטָלֶה שֶׁלִּי. וְאִם טָלֶה אָמַר לִי רַבִּי, הַטָּלֶה שֶׁלּוֹ וּגְדִי שֶׁלִּי. שָׁכַח רַבּוֹ מָה אָמַר לוֹ, שְׁנֵיהֶם יֵצְאוּ לְבֵית הַשְּׂרֵפָה, וּפְטוּרִין מִלַּעֲשׂוֹת פֶּסַח שֵׁנִי:

2 Gdyby ktoś powiedział do jego niewolnika: Idź i zarżnij dla mnie Pesach —jeśli zabił koźlęcia, może je [pan] zjeść [chociaż na wszystkich innych świętach zwykł używać baranka. Ponieważ nie sprecyzował (przypuszcza się, że) polega na nim.]; jeśli zabił baranka, może go zjeść. Jeśli zabił koźlęcia i baranka, zjada pierwszego [a drugiego pali. Według gemary odnosi się to tylko do króla i królowej—niektórzy mówią (że powodem ich zjedzenia w pierwszej kolejności jest) pielęgnowanie pokoju w królestwie; inni, ponieważ polegają na swoich niewolnikach i nie zwracają uwagi na to, czy jedzą dzieci, czy jagnięta. Dlatego, nie będąc szczegółowymi, jedzą pierwszego, wypełniając tym samym obowiązek. Ale ludzie w ogólności, którzy są konkretni, nie mogą jeść ani pierwszego, ani drugiego, z zastrzeżeniem, że jeden nie może być policzony na dwóch Pesachim w tym samym czasie, aby jeść to, co mu się podoba. Albowiem nie ma breirah (dyskryminacja wsteczna), więc kiedy chce zjeść tego jednego, przyjmujemy zastrzeżenie, że być może w czasie uboju nie zamierzał tego.] Gdyby zapomniał, co powiedział mu jego pan [ tj. powiedział mu „dziecko” lub „jagnię”, ale zapomniał, które], co on robi? On zabija baranka i koźlę i mówi: „Jeśli mój pan powiedział„ koźlę ”, to koźlę należy do niego, a baranek do mnie; a jeśli pan powiedział„ baranek ”, to baranek jest jego, a koźlę moje”. [Gemara interpretuje to jako przykład udania się do pasterza, który był znajomym jego pana i który, pragnąc jego (mistrza) poprawki, powiedział do niego (sługi): „Jeśli twój pan powiedział„ dziecko ”, dzieciak należy do niego, a baranek należy do ciebie, pod warunkiem, że twój pan nie ma do niego żadnych praw ”. W takim przypadku niewolnik go nabywa. Bo jeśli tak nie jest, wszystko, co zdobędzie niewolnik, zostaje nabyte przez pana, tak aby obaj należeli do jego pana]. Jeśli jego pan zapomniał o tym, co mu powiedział, oboje (koźlę i baranek) są spaleni, a oni (pan i niewolnik) ) nie mają obowiązku Pesach sheni. [Bo chociaż obaj są paleni i nie jedzeni, ponieważ tych ponumerowanych dla nich nie można dyskryminować, to jednak ubój i pokropienie były ważne, jedno (zwierzę) za jedno; drugi, dla drugiego— jako jawne dla Nieba.]

ג הָאוֹמֵר לְבָנָיו, הֲרֵינִי שׁוֹחֵט אֶת הַפֶּסַח עַל מִי שֶׁיַּעֲלֶה מִכֶּם רִאשׁוֹן לִירוּשָׁלַיִם, כֵּיוָן שֶׁהִכְנִיס הָרִאשׁוֹן רֹאשׁוֹ וְרֻבּוֹ, זָכָה בְחֶלְקוֹ וּמְזַכֶּה אֶת אֶחָיו עִמּוֹ. לְעוֹלָם נִמְנִין עָלָיו עַד שֶׁיְּהֵא בוֹ כַזַּיִת לְכָל אֶחָד וְאֶחָד. נִמְנִין וּמוֹשְׁכִין אֶת יְדֵיהֶן מִמֶּנּוּ עַד שֶׁיִּשָּׁחֵט. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, עַד שֶׁיִּזְרֹק עָלָיו אֶת הַדָּם:

3 Gdyby ktoś powiedział do swoich synów: „Zabijam Pesach dla tego z was, który przybywa pierwszy do Jerozolimy” [To, aby zachęcić każdego do bycia pierwszym (prawdę mówiąc, liczy wszystkich swoich synów na Pesach . Po prostu ten, kto pierwszy przychodzi, osiąga to pierwszy, a wszyscy jego bracia osiągają to przez niego)] —skoro tylko głowa i większa część pierwszego wejdą, on osiągnie swój dział, a wszyscy inni osiągną (do swojego) przez niego. Jeden może być dla niego ponumerowany, o ile istnieje rozmiar oliwkowy dla każdego (który jest ponumerowany). Można go ponumerować i wycofać aż do uboju. R. Szimon mówi: dopóki krew nie zostanie pokropiona [tj. Można się wycofać nawet po uboju, o ile krew nie została jeszcze pokropiona. R.Szymon przyznaje, że można go policzyć tylko do momentu uboju.]

ד הַמַּמְנֶה עִמּוֹ אֲחֵרִים בְּחֶלְקוֹ, רַשָּׁאִין בְּנֵי חֲבוּרָה לִתֵּן לוֹ אֶת שֶׁלּוֹ, וְהוּא אוֹכֵל מִשֶּׁלּוֹ, וְהֵן אוֹכְלִין מִשֶּׁלָּהֶן:

4 Jeśli jeden [z kompanii] policzył innych razem z nim dla jego części [bez wiedzy o kompanii], członkowie kompanii mogą mu oddać jego część. On je ze swojego, a oni jedzą ze swoich. [Mogą mu powiedzieć: „Weź swoje i odejdź, a ty i twoi przyjaciele jedzcie”, członkowie firmy nie chcą tak wielu osób pośród nich. (Ta tanna twierdzi, że jedną Pesach można zjeść w dwóch kompaniach)].

ה זָב שֶׁרָאָה שְׁתֵּי רְאִיּוֹת, שׁוֹחֲטִין עָלָיו בַּשְּׁבִיעִי. רָאָה שָׁלֹשׁ, שׁוֹחֲטִין עָלָיו בַּשְּׁמִינִי שֶׁלּוֹ. שׁוֹמֶרֶת יוֹם כְּנֶגֶד יוֹם, שׁוֹחֲטִין עָלֶיהָ בַשֵּׁנִי שֶׁלָּהּ. רָאֲתָה שְׁנֵי יָמִים, שׁוֹחֲטִין עָלֶיהָ בַשְּׁלִישִׁי. וְהַזָּבָה, שׁוֹחֲטִין עָלֶיהָ בַשְּׁמִינִי:

5 Jeśli zav miał dwa spotkania, [w którym to przypadku jest nieczysty przez siedem dni i nie wymaga ofiary (zadośćuczynienia)], to (Pesach) może zostać zabity za niego siódmego dnia [chociaż "jego słońce nie osadzony ”(pod warunkiem, że zanurzy się w czasie uboju), ponieważ jest w stanie zjeść go w nocy. Bo tylko ten, kto jest nieczysty z powodu martwego ciała, którego siódmy dzień wypada czternastego, zostaje zepchnięty do Pesach sheni, chociaż może go jeść w nocy, jak napisano (Liczb 9: 6 ): „I byli ludzie, którzy byli nieczyści z ciała człowieka i nie mogli tego dnia zrobić Pesach”— Tego dnia nie mogli tego zrobić, ale mogli zjeść Pesach wieczorem —i zostali zepchnięci do Pesach sheni. Ale w przypadku innych rodzajów nieczystości, jeśli zdoła go zjeść wieczorem, za niego zabijają się, mimo że słońce nie zaszło]. Gdyby miał trzy widzenie, [w takim przypadku nie nadaje się do jedzenia, dopóki on przynosi przebłaganie (ofiary)], to jest zabijane za niego ósmego dnia [tj. jeśli jego ósmy dzień wypadł w Pesach w wigilię, nawet jeśli nie przyniósł swojej pokuty (to, pod warunkiem, że da swoją (pokutę) ofiary dla bet-din.)] Kobieta, która przestrzega dnia (czystości) w stosunku do dnia (nieczystości) [tj. gdyby miała widzenie w ciągu jedenastu dni między jedną sekwencją niddah a następną, w którym to przypadku musi policzyć następnego dnia (jako dzień czystości)], zostaje dla niej ubity drugiego dnia [tj. w dniu jej policzenia. Gdy raz odliczy część dnia, może zanurzyć się. I chociaż jej słońce nie zaszło, zostało za nią zabite.] Jeśli miała widzenie przez dwa (następujące po sobie) dni, to zostaje za nią zabite trzeciego dnia. A zavah [tj. Jeśli zobaczyła trzy kolejne dni w ciągu jedenastu dni, w którym to przypadku musi odliczyć siedem dni czystych i przynieść ofiarę (przebłagania)], zostaje zabita za nią ósmego dnia.

ו הָאוֹנֵן, וְהַמְפַקֵּחַ אֶת הַגַּל, וְכֵן מִי שֶׁהִבְטִיחוּהוּ לְהוֹצִיאוֹ מִבֵּית הָאֲסוּרִים, וְהַחוֹלֶה וְהַזָּקֵן שֶׁהֵן יְכוֹלִין לֶאֱכֹל כַּזַּיִת, שׁוֹחֲטִין עֲלֵיהֶן. עַל כֻּלָּן אֵין שׁוֹחֲטִין עֲלֵיהֶן בִּפְנֵי עַצְמָן, שֶׁמָּא יָבִיאוּ אֶת הַפֶּסַח לִידֵי פְסוּל. לְפִיכָךְ אִם אֵרַע בָּהֶן פְּסוּל, פְּטוּרִין מִלַּעֲשׂוֹת פֶּסַח שֵׁנִי, חוּץ מִן הַמְפַקֵּחַ בַּגַּל, שֶׁהוּא טָמֵא מִתְּחִלָּתוֹ:

6 Ofiarę Pesach ubija się za: onana (żałobnika) [Dopóki jego zmarły nie został pochowany, nazywany jest „onanem”. A po pogrzebie przez cały dzień śmierci nazywany jest onanem. Następnej nocy jest onan miderabanan (onan z rozporządzenia rabinicznego). I oni (rabini) nie utwierdzili swoich słów w obliczu kareth w stosunku do Pesach. Dlatego jest zabijany za niego, ponieważ zgodnie z prawem Tory jest on zdolny (do spożycia)] i ten, który wykopie kopiec (gruzu) [który spadł na jednego i nie wiadomo, czy zostanie znaleziony żywy lub martwy. Pesach zostaje zabity za niego (tego, który wykopuje kopiec), ponieważ jest on w stanie „czystym”, dopóki nie będzie wiadomo, że stał się nieczysty.] Podobnie, ten, któremu obiecano, że zostanie uwolniony z więzienia, i chory lub stary człowiek, który może zjeść oliwkę wielkości. („To za nich się ubija” :) w towarzystwie innych. Nie jest zabijany dla żadnego z nich samodzielnie, aby nie doprowadzili Pesach do psul (stan niezdolności) [tj. Aby onan w swoim zajęciu nie stał się nieczysty przez jego zmarłego, i aby ten, który kopie kopiec, nie znalazł ten, kto został pod nim pochowany, był martwy, w którym to przypadku okazuje się, że on (pierwszy) „obozował” z powodu nieczystości, aby uwięziony nie został uwolniony. Mówimy o więzieniu bałwochwalców, gdzie nawet gdyby obiecali go uwolnić, obawiamy się, że tego nie zrobią—(Psalm 144: 8): „… czyje usta zdradzają, itd.” Ale jeśli ktoś zostanie uwięziony przez Izrael (tj. Przez bet-din), np. Aby zmusić go do rozwodu z kobietą, która jest dla niego niezdolna lub zapłacić pieniądze (które jest winien), wolno za niego zabijać nawet samodzielnie gdyby obiecali uwolnić ich—albowiem (Tzefaniasza 3:13): „resztka Izraela… nie będzie zdradzać oszustwa”. A jeśli więzienie znajdowało się w Jerozolimie, nawet jeśli byli uwięzieni przez bałwochwalców, Pesach może zostać zabity tylko dla nich, ponieważ można go zabrać do więzienia i tam zjeść. I nie jest zabijany osobno dla chorych i starszych, aby ich choroba nie pogorszyła się i nie mogli zjeść wielkości oliwki.] Dlatego [od kiedy to dla nich zabito, byli zdrowi, a krew została pokropiona dla nich], jeżeli stały się niezdolne [jak wyjaśniono powyżej], nie mają obowiązku Pesach sheni—z wyjątkiem tego, który wykopał kopiec, [pod którym znaleziono martwego człowieka, w którym to przypadku ma obowiązek Pesach sheni], ponieważ był nieczysty od początku [tj. zanim został zabity; ponieważ „namiotem był nad nieczystością od czasu, gdy zaczął kopać. To, jeśli kopiec był okrągły, w którym to przypadku on na pewno„ namiotem ”nad nim od początku; ale jeśli był prosty, może być tak, że w czasie podczas rzezi nie miał jeszcze namiotu nad nieczystością, w którym to przypadku nie ma obowiązku Pesach sheni.]

ז אֵין שׁוֹחֲטִין אֶת הַפֶּסַח עַל הַיָּחִיד, דִּבְרֵי רַבִּי יְהוּדָה. וְרַבִּי יוֹסֵי מַתִּיר. אֲפִלּוּ חֲבוּרָה שֶׁל מֵאָה שֶׁאֵין יְכוֹלִין לֶאֱכֹל כַּזַּיִת, אֵין שׁוֹחֲטִין עֲלֵיהֶן. וְאֵין עוֹשִׂין חֲבוּרַת נָשִׁים וַעֲבָדִים וּקְטַנִּים:

7 Pesach nie jest zabijany dla jednostki, [jest napisane (Powtórzonego Prawa 16: 5): „Nie możesz poświęcić Pesach b'achad…”, czyli „beyachid” („dla jednostki”)]. To są słowa R. Judy. R. Yossi na to pozwala. Pesach nie jest zabijany nawet dla setki osób, które nie mogą zjeść wielkości oliwki. [R. Yossi tak mówi. Oznacza to, że kryterium jest jedzenie (a nie liczba). Jeśli jedna osoba może zjeść oliwkę, ubija się dla niej Pesach. Jeśli jest ich setka, z których żaden nie może ustawić wielkości oliwki, Pesach nie jest dla nich ubijany. Halacha jest zgodna z R. Yossi.] Kompania nie jest złożona z kobiet, niewolników i nieletnich [do zabicia Pesach. Kobiety i niewolnicy w jednej firmie—z obawy przed przyzwoleniem na seks. Nieletni i niewolnicy w jednej firmie—z obawy przed rozwiązłością, czyli homoseksualizmem. Ale kobiety i niewolnicy mogą samodzielnie tworzyć firmy.]

ח אוֹנֵן טוֹבֵל וְאוֹכֵל אֶת פִּסְחוֹ לָעֶרֶב, אֲבָל לֹא בַקָּדָשִׁים. הַשּׁוֹמֵעַ עַל מֵתוֹ, וְהַמְלַקֵּט לוֹ עֲצָמוֹת, טוֹבֵל וְאוֹכֵל בַּקָּדָשִׁים. גֵּר שֶׁנִּתְגַּיֵּר בְּעֶרֶב פֶּסַח, בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, טוֹבֵל וְאוֹכֵל אֶת פִּסְחוֹ לָעֶרֶב. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, הַפּוֹרֵשׁ מִן הָעָרְלָה כְּפוֹרֵשׁ מִן הַקָּבֶר:

8 Onan zanurza się i zjada swoje Pesach w nocy, [Tora aninut (żałoba) uzyskiwana tylko w dzień, tj. (Księga Kapłańska 10:19): „… a gdybym dziś zjadł ofiarę za grzech itd.”—dzień jest zakazany; noc jest dozwolona. I domaga się zanurzenia: ponieważ do tej pory zakazano mu kodszimów, rabini wymagali, by się zanurzył. Ale onan nie może jeść w nocy innych kodszimów (poza Pesach), bo w nocy aninut jest zabroniony (w kodszim) przez rabiniczny nakaz. Ale w stosunku do Pesach rabini nie ugruntowali swoich słów w obliczu kareth.], Ale nie (inne) kodszim, [dla jedzenia innych kodszim jest tylko aseh (przykazanie pozytywne), a mianowicie. (Księga Wyjścia 29:33): „I jeść będą to, czym dokonano pojednania.”] Jeśli ktoś usłyszy o swoim zmarłym (tj., Że umarł jeden z jego bliskich krewnych), [(W dniu jego przesłuchania , on jest onan derabanan)] i [podobnie], jeśli ktoś zbiera kości [swojego ojca lub matki (—jest powiedziane w Moed Katan, że opłakuje ich przez cały dzień i nie opłakuje ich w nocy)], zanurza i zjada kodszim w nocy, [bo w samym dniu jest tylko onan derabananem]. Jeśli ktoś zostaje prozelitą w wigilię Pesach, Beth Shammai mówi: On zanurza i zjada swoją Pesach w nocy. Beth Hillel mówi: „Ten, kto oddziela się od napletka, jest taki, jak ten, który oddziela od grobu [i wymaga pokropienia trzeciego i siódmego dnia. Beth Shammai i Beth Hillel różnią się tylko pod względem nieobrzezanego poganina, który obrzezał się czternastego (Nissan), Beth Hillel— dekret, aby nie stał się nieczysty w następnym roku i nie powiedział: „W zeszłym roku nie zostałem oczyszczony z całej swojej nieczystości aż do dnia Pesach, kiedy zanurzyłem się i zjadłem — teraz też zanurzę się i zjem " —nie zdając sobie sprawy, że w poprzednim roku, będąc nie-Żydem, nie nabawił się nieczystości, a teraz, będąc Żydem, nabywa nieczystości. A Beth Shammai utrzymuje, że nie orzekamy w ten sposób. Ale w odniesieniu do nieobrzezanego Żyda (jak wtedy, gdy jego bracia umarli z powodu obrzezania), wszyscy zgadzają się, że zanurza on i zjada swoją Pesach w nocy, a my nie wydajemy wyroku „nieobrzezanego Żyda z powodu nieobrzezanego poganina”].

Poprzedni rozdział Następny rozdział