Ketuwot 11

Rozdział 11

א אַלְמָנָה נִזּוֹנֶת מִנִּכְסֵי יְתוֹמִים, מַעֲשֵׂה יָדֶיהָ שֶׁלָּהֶן, וְאֵין חַיָּבִין בִּקְבוּרָתָהּ. יוֹרְשֶׁיהָ, יוֹרְשֵׁי כְתֻבָּתָהּ, חַיָּבִין בִּקְבוּרָתָהּ:

1 Wdowa karmi się z majątku sierot [zarówno z ziemi, jak iz majątku ruchomego, co jest warunkiem kethuba, a mianowicie: „I zasiądziesz w moim domu i będziesz karmiony z mojej własności”]; jej dzieło należy do nich i nie są zobowiązani do jej pochowania. Jej spadkobiercy, spadkobiercy jej kethubah, są zobowiązani ją pochować. [Gdyż jej mąż jest zobowiązany do pochowania jej zamiast spadku, a teraz, gdy jej spadkobiercy (tj. Jej dzieci, które nie są jego), odbierają jej kethubę od spadkobierców męża, grzebią ją. A my przy okazji wnioskujemy, że jeśli umarła i nie zaprzysiągła (że nie odebrała) swojej kethuba, w którym to przypadku jej spadkobiercy nie odbierają jej kethuba, spadkobiercy męża są zobowiązani ją pochować.]

ב אַלְמָנָה, בֵּין מִן הָאֵרוּסִין בֵּין מִן הַנִּשּׂוּאִין, מוֹכֶרֶת שֶׁלֹּא בְּבֵית דִּין. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, מִן הַנִּשּׂוּאִין, מוֹכֶרֶת שֶׁלֹּא בְּבֵית דִּין. מִן הָאֵרוּסִין, לֹא תִמְכֹּר אֶלָּא בְּבֵית דִּין, מִפְּנֵי שֶׁאֵין לָהּ מְזוֹנוֹת, וְכָל שֶׁאֵין לָהּ מְזוֹנוֹת, לֹא תִמְכֹּר אֶלָּא בְּבֵית דִּין:

2 Wdowa, zarówno z zaręczyn [w którym to przypadku nie jest karmiona (z majątku spadkowego), jak i sprzedaje swoją kethubę], zarówno z małżeństwa [w którym to przypadku sprzedaje (z majątku spadkowego) na żywność], sprzedaje się dopiero przed bet-din. [Oznacza to, że nie przed narodzeniem się ekspertów. Ale w każdym razie musi sprzedać przed trzema, którzy są ekspertami w ocenie ziemi.] R. Szimon mówi: Z małżeństwa [w którym to przypadku sprzedaje (majątek) za żywność], sprzedaje nie wcześniej niż bet-din, [ bo nie może siedzieć i cierpieć, dopóki nie znajdzie betdin, ale] z zaręczyn [gdzie jej sprzedaż dotyczy tylko (zbierania) kethuba], sprzedaje tylko przed bet-din. [Halacha nie jest zgodna z R. Szimonem.]

ג מָכְרָה כְתֻבָּתָהּ אוֹ מִקְצָתָהּ, מִשְׁכְּנָה כְתֻבָּתָהּ אוֹ מִקְצָתָהּ, נָתְנָה כְתֻבָּתָהּ לְאַחֵר אוֹ מִקְצָתָהּ, לֹא תִמְכֹּר אֶת הַשְּׁאָר אֶלָּא בְּבֵית דִּין. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, מוֹכֶרֶת הִיא אֲפִלּוּ אַרְבָּעָה וַחֲמִשָּׁה פְעָמִים, וּמוֹכֶרֶת לִמְזוֹנוֹת שֶׁלֹּא בְּבֵית דִּין, וְכוֹתֶבֶת, לִמְזוֹנוֹת מָכָרְתִּי. וּגְרוּשָׁה לֹא תִמְכֹּר אֶלָּא בְּבֵית דִּין:

3 Jeśli sprzedała swoją kethubę [manę lub dwie manah] lub jej część; jeśli odda swoją kethubę lub jej część jako zastaw; jeśli oddała swoją kethubę lub jej część komuś innemu jako prezent, resztę może sprzedać tylko w bet-din. [Nasza Miszna jest zgodna z R. Szimonem, który mówi, że nie może jej sprzedawać poza betdinem, z wyjątkiem żywności. A ta, ponieważ zebrała część swojej kethuba, nie otrzymuje pożywienia (z pozostałej własności).] A mędrcy mówią: Może sprzedać (swoją kethubę) nawet cztery lub pięć razy [tj. Na raty, mimo że może sprzedawać (swoją kethubę) nawet cztery lub pięć razy [tj. na raty, pomimo tego, że może sprzedawać (majątek) w odstępach czasu za jedzenie, nie tracąc obowiązku karmienia, chociaż zebrała część swojej kethubah. ] A ona sprzedaje (majątek) za żywność nie wcześniej niż bet-din i pisze [na liście sprzedaży]: „Sprzedałem to za żywność”. A rozwódka może sprzedać (swoją kethubę) tylko przed bet-din. [Powodem, dla którego rabini powiedzieli, że wdowa zarówno po zaręczynach, jak i po ślubie sprzedaje swoją kethubę przed bet-din, jest to, że mężczyzna nie chce, aby jego żona była poniżana w bet-din. Ale ponieważ ta kobieta jest rozwódką, nie boi się tego. Halacha jest zgodna z mędrcami, że kobieta sprzedaje zarówno (w celu zebrania) swojej kethuby, jak i na pożywienie, nie wcześniej niż przed narodzinami ekspertów. A nawet jeśli otrzyma część jej kethuba, może sprzedać (majątek) za żywność, dopóki nie otrzyma całej swojej kethuba. A kiedy sprzedaje, czy to na ketubę, czy na żywność, żąda przysięgi, ale nie ogłasza (sprzedaży).]

ד אַלְמָנָה שֶׁהָיְתָה כְתֻבָּתָהּ מָאתַיִם וּמָכְרָה שָׁוֶה מָנֶה בְמָאתַיִם אוֹ שָׁוֶה מָאתַיִם בְּמָנֶה, נִתְקַבְּלָה כְתֻבָּתָהּ. הָיְתָה כְתֻבָּתָהּ מָנֶה וּמָכְרָה שָׁוֶה מָנֶה וְדִינָר בְּמָנֶה, מִכְרָהּ בָּטֵל. אֲפִלּוּ הִיא אוֹמֶרֶת אַחֲזִיר אֶת הַדִּינָר לַיּוֹרְשִׁין, מִכְרָהּ בָּטֵל. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, לְעוֹלָם מִכְרָהּ קַיָּם עַד שֶׁתְּהֵא שָׁם כְּדֵי שֶׁתְּשַׁיֵּר בְּשָׂדֶה בַּת תִּשְׁעָה קַבִּים, וּבְגִנָּה בַּת חֲצִי קַב, וּכְדִבְרֵי רַבִּי עֲקִיבָא בֵּית רֹבַע. הָיְתָה כְתֻבָּתָהּ אַרְבַּע מֵאוֹת זוּז, וּמָכְרָה לָזֶה בְמָנֶה וְלָזֶה בְמָנֶה וְלָאַחֲרוֹן יָפֶה מָנֶה וְדִינָר בְּמָנֶה, שֶׁל אַחֲרוֹן בָּטֵל וְשֶׁל כֻּלָּן מִכְרָן קַיָּם:

4 Gdyby ketuba wdowy kosztowała dwie manah, a ona sprzedawałaby (majątek dziedziczny) wartą jedną manę za dwie manah; albo wartość dwóch manah za jedną manę, otrzymała dziedzictwo. [Mówimy jej bowiem: „To twoja strata”. A mając wartość jednej manah za dwie manah, mimo że zyskała, nie może powiedzieć: „To mój zysk”, ponieważ jeśli ktoś wyśle swojego posłańca na rynek, aby handlował, a on kupi coś taniego, wszystko należy do niego kto dał pieniądze. Dowiadujemy się stąd tylko o czymś, co nie ma ustalonej ceny, na przykład o ziemi, która ma być sprzedawana szacunkowo; czasami więcej, czasami mniej. Ale jeśli coś ma ustaloną cenę, a posłaniec kupił to za mniej, orzeczenie nie jest jasne z tego (czego się dowiadujemy) tutaj. Zauważyłem, że rabini różnią się w tej kwestii i wydaje mi się, że (w takim przypadku) posłaniec i nadawca dzielą się.] Gdyby jej kethuba była maną, a ona sprzedałaby wartość manah i dinara za a manah, jej sprzedaż jest nieważna. [Ponieważ nie wolno jej było sprzedać tego dinara, więc cała sprzedaż jest „błędna”, a cała sprzedaż miała miejsce w jednym czasie.] Nawet jeśli ona mówi: zwrócę dinara spadkobiercom, jej sprzedaż jest unieważnić. R. Szimon b. Gamliel mówi: Jej sprzedaż jest zawsze ważna [a ona zwraca dinar spadkobiercom. Za co sprawiła, że stracili?]—chyba że istnieje [tak wielkie przeciążenie], że pozostanie [w przypadku braku tego przeciążenia] na polu dziewięć kav [wielkość pola], aw ogrodzie pół kav [wielkość ogrodu]. ] I, według R. Akivy, ćwierć kav. [Halacha nie jest zgodna z R. Szymonem b. Gamliel.] Gdyby jej kethuba wynosiła czterysta zuzów, i sprzedała każdemu z nich (z trzech kupujących wartość jednej manah) za manę; i do końca, wartość manah i dinara za manę— ostatnia (sprzedaż) jest nieważna, a wszystkie inne ważne.

ה שׁוּם הַדַּיָּנִין שֶׁפִּחֲתוּ שְׁתוּת אוֹ הוֹסִיפוּ שְׁתוּת, מִכְרָן בָּטֵל. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, מִכְרָן קַיָּם. אִם כֵּן מַה כֹּחַ בֵּית דִּין יָפֶה. אֲבָל אִם עָשׂוּ אִגֶּרֶת בִּקֹּרֶת, אֲפִלּוּ מָכְרוּ שָׁוֶה מָנֶה בְּמָאתַיִם, אוֹ שָׁוֶה מָאתַיִם בְּמָנֶה, מִכְרָן קַיָּם:

5 Ocena (majątkowa) sędziów —jeśli zmniejszyli jedną szóstą (jej wartości) lub dodali szóstą, ich sprzedaż jest nieważna. R. Szimon b. Gamliel mówi: Ich sprzedaż jest ważna, jeśli tak (tj. Jeśli jest nieważna), w jaki sposób „siła” bet-din jest większa (niż wszystkich mężczyzn)? Ale jeśli wydali „list wizytacyjny” [proklamację (sprzedaż), słysząc to, ludzie przychodzą, aby „odwiedzić” (bet-din) (tutaj pierwsza tanna zgadza się z R. Szimonem b. Gamlielem i halachą jest zgodna z pierwszą tanna)], nawet jeśli sprzedali (majątek) wartość jednej many za dwie manah, lub wartość dwóch many za jedną manę, ich sprzedaż jest ważna.

ו הַמְמָאֶנֶת, הַשְּׁנִיָּה, וְהָאַיְלוֹנִית, אֵין לָהֶם כְּתֻבָּה וְלֹא פֵרוֹת, וְלֹא מְזוֹנוֹת, וְלֹא בְלָאוֹת. וְאִם מִתְּחִלָּה נְשָׂאָהּ לְשֵׁם אַיְלוֹנִית, יֶשׁ לָהּ כְּתֻבָּה. אַלְמָנָה לְכֹהֵן גָּדוֹל, גְּרוּשָׁה וַחֲלוּצָה לְכֹהֵן הֶדְיוֹט, מַמְזֶרֶת וּנְתִינָה לְיִשְׂרָאֵל, בַּת יִשְׂרָאֵל לְנָתִין וּלְמַמְזֵר, יֶשׁ לָהֶן כְּתֻבָּה:

6 Mema'eneth (ten, który „odmawia” małżeństwa, gdy osiągnie pełnoletność), sh'niyah (jeden z „drugorzędnych” niedozwolonych związków, zakazany przez skrybów) i eilonith (ten, który nie może znieść) nie mają kethubah [(a mema'eneth, ponieważ odchodzi z własnej woli; a sh'niyah —ukarany przez rabinów za nakłonienie go do małżeństwa. Ponieważ ona nic nie traci przez małżeństwo, nie będąc przez to niezdolną, a jej dziecko jest kaser; eilonith—„błędny zakup”)], ani owoców [nie jest zmuszony zapłacić za owoce, które zjadł], ani pożywienia [jeśli pożyczyła i zjadła, kiedy jeszcze z nim była, a następnie „odmówiła”, mąż nie musi zapłacić; ale musi ją karmić, kiedy jeszcze jest z nim. Ale nie jest od niego wymagane karmienie sz'niyah i eilonith, gdy są jeszcze z nim, i jest rzeczą oczywistą, że jeśli pożyczyli i jedli, mąż nie musi płacić.] Ani belaoth (noszony- outwear) [zagubionych lub całkowicie zużytych, czy to z nichsei melog, czy z nichsei tzon-barzel. Mema'eneth nie może ich żądać od swojego męża. Ale jej istniejąca belaoth zawsze bierze—czy ona jest mema'eneth, sh'niyah czy eilonith. A nawet jeśli była cudzołożnicą, nie traci swojej istniejącej belaoth. Sz'niyah nie ma belaoth z nichsei melog, ale ma belaoth z nichsei tzon-barzel.] A jeśli on ją poślubił na początku, wiedząc, że jest eilonith, ma ketuba. Wdowa (poślubiona) arcykapłanowi, rozwódka i chaluca po zwykłym księdzu, mamzeret i Netina po Izraelicie, a córka Izraelity po Natinie i mamzerze mają ketubę.

Poprzedni rozdział Następny rozdział