ד מִי שֶׁהָיָה נָשׂוּי שָׁלשׁ נָשִׁים וּמֵת, כְּתֻבָּתָהּ שֶׁל זוֹ מָנֶה וְשֶׁל זוֹ מָאתַיִם וְשֶׁל זוֹ שְׁלֹשׁ מֵאוֹת וְאֵין שָׁם אֶלָּא מָנֶה, חוֹלְקוֹת בְּשָׁוֶה. הָיוּ שָׁם מָאתַיִם, שֶׁל מָנֶה נוֹטֶלֶת חֲמִשִּׁים, שֶׁל מָאתַיִם וְשֶׁל שְׁלֹשׁ מֵאוֹת, שְׁלֹשָׁה שְׁלֹשָׁה שֶׁל זָהָב. הָיוּ שָׁם שְׁלֹשׁ מֵאוֹת, שֶׁל מָנֶה נוֹטֶלֶת חֲמִשִּׁים, וְשֶׁל מָאתַיִם, מָנֶה, וְשֶׁל שְׁלֹשׁ מֵאוֹת, שִׁשָּׁה שֶׁל זָהָב. וְכֵן שְׁלֹשָׁה שֶׁהִטִּילוּ לְכִיס, פִּחֲתוּ אוֹ הוֹתִירוּ, כָּךְ הֵן חוֹלְקִין:
4 Jeśli mężczyzna był żonaty z trzema kobietami i umarł —gdyby kethuba jednego była maną; z drugiej dwie manah; a trzeciej - trzy manah, [a wszystkie trzy zostały podpisane tego samego dnia (bo jeśli zostały podpisane w trzech różnych dniach, pierwszy podpisany zbierze jako pierwszy. Lub (przykład może być jeden), gdzie opuścił tylko ruchomości, nie ma prawa pierwszeństwa względem rzeczy ruchomej)], a istniała tylko manah (własność), mają równy udział. [Albowiem „siła” wszystkich jest równa manah, każdemu z nich należy się (przynajmniej) manah.] Gdyby istniały dwie manah (majątkowe) [tylko jedna mana jest związana z manah kethuba ; ale nie druga mana], kobieta manah bierze pięćdziesiąt, a dwie i trzy kobiety manah biorą po trzy złote (dinary) za sztukę. [Gemara pyta: Ona (kobieta manah) powinna wziąć jedną trzecią manah (sto). Jak ona bierze pięćdziesiąt, czyli pół manah! I odpowiada, że nasza Miszna mówi o przykładzie, w którym dwie kobiety manah mówią do jednej manah: Nie będę kwestionować manah, która jest z tobą związana. Twój udział nie zmniejszy się przeze mnie—z tego powodu ona i kobieta trzech manah dzielą go. A ponieważ dwie kobiety manah nie dały jednej manah jej udziału w prezencie, a jedynie powiedziała jej, że nie zaprzeczy jej temu i że jej udział nie zmniejszy się z jej powodu—po tym, jak jedna manah kobieta zbierze pięćdziesiąt, prawa dwóch manah kobiety pozostają równe prawom trzech manah w pozostałych półtora manah, a każda z nich bierze trzy złote dinary, które są siedemdziesiąt pięć srebrnych dinarów, każdy złoty dinar był wart trzech srebrnych.] Gdyby były trzy manah (majątkowe) [Pierwsza mana jest związana z nimi wszystkimi; druga na samą tylko dwie manah], kobieta manah bierze pięćdziesiąt; dwie manah kobieta, jedna manah; i trzy kobiety manah, sześć złotych dinarów. [To w przypadku, w którym trzy kobiety manah mówią do jednej i dwóch kobiet manah: Nie będę z tobą kwestionować (pierwszej) manah. Dlatego pierwsza mana jest podzielona między dwie kobiety manah i jedną kobietę manah, tak że jedna mana bierze pięćdziesiąt, a druga mana jest dzielona między dwie i trzy kobiety manah. Następnie kobieta o dwóch manach pojawia się z jedną maną—pięćdziesiąt, które wzięła z oddziału z jedną kobietą manah, i pięćdziesiąt z drugiej manah, które zabrała z oddziału z trzema manami. A trzecia manah jest całkowicie zajęta przez kobietę o trzech manach, tak że wyłania się z sześcioma złotymi dinarami, które są półtora manah—cała trzecia mana, która pozostała dla niej, i pół manah z podziału z dwiema kobietami manah.] Podobnie, jeśli trzech włożyło pieniądze do „kieszeni” (tj. wspólnego przedsięwzięcia), a ich wartość zmniejszyła się lub wzrosła , dzielą się w ten sam sposób. [Gemara konkluduje, że nasza Miszna jest zgodna z R. Natanem. Ale to nie jest halacha, bo Rebbi mówi: Nie zgadzam się z R. Nathanem w tej kwestii, ale wszyscy mają równy udział. Ponieważ cała jego własność jest związana z ketubą, wszyscy trzej manah są związani z jedną maną, tak jak z innymi, dopóki nie zbierze całej swojej ketuba. Dlatego dzielą się równo, jedna kobieta manah bierze tyle samo, co dwie i trzy kobiety manah. Ale z „trzema, którzy wkładają pieniądze do kieszeni”; jeden, jeden manah; druga, dwie manah; a trzecia, trzy manah, w którym to przypadku pobierają zgodnie ze wzrostem wartości swoich pieniędzy, po prostu każdy bierze zgodnie ze swoimi pieniędzmi (wkładem). I tylko wtedy, gdy pieniądz zyskuje na wartości (jak przy zmianie waluty, jej wartość rośnie lub maleje), zysk lub strata są rozdzielane zgodnie z pieniędzmi (sam wkład); ale jeśli kupili towar za pieniądze, które włożyli do „kieszeni” i zyskali lub stracili na towarze, ten zysk lub strata jest dzielona tylko według liczby partnerów, a nie według pieniędzy (wkład)—tak, że ten, kto zainwestował niewiele, bierze tyle samo, co ten, kto zainwestował dużo, chyba że wcześniej postanowił podzielić proporcjonalnie do inwestycji. I tak to jest orzekane we wszystkich naszych sądach].