Eruwin 8

Rozdział 8

א כֵּיצַד מִשְׁתַּתְּפִין בַּתְּחוּמִין. מֵנִיחַ אֶת הֶחָבִית וְאוֹמֵר, הֲרֵי זֶה לְכָל בְּנֵי עִירִי, לְכָל מִי שֶׁיֵּלֵךְ לְבֵית הָאֵבֶל אוֹ לְבֵית הַמִּשְׁתֶּה. וְכֹל שֶׁקִּבֵּל עָלָיו מִבְּעוֹד יוֹם, מֻתָּר. מִשֶּׁתֶּחְשַׁךְ, אָסוּר, שֶׁאֵין מְעָרְבִין מִשֶּׁתֶּחְשָׁךְ:
1 W jaki sposób nawiązuje się związek partnerski tchum (związany z szabatem)? Odstawia dzban (pożywienie) i mówi: „To jest dla wszystkich mężów mojego miasta, dla każdego, kto idzie do domu żałobnika lub do domu uczty (weselnej) [tj. Dla celów micwy, jest istota rządząca : Eruvei tchumin są stworzone tylko dla celów micwy.] I wszyscy, którzy wzięli to na siebie [polegać na tej eruwie], gdy był jeszcze dzień, mogą to zrobić. A po zmroku (tj. W Szabat) jest to zabronione, eruv nie powstał po zmroku. [To, kiedy nie powiadomili go (o eruwie), gdy był jeszcze dzień; ale jeśli to zrobili, nawet jeśli wziął na siebie oparcie się na tym erupie pewności dopiero po zrobiło się ciemno, jest to dozwolone.]
ב כַּמָּה הוּא שִׁעוּרוֹ, מְזוֹן שְׁתֵּי סְעוּדוֹת לְכָל אֶחָד. מְזוֹנוֹ לְחֹל וְלֹא לְשַׁבָּת, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, לְשַׁבָּת וְלֹא לְחֹל. וְזֶה וָזֶה מִתְכַּוְּנִין לְהָקֵל. רַבִּי יוֹחָנָן בֶּן בְּרוֹקָה אוֹמֵר, מִכִּכָּר בְּפֻנְדְּיוֹן, מֵאַרְבַּע סְאִין בְּסֶלַע. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, שְׁתֵּי יָדוֹת לְכִכָּר מִשָּׁלֹשׁ לְקָב. חֶצְיָהּ לְבַיִת הַמְנֻגָּע, וַחֲצִי חֶצְיָהּ לִפְסֹל אֶת הַגְּוִיָּה:
2 Jaka jest (wymagana) kwota (za tchum eruv)? Wystarczająco na dwa posiłki na każdy (uczestnictwo w eruwie) [skoro tam zamieszkał, musi tam umieścić pożywienie, którego potrzebuje na szabat], jego pożywienie na dzień powszedni, a nie na szabat. To są słowa R. Meira. R. Juda mówi: Na szabat, a nie na dzień powszedni. I obaj (R. Meir i R. Yehudah) zamierzają być wyrozumiali (w swoim orzeczeniu). [R. Meir twierdzi, że w Szabat je się więcej, bo jedzenie jest smaczniejsze. A R. Juda twierdzi, że skoro w Szabat spożywa się trzy posiłki, to nie je zbyt wiele przy każdym posiłku, tak że dwa posiłki w dni powszednie to więcej niż dwa posiłki szabatowe.] R. Yochanan ur. B'roka mówi: Bochenek za funt, cztery sa'ah za sela [tj. Bochenek kupiony za funta, gdy cztery sa'ah pszenicy są sprzedawane za sela. Cztery sa'ah to dwadzieścia cztery kavin, a sela to dwadzieścia cztery ma'ah, że każdy ma'ah ma kav. Ma'ah to dwa pundioniny—tak, że bochenek sprzedany na rynku za funt to pół kav. A sklepikarz pobiera połowę wynagrodzenia za pieczenie i mielenie, tak że bochenek kupiony od sklepikarza za funt to jedna czwarta kav, czyli sześć jajek, a kav to dwadzieścia cztery jajka. I to jest ilość dwóch posiłków (wymaganych) na eruw według R. Yochanana b. B'roka. Halacha jest zgodna z nim.] R. Szymon mówi: Dwie trzecie bochenka trzech na kawę. [Zmniejsza ilość, mówiąc, że dwie trzecie bochenka trzech bochenków do kav wystarcza na eruv. Cały bochenek ośmiu jaj to jedna trzecia kav. Dwie trzecie tego— pięć i trzecie jajka —to dwa posiłki.] Połowa za dom z plagą. [Jest to anonimowa Miszna i należy ją rozumieć w ten sposób: Połowa pełnego bochenka, według szacunków obu (R. Yochanan b. B'roka i R. Shimon), jest kwotą za (kryterium) „przebywania "w domu z plagą. Gdyż ten, kto wchodzi do domu z plagą trądu, chociaż staje się natychmiast nieczysty, nie musi prać ubrania, dopóki „nie przebywa” tam wystarczająco długo, aby zjeść, „wystarczająco długo, aby zjeść”, rozumiany jako dostatecznie długi, aby jeść pół bochenka. Według R. Yochanana b. B'roka, który mówi, że cały bochenek to jedna czwarta kav, czyli sześć jajek, połowa z nich, trzy jajka, jest „prasem” (pół bochenka) w całym Talmudzie. I według R. Shimona, który mówi, że cały bochenek to jedna trzecia kav, czyli osiem jajek, z czego połowa to cztery jajka, to „praska” całego Talmudu. I chociaż R. Szimon twierdzi, że cały bochenek zawiera trzy posiłki (dwie trzecie bochenka stanowi dwa posiłki według R. Szimona), to znaczy w odniesieniu do eruu, gdzie zamierzano złagodzić, tak że dwa pełne posiłki nie były wymagane. Ale we wszystkich innych miejscach R. Shimon utrzymuje, że posiłek to nie mniej niż pół bochenka jednej trzeciej kav, a jedzenie tego pół-bochenka, cztery jajka, jest kryterium.] Połowa z połowy, aby uczynić ciało niezdolny. [Jeśli ktoś zjada pół praska nieczystego pożywienia, jego ciało staje się nieczyste przez rabiniczny nakaz w stosunku do jedzenia terumah. A pół praska to półtora jajka według R. Yochanana b. B'roka i dwa jajka według R. Shimona.]
ג אַנְשֵׁי חָצֵר וְאַנְשֵׁי מִרְפֶּסֶת שֶׁשָּׁכְחוּ וְלֹא עֵרְבוּ, כֹּל שֶׁגָּבוֹהַּ עֲשָׂרָה טְפָחִים, לַמִּרְפֶּסֶת. פָּחוֹת מִכָּאן, לֶחָצֵר. חֻלְיַת הַבּוֹר וְהַסֶּלַע, גְּבוֹהִים עֲשָׂרָה טְפָחִים, לַמִּרְפֶּסֶת. פָּחוֹת מִכָּאן, לֶחָצֵר. בַּמֶּה דְבָרִים אֲמוּרִים, בִּסְמוּכָה. אֲבָל בְּמֻפְלֶגֶת, אֲפִלּוּ גָבוֹהַּ עֲשָׂרָה טְפָחִים, לֶחָצֵר. וְאֵיזוֹ הִיא סְמוּכָה, כֹּל שֶׁאֵינָהּ רְחוֹקָה אַרְבָּעָה טְפָחִים:
3 Ludzie z dziedzińca i ludzie z mirpeseth (balkonu), którzy zapomnieli i nie zrobili eruwu —Cokolwiek jest wyższe niż dziesięć tefachim, należy do cudów; niżej, na dziedziniec. [("mirpeseth" :) wysokie miejsce na dziedzińcu domu, na które otwiera się wiele górnych komnat. I wszyscy oni (mieszkańcy wyższych komnat) po jednej drabinie wychodzą na dziedziniec, a stamtąd do domeny publicznej. Mimo to oni (górni mieszkańcy) nie zabraniają (niższym), ponieważ mirpeseth ma wysokość dziesięciu tefachimów (a zatem jest oddzielną domeną). To, pod warunkiem, że ludzie cudotwórcy dokonają dla siebie eruwu na cudach, tak że jest to „stopa, która jest dozwolona na swoim miejscu” i nie zabrania (patrz 6: 9). („i nie stworzyli eruu” :) ci (ludzie z cudów) z tymi (ludzie z dziedzińca), ale każdy między sobą. („cokolwiek jest wyższe niż dziesięć tefachimów” :) Jeśli na dziedzińcu znajduje się kopiec lub słupek o wysokości dziesięciu tefachimów blisko mirpeseth, a mirpeseth nie jest o dziesięć tefachimów wyżej niż słupek, tak że słupek jest łatwo dostępny dla ludzie z cudów, cuda „rozkazują”, a oni (ludzie cudów) używają tego, a nie ludzie z dziedzińca. („niżej, na dziedziniec” :) tj. także na dziedziniec, dwie domeny nim zarządzające, cuda i dziedziniec. A jeśli nie zrobili sobie nawzajem eruwu, to obaj są w tym zakazani.] Chuliah z dołu lub z kamienia dziesięć tefachimów wysokich należą do cudów; niżej, na dziedziniec. [(Chuliah of a hole ":) górna krawędź dziury. Jeśli jest dziesięć tefachimów powyżej (poziomu dziedzińca, domena mirpeseth nakazuje to. To pod warunkiem, że dziura jest pełna aż do ust rzeczy, których nie wolno poruszać w Szabat, w którym to przypadku ich wysokość, z pewnością, nie zostanie zmniejszona (tak jak kamień nie zostanie zmniejszony) i (pod warunkiem, że) jest na poziomie podłogi cudów. jeśli dziura nie jest pełna, lub nawet jeśli jest pełna rzeczy, które wolno wziąć w szabat, a tym samym ją zmniejszyć—ponieważ jeśli jest zmniejszona, to jest zabroniona, teraz, nawet jeśli nie jest zmniejszona, jest również zabroniona. A jeśli mirpeseth i dziedziniec nie zrobiły ze sobą eruvu, to oba są tam zabronione.] Kiedy tak jest? (że chuliah dziesięć tefachim high odnosi się do cudów) Kiedy jest blisko [do cudów]. Ale jeśli jest daleko od niego, nawet jeśli jest wysoki na dziesięć tefachim, (dotyczy) [także] do dziedzińca [jak również do mirpeseth] i obaj są tam zabronieni, jeśli nie zrobili ze sobą eruwu. ] A co to jest „blisko”? Cokolwiek nie jest odległe o cztery tefachim.
ד הַנּוֹתֵן אֶת עֵרוּבוֹ בְּבֵית שַׁעַר, אַכְסַדְרָה וּמִרְפֶּסֶת, אֵינוֹ עֵרוּב. וְהַדָּר שָׁם, אֵינוֹ אוֹסֵר עָלָיו. בְּבֵית הַתֶּבֶן וּבְבֵית הַבָּקָר וּבְבֵית הָעֵצִים וּבְבֵית הָאוֹצָרוֹת, הֲרֵי זֶה עֵרוּב. וְהַדָּר שָׁם, אוֹסֵר עָלָיו. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אִם יֶשׁ שָׁם תְּפִיסַת יָד שֶׁל בַּעַל הַבַּיִת, אֵינוֹ אוֹסֵר עָלָיו:
4 Jeśli umieści się jego eruv [a dziedziniec eruv] w bramie [miejsce w pobliżu bramy dziedzińca, gdzie było zwyczajowo umieszczać stróża, który powstrzymywał ludzi z domeny publicznej przed wejściem na dziedziniec], w achsadrah ( zadaszone miejsce przed domem) lub na cudach, to nie jest eruw, a jeśli tam mieszka [w bramie na dziedzińcu], nie zabrania mu [właścicielowi podwórza. I nie musi dostarczać bochenka, bo to nie jest mieszkanie.] (Jeśli ktoś umieści swoją eruwę) w szopie na słomę, szopie dla bydła, szopie na drewno lub spichlerzu, jest to eruv, a ten jeden kto tam mieszka, zabrania mu. [Jeśli właściciel domu pożyczył jednemu swoją szopę do mieszkania, ten drugi) zabrania mu (właścicielowi domu), ponieważ (szopa) otwiera się na dziedziniec]. R. Juda mówi: Jeśli dom- właściciel ma prawa do domu [tj. jeśli ma miejsce w domu drugiego, gdzie ukrywa swoje naczynia], nie zabrania mu (właścicielowi domu). [To tylko wtedy, gdy nie ma tam innych mieszkańców (na dziedzińcu); ale jeśli są, zabrania im. Świadek: „On mu nie zabrania”. To jemu (właścicielowi domu) nie zabrania, ale zabrania innym mieszkańcom, nawet jeśli właściciel domu zrobił z nimi eruw. A jeśli naczynia, które właściciel domu umieszcza tam, są takie, które mogą być przemieszczane w szabat, to nie stanowi to „praw”, a on mu zabrania. Bo jeśli zechce, może je wziąć i położyć na zewnątrz.]
ה הַמַּנִּיחַ בֵּיתוֹ וְהָלַךְ לִשְׁבּוֹת בְּעִיר אַחֶרֶת, אֶחָד נָכְרִי וְאֶחָד יִשְׂרָאֵל, הֲרֵי זֶה אוֹסֵר, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אֵינוֹ אוֹסֵר. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, נָכְרִי אוֹסֵר, יִשְׂרָאֵל אֵינוֹ אוֹסֵר, שֶׁאֵין דֶּרֶךְ יִשְׂרָאֵל לָבֹא בְשַׁבָּת. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, אֲפִלּוּ הִנִּיחַ בֵּיתוֹ וְהָלַךְ לִשְׁבּוֹת אֵצֶל בִּתּוֹ בְאוֹתָהּ הָעִיר, אֵינוֹ אוֹסֵר, שֶׁכְּבָר הִסִּיעַ מִלִּבּוֹ:
5 Jeśli ktoś opuszcza swój dom i idzie spędzić szabat w innym mieście, pogańskim lub żydowskim, zabrania [mieszkanie bez mieszkańców jest (nadal) nazywane mieszkaniem]. To są słowa R. Meira. R. Juda mówi: On nie zabrania. R. Yossi mówi: Goj zabrania; Żyd nie zabrania. Ponieważ jest mało prawdopodobne, aby Żyd wrócił w Szabat. [On także utrzymuje, że nie nazywa się to mieszkaniem; jednak Goj zabrania, bo mógłby wrócić w Szabat. Halacha jest zgodna z R. Yossi.] R. Szimon mówi: Nawet jeśli opuścił swój dom i poszedł zamieszkać z córką w tym mieście, nie zabrania, bo wyprowadza go (wracając do domu na szabat) z jego umysł. [Konkretnie mówiąc, „jego córka”, na przykład „godzi się” na pobyt ze swoim zięciem. Ale nikt nie zapomina o swoim domu, mieszkając z synem. Istnieje bowiem możliwość, że pokłóci się ze swoją synową i odejdzie. Halacha jest zgodna z R. Szimonem.]
ו בּוֹר שֶׁבֵּין שְׁתֵּי חֲצֵרוֹת, אֵין מְמַלְּאִין מִמֶּנּוּ בְשַׁבָּת, אֶלָּא אִם כֵּן עָשׂוּ לוֹ מְחִצָּה גָבוֹהַּ עֲשָׂרָה טְפָחִים בֵּין מִלְמַעְלָה, בֵּין מִלְּמַטָּה, בֵּין מִתּוֹךְ אֹגְנוֹ. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, בֵּית שַׁמַּאי אוֹמְרִים, מִלְּמַטָּה. וּבֵית הִלֵּל אוֹמְרִים, מִלְמָעְלָה. אָמַר רַבִּי יְהוּדָה, לֹא תְהֵא מְחִצָּה גְדוֹלָה מִן הַכֹּתֶל שֶׁבֵּינֵיהֶם:
6 Dziura między dwoma dziedzińcami [w połowie w jednym, a w połowie w drugim] —zabrania się napełniania z niego w Szabat, [gdyż (robiąc to) napełnia się z domeny sąsiada; i jest to zabronione, jeśli dziedzińce nie były połączone eruwą], chyba że utworzą dla niej przegrodę o wysokości dziesięciu tefachimów, czy to powyżej [tj. dziewięć tefachimów przegrody nad wodą i jeden tefach zanurzony w niej] lub poniżej [tj. dziewięć tefachimów zanurzonych w nim i jeden tefach widoczny powyżej] lub ze środka jego wnęki [nawet jeśli przegroda w ogóle nie dotyka wody, jest to łagodna zasada mędrców w stosunku do wody , (mędrcy) mówiąc, że postrzegamy przegrodę jako rozciągającą się w dół. To, o ile znajduje się pośrodku wnęki otworu, tak że jest postrzegane jako przegroda.] Beth Shammai mówią: poniżej. Beth Hillel mówi: powyżej. R. Juda powiedział: Przegroda nie powinna być większa niż ściana między nimi! [tj. (Nie powinno być bardziej efektywne) niż sama ściana, która oddziela dziedzińce i przebiega nad dziurą, nawet jeśli nie schodzi do swojej wnęki (tj. przegroda jest zbędna). Halacha nie jest zgodna z R. Yehudah.]
ז אַמַּת הַמַּיִם שֶׁהִיא עוֹבֶרֶת בֶּחָצֵר, אֵין מְמַלְּאִין הֵימֶנָּה בְשַׁבָּת, אֶלָּא אִם כֵּן עָשׂוּ לָהּ מְחִצָּה גָבוֹהַּ עֲשָׂרָה טְפָחִים בַּכְּנִיסָה וּבַיְצִיאָה. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, כֹּתֶל שֶׁעַל גַּבָּהּ תִּדּוֹן מִשּׁוּם מְחִצָּה. אָמַר רַבִּי יְהוּדָה, מַעֲשֶׂה בָאַמָּה שֶׁל אָבֵל שֶׁהָיוּ מְמַלְּאִין מִמֶּנָּה עַל פִּי זְקֵנִים בְּשַׁבָּת. אָמְרוּ לוֹ, מִפְּנֵי שֶׁלֹּא הָיָה בָהּ כַּשִּׁעוּר:
7 Ciek wodny przechodzący przez dziedziniec [(nawet w domenie prywatnej jest to karmelit (odrębna domena)] —nie wolno go napełniać w szabat, chyba że zrobi się dla niego przegrodę [w środku jego wnęki wzdłuż jego szerokości, co jest wyraźnie rozpoznawalne jako stworzone dla cieku wodnego], dziesięć tefachimów wysokości, przy wejściu i na jej końcu. R. Juda powiedział: Ściana na jego szczycie została uznana za ściankę działową. R. Juda mówi: Stało się z ciekiem wodnym Avel, [który przechodził przez dziedzińce], że napełnili go (wodą) [na dziedzińcach] przez zarządzenie starszych w szabat [podział muru dziedzińca korzystającego w tym celu, R. Juda był zgodny z jego orzeczeniem, w którym różni się także co do dziury. Halacha nie jest zgodna z nim.] Powiedzieli mu: Brakowało jej wymaganego rozmiaru [jak na karmelit, który nie był ani głęboki na dziesięć tefachimów, ani szeroki na cztery tefachim, bez którego woda sama w sobie nie staje się domeną być uważane za karmelith. Jeśli zrobili dla niego przegrodę przy wejściu, a nie na końcu, to na nic się to nie zda, ponieważ jest podłączony do wody na zewnątrz dziedzińca w momencie jego wydania, tak że wszystko staje się karmelitem. Jeśli zrobili to na końcu, ale nie przy wejściu, to również nie pomoże, ponieważ jest połączony z górnymi wodami na zewnątrz dziedzińca. Ale jeśli stworzyli ścianki działowe zarówno przy wejściu, jak i na końcu, to na tym skorzystają, bo wtedy wody wydają się zaczynać na tym dziedzińcu.]
ח גְּזֻזְטְרָא שֶׁהִיא לְמַעְלָה מִן הַמַּיִם, אֵין מְמַלְּאִין הֵימֶנָּה בְשַׁבָּת, אֶלָּא אִם כֵּן עָשׂוּ לָהּ מְחִצָּה גָבוֹהַּ עֲשָׂרָה טְפָחִים, בֵּין מִלְמַעְלָה בֵּין מִלְּמַטָּה. וְכֵן שְׁתֵּי גְזֻזְטְרָאוֹת זוֹ לְמַעְלָה מִזּוֹ. עָשׂוּ לָעֶלְיוֹנָה וְלֹא עָשׂוּ לַתַּחְתּוֹנָה, שְׁתֵּיהֶן אֲסוּרוֹת עַד שֶׁיְּעָרֵבוּ:
8 Balkon wystający nad wodę —nie wolno go napełniać w szabat, chyba że zrobią w nim przegrodę o wysokości dziesięciu tefachimów [dookoła balkonu lub dookoła otworu, cztery na cztery, wydrążony w środku; bo mówimy, że postrzegamy przegrodę jako rozciągającą się w dół], albo nad [dziurą w balkonie], albo pod, [tj. przymocowaną do balkonu od dołu. Rambam wyjaśnia: „poniżej”—na wodzie naprzeciw otworu balkonu. Mówimy bowiem, że postrzegamy przegrodę jako rozciągającą się do góry, jakby sięgała do otworu w balkonie, z którego jest wypełniona.] Podobnie dwa balkony, jeden nad drugim, [i otwór, z którego jest wypełniona, górna wyrównana z otworem w dolnej]—jeśli zrobili (przegrodę) dla górnej [tj. jeśli mężczyźni z niższych byli partnerami z tymi z górnego, aby zrobić przegrodę w górnej] i nie zrobili jednego dla niższego, obaj są zabronieni, dopóki nie make an eruv, [albowiem ci z niższych są partnerami w podziale wyższego, oni (niżsi) ich zabraniają. A jeśli utworzyli podział dla niższego i nie uczynili podziału dla wyższego, to nawet jeśli wyższy nie ma żadnego udziału w podziale niższego, to jest im obu zabroniony: wyższy, ponieważ nie ma podziału; i niższy, ponieważ górna ma "ścieżkę" przez nią, ona również wypełnia wodę stamtąd, tak że górna zabrania niższego, dopóki oni (ludzie z górnej) nie zrobią z nią eruwu (dolnego) . Dzieje się tak, gdy dwa balkony są oddalone od siebie o dziesięć tefachimów lub więcej. Ale jeśli są w odległości dziesięciu tefachimów od siebie, nawet jeśli obaj podzielili się, zabraniają sobie nawzajem, dopóki nie popełnią błędu.]
ט חָצֵר שֶׁהִיא פְחוּתָה מֵאַרְבַּע אַמּוֹת, אֵין שׁוֹפְכִין בְּתוֹכָהּ מַיִם בְּשַׁבָּת, אֶלָּא אִם כֵּן עָשׂוּ לָהּ עוּקָה מַחֲזֶקֶת סָאתַיִם מִן הַנֶּקֶב וּלְמַטָּה, בֵּין מִבַּחוּץ בֵּין מִבִּפְנִים, אֶלָּא שֶׁמִּבַּחוּץ צָרִיךְ לִקְמוֹר, מִבִּפְנִים אֵין צָרִיךְ לִקְמוֹר:
9 Dziedziniec mniejszy niż cztery łokcie —nie należy wlewać do niej wody w szabat, [bo na cztery łokcie (lub więcej) woda, której się zwykło używać każdego dnia, zostaje wchłonięta w jej miejsce i nie wychodzi do domeny publicznej. Na mniej niż cztery łokcie nie jest wchłaniany na swoim miejscu i trafia do domeny publicznej], chyba że zrobi się dla niego otwór, który może pomieścić dwa sa'ah, [jest to ilość wody wystarczająca na jeden dzień ], od kanału w dół, [tj. zagłębienie otworu musi zawierać dwa sa'ah, zanim woda dotrze do przewodu na jego krawędzi, przez którą wpływa do domeny publicznej], zarówno wewnątrz, jak i na zewnątrz, [tj. zrobił dziurę na dziedzińcu lub w domenie publicznej.] Po prostu, jeśli zrobił to na zewnątrz, musi go sklepić, [tj. musi zrobić dla niego rodzaj przykrycia kopułą, aby był inny niż domena publiczna]; ale jeśli udało mu się wejść do środka, nie musi go sklepić.
י רַבִּי אֱלִיעֶזֶר בֶּן יַעֲקֹב אוֹמֵר, בִּיב שֶׁהוּא קָמוּר אַרְבַּע אַמּוֹת בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, שׁוֹפְכִין לְתוֹכוֹ מַיִם בְּשַׁבָּת. וַחֲכָמִים אוֹמְרִים, אֲפִלּוּ גַג אוֹ חָצֵר מֵאָה אַמָּה, לֹא יִשְׁפֹּךְ עַל פִּי הַבִּיב, אֲבָל שׁוֹפֵךְ מִגַּג לְגַג, וְהַמַּיִם יוֹרְדִין לַבִּיב. הֶחָצֵר וְהָאַכְסַדְרָה מִצְטָרְפִין לְאַרְבַּע אַמּוֹת:
10 R. Eliezer ur. Yaakov mówi: Rutyna [stworzona dla wody rozlanej na dziedzińcu, aby wpłynęła do domeny publicznej], wysklepiona [na odległość] czterech na cztery łokcie do domeny publicznej, [cztery łokcie wystarczą, by wchłonąć dwa sa'ah wody wystarczającej na jeden dzień]—wodę można wlać do niej w szabat, [gdyż woda się kończy i nie wychodzi do domeny publicznej]. Mędrcy mówią: Nawet gdyby dach lub dziedziniec miał sto łokci, nie można rozlewać (wody bezpośrednio) na koleiny. [Bo jeśli wyleje wodę na koleinę, przepływa prosto do domeny publicznej, a obserwator zakłada, że ​​rozlał ją z dachu na dach, tak że woda spływa do koleiny. Dziedziniec i achsadrah (zob. 8: 4) łączą się na (wymagane) cztery łokcie. [Jeśli na dziedzińcu są razem z achsadrah cztery na cztery łokcie, łączą się i wolno tam rozlewać wodę bez robienia dziury (zobacz 8: 9).]
יא וְכֵן שְׁתֵּי דְיוֹטָאוֹת זוֹ כְנֶגֶד זוֹ, מִקְצָתָן עָשׂוּ עוּקָה וּמִקְצָתָן לֹא עָשׂוּ עוּקָה, אֶת שֶׁעָשׂוּ עוּקָה, מֻתָּרִין, וְאֶת שֶׁלֹּא עָשׂוּ עוּקָה, אֲסוּרִין:
11 Podobnie dwa górne piętra, jedno naprzeciw drugiego, [z widokiem na dziedziniec mniejszy niż cztery łokcie, gdzie rozlewają wodę], niektórzy [tj. Ludzie z jednego dziedzińca] zrobili dziurę [na dziedzińcu], a niektórzy [ tj. ludzie drugiego] nie zrobili dziury —ci, którzy zrobili dziurę, są dozwoleni, a ci, którzy nie zrobili dziury, są zabronieni [o ile nie dokonali eruwu. Gdyby bowiem pozwolono im z niego skorzystać, przychodziliby zabrać ze swoich domów naczynia do kąpieli na dziedziniec aż do krawędzi dziury, niosąc na dziedziniec, gdzie nie dokonali eruwy.]