Eruwin 10

Rozdział 10

א הַמּוֹצֵא תְפִלִּין, מַכְנִיסָן זוּג זוּג. רַבָּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, שְׁנַיִם שְׁנָיִם. בַּמֶּה דְבָרִים אֲמוּרִים, בִּישָׁנוֹת, אֲבָל בַּחֲדָשׁוֹת, פָּטוּר. מְצָאָן צְבָתִים אוֹ כְרִיכוֹת, מַחְשִׁיךְ עֲלֵיהֶן וּמְבִיאָן. וּבַסַּכָּנָה, מְכַסָּן וְהוֹלֵךְ לוֹ:
1 Jeśli ktoś znajdzie tefilin [na polu, w miejscu, gdzie nie są strzeżone (przed skalaniem)], to przyprowadza je, para po parze, [jeden (filakterium) na głowie, a drugi na ramieniu, gdy je nosi w ciągu tygodnia jest to „para”. I wciąż powraca i przyprowadza w pary, aż przyprowadzi ich wszystkich. Uważa, że ​​micwa tefilin jest dostępna w szabat, ale że mędrcy postanowili przeciwko niej (nosząc tefilin w szabat), aby pasek nie rozerwał i nie nosił ich ( w zakazanej domenie) w ręku. A jeśli nosi więcej niż jedną parę, łamie zakaz dodawania do micwot, tak że stają się (zakazanym) ciężarem.] R. Gamliel mówi: Dwa (pary) po dwa. [R. Gamliel utrzymuje, że micwa tefilin nie jest dostępna w szabat, a rabini pozwolili na „ratowanie” ich, ponieważ są uważane za ozdoby. Dlatego można wprowadzić dwie pary naraz, dwie pary są ozdobne. Dowiedzieliśmy się bowiem, że na głowie jest miejsce na dwie filakterie i dopóki jest ozdobna, jest to dozwolone. I nie ma tu żadnego naruszenia zakazu dodawania do micwotów, ponieważ w ogóle nie ma micwy tefilin (w szabat), ale (są one uważane za) habilitacje w ogóle. Halacha nie jest zgodna z R. Gamlielem.] Kiedy tak jest? W przypadku starych, [gdzie węzeł jest rozpoznawalny jako węzeł tefilinowy, w którym to przypadku są (znanymi) przedmiotami świętymi, których nie można pozostawić w miejscu (możliwego) splamienia.], Ale z nowymi, jest zwolniony. [On nie profanuje szabatu ze względu na nich, aby ich przyprowadzić, gdyż mogą być tylko amuletem. Posiadają świętość tylko wtedy, gdy są wykonane według halachy ze względu na micwę (tefilin). Jeśli znalazł (wiele) zestawów par lub [wiele (poszczególne filakterie)] razem, czeka nad nimi [strzegąc ich], aż się ściemni, kiedy przyprowadza [wszystkie] razem. Dzieje się tak, gdy jest ich tak wielu, że gdyby przyprowadził ich po parę, nie byłby w stanie przyprowadzić ich wszystkich przed zapadnięciem nocy. (Gdyby można było przyprowadzić ich parami po parze przed zapadnięciem nocy, tak właśnie postępuje, jak wspomniano powyżej)]. A w czasie niebezpieczeństwa [tj. Kiedy władza rządząca zakazała noszenia tefilinu], zakrywa je i idzie dalej. [Nasza Miszna jest wadliwa. Oto, czego nauczano: „Kiedy tak się dzieje? W czasie niebezpieczeństwa szmadu (prześladowań religijnych). Ale jeśli boi się zostać tam z powodu rabusiów, nosi ich na mniej niż cztery łokcie naraz”].
ב רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, נוֹתְנָן לַחֲבֵרוֹ, וַחֲבֵרוֹ לַחֲבֵרוֹ, עַד שֶׁמַּגִּיעַ לֶחָצֵר הַחִיצוֹנָה. וְכֵן בְּנוֹ, נוֹתְנוֹ לַחֲבֵרוֹ, וַחֲבֵרוֹ לַחֲבֵרוֹ, אֲפִלּוּ מֵאָה. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, נוֹתֵן אָדָם חָבִית לַחֲבֵרוֹ, וַחֲבֵרוֹ לַחֲבֵרוֹ, אֲפִלּוּ חוּץ לַתְּחוּם. אָמְרוּ לוֹ, לֹא תְהַלֵּךְ זוֹ יוֹתֵר מֵרַגְלֵי בְעָלֶיהָ:
2 R. Szimon mówi: Daje je swemu przyjacielowi, a przyjacielowi swemu przyjacielowi, aż dotrze do zewnętrznego dziedzińca (miasta), [i nie nosi ich na mniej niż cztery łokcie naraz, kiedy boi się rabusiów —zarządzenie, aby nie nosił ich od początku czterech łokci do końca. Halacha jest zgodna z R. Szimonem.] I tak z jego synem [którego matka urodziła go na polu w szabat—daje go swojemu przyjacielowi, itd. Lepiej jest nosić go na cztery łokcie na raz]. Daje go przyjacielowi, a przyjacielowi nawet sto. R. Juda mówi: Mężczyzna daje dzban swojemu przyjacielowi, a przyjaciel swojemu przyjacielowi, nawet poza tchum. [Dzban w tym przypadku jest hefker (bez właściciela), bo jeśli należał do kogoś, orzeczenie jest takie, że bestia i naczynia są „jak nogi właścicieli”. A R. Yehudah utrzymuje, że artykuły hefkera nie dają „odpocząć”]. Powiedzieli mu [„Oni” tutaj odnoszą się do R. Yochanana ur. Nuri, który mówi, że artykuły hefkera „odpoczywają” na swoim miejscu]: Ten (dzban) nie może podróżować dalej niż stopy jego właściciela. [To znaczy, gdyby miał właściciela, który nie dokonał erudy, mógłby podróżować tylko dwa tysiące łokci; tak więc i teraz może podróżować tylko dwa tysiące łokci od miejsca spoczynku. Halacha jest zgodna z R. Yehudah.]
ג הָיָה קוֹרֵא בַסֵּפֶר עַל הָאַסְקֻפָּה, נִתְגַּלְגֵּל הַסֵּפֶר מִיָּדוֹ, גּוֹלְלוֹ אֶצְלוֹ. הָיָה קוֹרֵא בְרֹאשׁ הַגַּג וְנִתְגַּלְגֵּל הַסֵּפֶר מִיָּדוֹ, עַד שֶׁלֹּא הִגִּיעַ לַעֲשָׂרָה טְפָחִים, גּוֹלְלוֹ אֶצְלוֹ. מִשֶּׁהִגִּיעַ לַעֲשָׂרָה טְפָחִים, הוֹפְכוֹ עַל הַכְּתָב. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אֲפִלּוּ אֵין מְסֻלָּק מִן הָאָרֶץ אֶלָּא כִמְלֹא מַחַט, גּוֹלְלוֹ אֶצְלוֹ. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, אֲפִלּוּ בָאָרֶץ עַצְמוֹ גּוֹלְלוֹ אֶצְלוֹ, שֶׁאֵין לְךָ דָּבָר מִשּׁוּם שְׁבוּת עוֹמֵד בִּפְנֵי כִתְבֵי הַקֹּדֶשׁ:
3 Gdyby ktoś czytał zwój [(wszystkie ich książki były zwinięte jak nasze zwoje Tory)] na dolnym progu drzwi [który jest karmelitem] i wypadł mu z ręki, może zwinąć go z powrotem do siebie [ ponieważ jeden koniec był w jego dłoni]. Gdyby czytał na dachu, a zwój wypadł mu z ręki—Dopóki nie osiągnie dziesięciu [niższych] tefachim [blisko ziemi domeny publicznej], odwraca go na piśmie [litery zwrócone do ściany, aby nie było jawnie poniżone, i odchodzi tam do zmroku. Gdyby bowiem koniec nie był w jego ręku, byłby on złamaniem zakazu Tory (gdyby go podniósł), a „koniec w jego ręku” jest zakazany z powodu „końca nie w jego ręku”. Gemara pyta: „Ale to nie spoczęło!” Oznacza to, że nawet jeśli dotarł do dziesięciu niższych tefachim, nie ma tu zakazu Tory, nawet gdyby nie miał końca w jego ręku, ponieważ nie spoczął w domenie publicznej. I odpowiada: Mówimy o przypadku, w którym ściana jest pochylona, ​​a zwój spoczął na rzucie ściany dolnych dziesięciu tefachim, co jest równoznaczne z jego spoczynkiem w domenie publicznej, tak że gdyby koniec nie był w ręku i przyniósł go z powrotem, byłby odpowiedzialny zgodnie z prawem Tory.] R. Juda mówi: Nawet gdyby była to tylko odległość igły od ziemi, on zawraca ją do siebie. [Nasza Miszna jest wadliwa. Nauczono go w ten sposób: jeśli dotarł do dziesięciu tefachimów z ziemi, odwraca go na piśmie. Kiedy tak się dzieje? Ze skośną ścianą, na której spoczywa. Ale w przypadku ściany, która nie jest pochylona, ​​cofa ją. To jest słowo R. Judy, który mówi, że nawet jeśli jest to tylko odległość igły od ziemi, on zawija ją z powrotem do siebie, opierając się na przedmiocie wymaganym (ze względu na odpowiedzialność).] R. Shimon mówi: Nawet jeśli był na ziemi, odsuwa go z powrotem do siebie, ponieważ nic zakazanego z powodu szwut (odpoczynku w szabat) nie zastępuje (świętości) pism świętych, [jak w tym przypadku, gdy koniec jest w jego ręku i przekracza on tylko rabiniczne „shvut”, jeśli chce je wycofać. Nie ponosi bowiem odpowiedzialności zgodnie z prawem Tory, dopóki zwój nie opuści całkowicie jego ręki i nie znajdzie się w domenie publicznej, a on przyjdzie usunąć go z domeny publicznej i umieścić w domenie prywatnej. Halacha nie jest zgodna z R. Szimonem.]
ד זִיז שֶׁלִּפְנֵי חַלּוֹן, נוֹתְנִין עָלָיו וְנוֹטְלִין מִמֶּנּוּ בְשַׁבָּת. עוֹמֵד אָדָם בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד וּמְטַלְטֵל בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, בִּרְשׁוּת הָרַבִּים וּמְטַלְטֵל בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד, וּבִלְבַד שֶׁלֹּא יוֹצִיא חוּץ מֵאַרְבַּע אַמּוֹת:
4 Ziz [kamień lub drewno wystające ze ściany nad domeną publiczną, wyższe niż dziesięć tefachimów nad ziemią domeny publicznej] —oni [ci na górnej kondygnacji] mogą umieszczać (przedmioty na niej) i zabierać z niej w szabat, [ponieważ powietrze (tj. atmosfera) domeny publicznej sięga tylko do dziesięciu tefachimów. I to tylko naczynia kruche, takie jak kubki i flaszki, można tam umieścić, ale nie te niezniszczalne, aby nie trafiły do ​​domeny publicznej i nie zostały odzyskane.] Można stać w domenie prywatnej i poruszać się (przedmiot) w domenie publicznej, [tj. może stać w swoim domu lub na dachu i wziąć przedmiot z domeny publicznej i umieścić go w innym miejscu w domenie publicznej, nawet jeśli jego głowa i większość jego ciała nie znajduje się publicznie domena w miejsce przedmiotu i nie zarządzamy (przeciw temu), aby nie przyszedł go wziąć], a on może stać w domenie publicznej i przenieść (przedmiot) do domeny prywatnej, o ile to zrobi nie zdejmuj go z czterech łokci [na których leżał].
ה לֹא יַעֲמֹד אָדָם בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד וְיַשְׁתִּין בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, בִּרְשׁוּת הָרַבִּים וְיַשְׁתִּין בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד. וְכֵן לֹא יָרֹק. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אַף מִשֶּׁנִּתְלַשׁ רֻקּוֹ בְּפִיו, לֹא יְהַלֵּךְ אַרְבַּע אַמּוֹת עַד שֶׁיָרֹק:
5 Nie można stać w domenie prywatnej i oddawać mocz do domeny publicznej, [gdyż w ten sposób „przenosi się” z domeny prywatnej do domeny publicznej. A jeśli to uczyni, będzie odpowiedzialny za ofiarę za grzech. I chociaż podniesienie (przedmiotu) z miejsca cztery na cztery tefachim jest wymagane (w celu odpowiedzialności), mocz i ślina są uważane za spoczywające w miejscu cztery na cztery.], (I nie można stać) w domenie publicznej i oddawać mocz do domeny prywatnej. Podobnie nie może pluć (z jednej domeny do drugiej). R. Juda mówi: Także, jeśli jego ślina „wypadła” w jego ustach, [tj. Stała się bolusem i obróciła się w jego ustach], nie może chodzić na cztery łokcie bez odkrztuszania. [Halacha nie jest zgodna z R. Yehudah.]
ו לֹא יַעֲמֹד אָדָם בִּרְשׁוּת הַיָחִיד וְיִשְׁתֶּה בִרְשׁוּת הָרַבִּים, בִּרְשׁוּת הָרַבִּים וְיִשְׁתֶּה בִרְשׁוּת הַיָחִיד, אֶלָּא אִם כֵּן הִכְנִיס רֹאשׁוֹ וְרֻבּוֹ לִמְקוֹם שֶׁהוּא שׁוֹתֶה. וְכֵן בְּגַת. קוֹלֵט אָדָם מִן הַמַּזְחֵלָה לְמַטָּה מֵעֲשָׂרָה טְפָחִים. וּמִן הַצִּנּוֹר, מִכָּל מָקוֹם שׁוֹתֶה:
6 Nie można stać w domenie prywatnej i pić w domenie publicznej lub w domenie publicznej i pić w domenie prywatnej, chyba że przyniesie głowę i większość ciała do miejsca, w którym pije. [To, kiedy pije z naczyniami, których potrzebuje—dekret, aby nie przyszedł i wprowadził ich (do swego królestwa). Ale z naczyniami, których nie potrzebuje, jest to dozwolone, nawet jeśli nie wnosi głowy i większości ciała do domeny (wody)]. Podobnie z kadzią (do tłoczenia wina), [w stosunku do dziesięciny (ma'aser). Jeśli jego głowa i większość jego ciała znajduje się w kadzi, pije bez dziesięciny, jest to picie „przypadkowe” (w przeciwieństwie do „ustalonego”), ale poza kadzią nie wolno mu pić bez dziesięciny, to jest istota ” naprawiono „picie”. Można otrzymać (wodę) z mazcheilah (rynny dachowej) [Nazywa się to „mazcheilah”, ponieważ wszystko, co „czołga się” wzdłuż ściany lub po ziemi, nazywa się „zochel”, a mianowicie. (Powtórzonego Prawa 32:24): "zochalei daleko" ("pełzacze w prochu")] poniżej dziesięciu tefachim [Rozumie się to w ten sposób: można stać w domenie publicznej i otrzymać (wodę) z mazcheilah w naczyniu (który jest trzymane) mniej niż dziesięciu tefachimów (z gruntu domeny publicznej. („odbierz” :) konkretnie, jak wyjaśniono w gemara. Nie może jednak przyciskać ust ani naczynia do mazcheila, która jest mniejsza niż trzy tefachimy od dach, nawet jeśli jest mniejszy niż dziesięć tefachimów (z gruntu należącego do domeny publicznej). Ponieważ bowiem biegnie on wzdłuż ściany i jest mniejszy niż trzy tefachim od dachu, jest uważany za dach, a to („nacisk , "itp.) stanowiłoby przenoszenie z dachu, domeny prywatnej, do domeny publicznej.]; i może on pić z fajki w każdym przypadku. [Czyli„ odbieranie ”czy„ tłoczenie ”fajki zawsze rzutuje do domeny publicznej. (Gemara określa to jako odnoszące się do potoku, który nie jest cztero na cztery tefachim, a więc nie jest domeną samą w sobie.)]
ז בּוֹר בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, וְחֻלְיָתוֹ גְבוֹהָה עֲשָׂרָה טְפָחִים, חַלּוֹן שֶׁעַל גַּבָּיו מְמַלְּאִין הֵימֶנּוּ בְשַׁבָּת. אַשְׁפָּה בִרְשׁוּת הָרַבִּים גְּבוֹהָה עֲשָׂרָה טְפָחִים, חַלּוֹן שֶׁעַל גַּבָּהּ שׁוֹפְכִין לְתוֹכָהּ מַיִם בְּשַׁבָּת:
7 Studnia należąca do domeny publicznej i jej chuliah (otaczające ją wykopy) o wysokości dziesięciu tefachimów —wolno z niej czerpać (wodę) przez okno wychodzące na nią w szabat. [Ponieważ chuliah ma dziesięć tefachimów i jest orzeczone, że więcej niż dziesięć tefachim nie jest domeną publiczną, ale makom p'tur ("miejsce zwolnienia"), dozwolone jest czerpanie z niego wody przez okno powyżej to w Szabat. Oznacza to przejście z domeny prywatnej do domeny prywatnej za pośrednictwem makom p'tur. I nawet jeśli studnia jest po czterech tefachimach wyjęta ze ściany okna, to można przez nią czerpać wodę, bo domena publiczna nie interweniuje między studnią a oknem, gdy czerpie z niej wodę, a jedynie makom p. 'tur. [Podobnie] (kopiec) śmieci w domenie publicznej, dziesięć tefachimów—wolno w szabat wylewać na nią wodę przez okno wychodzące na nią. [Albowiem (kopiec śmieci) jest domeną prywatną i nie obawiamy się, że kopiec odpadków zostanie zredukowany do mniej niż dziesięciu tefachim, a on przyjdzie i wyleje na nią (wodę) jak poprzednio. To tylko w przypadku publicznego kopca śmieci, którego prawdopodobnie nie da się usunąć; ale w przypadku prywatnego kopca, który prawdopodobnie zostanie usunięty, nie wolno rzucać tam (odmawiać) w szabat, ponieważ obawiamy się, że mógłby go usunąć i uczynić go domeną publiczną.]
ח אִילָן שֶׁהוּא מֵסֵךְ עַל הָאָרֶץ, אִם אֵין נוֹפוֹ גָבוֹהַּ מִן הָאָרֶץ שְׁלֹשָׁה טְפָחִים, מְטַלְטְלִין תַּחְתָּיו. שָׁרָשָׁיו גְּבוֹהִין מִן הָאָרֶץ שְׁלֹשָׁה טְפָחִים, לֹא יֵשֵׁב עֲלֵיהֶן. הַדֶּלֶת שֶׁבַּמֻּקְצֶה וַחֲדָקִים שֶׁבַּפִּרְצָה וּמַחֲצָלוֹת, אֵין נוֹעֲלִין בָּהֶן, אֶלָּא אִם כֵּן גְּבוֹהִים מִן הָאָרֶץ:
8 Drzewo, które pochyla się nad ziemią [tj. Którego konary pochylają się dookoła w dół] —jeśli jego konary nie znajdują się trzy tefachim nad ziemią, można je nosić pod spodem, jeżeli. [Ponieważ jego konary nie znajdują się na wysokości trzech tefachimów nad ziemią, uważa się je za przytwierdzone do ziemi i dlatego są one jak przegrody, z tego powodu wolno je nosić pod nimi. W każdym przypadku przestrzeń między konarami a ziemią musi być wypełniona słomą i ścierniskiem lub tym podobnym, a konary należy zawiązać tak, aby nie były poruszane przez wiatr. Każda przegroda, która nie może wytrzymać normalnego wiatru, nie jest przegrodą. I można tam nieść tylko (na odległość) bet sa'atayim (siedemdziesiąt łokci i resztę). W każdej partycji, której celem jest „przestrzeń”— to znaczy do strzeżenia przestrzeni pól i winnic, ale nie do mieszkania — wolno nosić tylko bet sa'atayim.] Jeśli jego korzenie są trzy tefachim nad ziemią, nie wolno mu na nich siadać, [zabronione jest używanie drzewa (w szabat) —dekret, aby nie przyszedł z niego wyrwać. A jeśli nie mają wysokości trzech tefachim, są jak ziemia i wolno na nich siedzieć.] Drzwi muktze [przestrzeń za domami, której drzwi nie są osadzone w gnieździe, jak inne drzwi, ale które stoją przed otwarciem i są postawione na ziemi, gdy jest usuwane], i ciernie w [tj. wypełniają] wyrwę i [trzcinę] maty—Zabrania się zamykania (otworu) nimi, chyba że znajdują się nad ziemią. [Wszystkie one nie są zawiązane i nie zamocowane na miejscu, ale kiedy ktoś się otwiera (obudowa), kładzie je na ziemi. Z tego powodu ich nie zastępuje, sprawiając wrażenie „budowania” (zakazana szabatowa praca)— chyba że znajdują się nad ziemią, w którym to przypadku nie daje się wrażenia „budowania”, a on może zamknąć (przestrzeń) nimi.]
ט לֹא יַעֲמֹד אָדָם בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד וְיִפְתַּח בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, בִּרְשׁוּת הָרַבִּים וְיִפְתַּח בִּרְשׁוּת הַיָּחִיד, אֶלָּא אִם כֵּן עָשָׂה מְחִצָּה גְבוֹהָה עֲשָׂרָה טְפָחִים, דִּבְרֵי רַבִּי מֵאִיר. אָמְרוּ לוֹ, מַעֲשֶׂה בְשׁוּק שֶׁל פַּטָּמִין שֶׁהָיָה בִירוּשָׁלַיִם, שֶׁהָיוּ נוֹעֲלִין וּמַנִּיחִין אֶת הַמַּפְתֵּחַ בַּחַלּוֹן שֶׁעַל גַּבֵּי הַפֶּתַח. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, שׁוּק שֶׁל צַמָּרִים הָיָה:
9 Nie wolno stać w domenie prywatnej i otwierać w domenie publicznej [Nie można stać w domenie prywatnej i zabrać klucza leżącego w domenie publicznej i otwierać drzwi sklepu znajdującego się w domenie publicznej, nawet jeśli nie ma cztery łokcie od miejsca klucza do drzwi —dekret, aby nie zabierał klucza do siebie (w domenie prywatnej)]; (nie może stać) w domenie publicznej i otworzyć w domenie prywatnej, chyba że zrobi podział na dziesięć tefachimów [i stanie w nim oraz otworzy i zamknie]. To są słowa R. Meira. Powiedzieli mu: Czy to nie zdarzyło się na targu „tuczników” [rzeźników, którzy tuczą zwierzęta na rzeź] w Jerozolimie, że zamkną (drzwi) i zostawią klucz na oknie nad drzwiami! [Rabini rozumieli R. Meira jako mówiącego, że tak jak nie można stać w domenie prywatnej i otwierać się w domenie publicznej itp., Tak nie wolno mu stać w karmelicie i otwierać w domenie prywatnej lub w domenie prywatnej. i otwórz w karmelicie. Z tego powodu wypytują go na (przykład) targu tuczników "w Jerozolimie, który był karmelitem. (Ponieważ jego drzwi były zamknięte na noc, nie nazywa się go domeną publiczną)", a okno, na którym klucz został umieszczony w domenie prywatnej, niezależnie od tego, że stali w karmelicie i otworzyli w domenie prywatnej. Halacha nie jest zgodna z R. Meir ani w domenie publicznej, ani w karmelicie.] R. Yossi mówi: To był targowiskiem sprzedawców wełny.
י נֶגֶר שֶׁיֵּשׁ בְּרֹאשׁוֹ גְלֻסְטְרָא, רַבִּי אֱלִיעֶזֶר אוֹסֵר, וְרַבִּי יוֹסֵי מַתִּיר. אָמַר רַבִּי אֱלִיעֶזֶר, מַעֲשֶׂה בַכְּנֶסֶת שֶׁבִּטְבֶרְיָא שֶׁהָיוּ נוֹהֲגִין בּוֹ הֶתֵּר, עַד שֶׁבָּא רַבָּן גַּמְלִיאֵל וְהַזְּקֵנִים וְאָסְרוּ לָהֶן. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, אִסּוּר נָהֲגוּ בָהּ, בָּא רַבָּן גַּמְלִיאֵל וְהַזְּקֵנִים וְהִתִּירוּ לָהֶן:
10 Rygiel do drzwi [wbity w ściany lub w próg, aby zamknąć drzwi], na którego końcu znajduje się urządzenie mocujące [tj. Którego koniec jest gruby i okrągły jak granat i wykonany jak tłuczek, nadający się do ubijania pieprzu ] —R. Eliezer zabrania (używania) tego (w Szabat), a R. Yossi na to zezwala. [Nawet jeśli ma status statku, R. Eliezer zabrania tego, chyba że jest zawiązany i zawieszony na drzwiach. Hałacha jest zgodna z R. Yossi.] R. Eliezer powiedział: Stało się w synagodze w Tyberiadzie, że traktowali ją jako dozwoloną, dopóki R. Gamliel i starsi nie przyszli i im tego zabronili. R. Yossi mówi: Traktowali to jako zakazane, dopóki R. Gamliel i starsi nie przyszli i nie pozwolili im na to.
יא נֶגֶר הַנִּגְרָר, נוֹעֲלִים בּוֹ בַמִּקְדָּשׁ, אֲבָל לֹא בַמְּדִינָה. וְהַמֻּנָּח, כָּאן וָכָאן אָסוּר. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, הַמֻּנָּח מֻתָּר בַּמִּקְדָּשׁ, וְהַנִּגְרָר בַּמְּדִינָה:
11 Zasuwa „ciągnąca się” do drzwi [ta, która jest przywiązana do drzwi, ale na nich nie wisi, przy czym przywiązana do niej lina jest długa, tak że zasuwa wlecze się po ziemi. Mówimy tutaj o zasuwce do drzwi bez urządzenia mocującego na końcu, bo jeśli ma takie urządzenie, R. Yossi (powyżej) na to pozwala, nawet jeśli nie jest przywiązana (do drzwi), a halacha jest zgodnie z nim]—może być używany do zamykania (drzwi) w Świątyni, [gdyż (zakaz) jest jednym z samych szwut. On nie „buduje” per se, ponieważ jest związany. Ale ponieważ ciągnie się (i nie wisi na drzwiach), wydaje się, że buduje, aw Świątyni nie ma szwaltu]. A ten, który leży (na ziemi), [w ogóle nie jest związany], jest zabroniony w oba miejsca, [będąc „budowaniem” per se.] R. Juda mówi: Ten, który leży (na ziemi) jest dozwolony w świątyni, [R. Juda utrzymujący, że nie jest to „budowanie” per se, ale tylko sprawia wrażenie budowania, aw Świątyni nie wydali zarządzenia ze względu na szwut], a przeciąganie [jest dozwolone nawet] poza świątynią, [ponieważ jest zawiązany, chociaż nie zwisa (z drzwi). Halacha jest zgodna z R. Yehudah.]
יב מַחֲזִירִין צִיר הַתַּחְתּוֹן בַּמִּקְדָּשׁ, אֲבָל לֹא בַמְּדִינָה. וְהָעֶלְיוֹן, כָּאן וְכָאן אָסוּר. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, הָעֶלְיוֹן בַּמִּקְדָּשׁ, וְהַתַּחְתּוֹן בַּמְּדִינָה:
12 Dolny trzpień [drzwi (skrzyni)] może zostać zwrócony w Świątyni, [dopóki górny nie wyjdzie, łatwo jest go zwrócić i nie ma „budynku”.], Ale nie poza Świątynią, [dekret, aby go nie uderzać, praca (zakazana)]. Ale jeśli górna (również wyszła), jest zabroniona w obu miejscach. [Albowiem kiedy górna wyjdzie, (drzwi) opada i (odwrócenie osi) jest jak budowanie.] R. Juda mówi: Górna (może być zwrócona nawet) w świątyni, [tam jest „nie” budowanie „naczyniami” i tylko otrzymywanie szvut, a szwut nie jest ogłaszany w świątyni], a niższe (mogą być nawet zwrócone) poza świątynią. [Halacha nie jest zgodna z R. Yehudah.]
יג מַחֲזִירִין רְטִיָּה בַמִּקְדָּשׁ, אֲבָל לֹא בַמְּדִינָה. אִם בַּתְּחִלָּה, כָּאן וְכָאן אָסוּר. קוֹשְׁרִין נִימָא בַמִּקְדָּשׁ, אֲבָל לֹא בַמְּדִינָה. אִם בַּתְּחִלָּה, כָּאן וְכָאן אָסוּר. חוֹתְכִין יַבֶּלֶת בַּמִּקְדָּשׁ, אֲבָל לֹא בַמְּדִינָה. וְאִם בִּכְלִי, כָּאן וְכָאן אָסוּר:
13 Retiyah (opatulony bandaż) zostaje zastąpiony w Świątyni [Jeśli Cohein musiał usługiwać w Szabat i zdjął retiyah zakrywający ranę na jego dłoni, tak aby nie interweniowała między jego ciałem a (przedmiotami) posługi , może zwrócić go na miejsce po nabożeństwie. Gdyby nie pozwolono mu tego zrobić, nie służyłby], ale nie poza Świątynią, [dekret, aby nie smarował okładu i nie odpowiadał za „skrobanie”.] I ab initio, [tj. nie był wcześniej zawiązany, a Cohein nie zdjął go na potrzeby służby], jest to zabronione w obu miejscach. [I nie mówimy w tym przypadku, że w Świątyni nie ma shvut, ponieważ nie służy to wyższej potrzebie, ale osobistej potrzebie. A rabiniczny zakaz zastępowania retiyah obowiązuje tylko wtedy, gdy został rozłożony na ziemi. Ale jeśli wziął go do ręki, tak długo, jak jest w jego dłoni, lub nawet jeśli położył go na naczyniu i nie rozłożył go na ziemi, wolno mu go wszędzie odłożyć]. lutnia do pieśni lewickich, która wybuchła w szabat] może być przywiązana w świątyni, ale nie poza nią. [Uważa on, że micwa „umożliwiająca”, której nie można było zapewnić poprzedniego dnia (po zerwaniu w szabat) unieważnia szabat. Dzieje się tak tylko wtedy, gdy pęknie w środku, w którym to przypadku jest wykonywany tylko tymczasowy węzeł; ale blisko podstaw, gdzie węzeł jest trwały, jest to zabronione]. I ab initio, [tam, gdzie nigdy go tam nie było, kiedy można go było załatwić dzień wcześniej], jest zabronione w obu miejscach. Brodawkę można wyciąć w świątyni, ale nie poza nią. A jeśli z instrumentem, to jest to zabronione w obu miejscach. [Brodawka jest skazą w kodshim (konsekracjach), tj. (Księga Kapłańska 22:22): „… lub brodawkę, itd.”, I można ją przeciąć w świątyni ręcznie, co pociąga za sobą tylko szwut, nie jest to normalny sposób (usuwania). Ale nie za pomocą instrumentu, ponieważ jest to wyraźna (zakazana) praca, jest to normalny sposób (usuwania). A odcięcie brodawki od zwierzęcia jest tellą (pracą pochodną) strzyżenia wełny.]
יד כֹּהֵן שֶׁלָּקָה בְאֶצְבָּעוֹ, כּוֹרֵךְ עָלֶיהָ גֶמִי בַמִּקְדָּשׁ, אֲבָל לֹא בַמְּדִינָה. אִם לְהוֹצִיא דָם, כָּאן וְכָאן אָסוּר. בּוֹזְקִין מֶלַח עַל גַּבֵּי כֶבֶשׁ בִּשְׁבִיל שֶׁלֹּא יַחֲלִיקוּ, וּמְמַלְּאִים מִבּוֹר הַגּוֹלָה וּמִבּוֹר הַגָּדוֹל בַּגַּלְגַּל בְּשַׁבָּת, וּמִבְּאֵר הַקַּר בְּיוֹם טוֹב:
14 Jeśli Cohein miał ból na palcu, może owinąć go łykiem [nawet jeśli leczy ból. Ponieważ w tej chwili jest to wymagane do nabożeństwa, a nie przystoi, aby rana była widoczna podczas nabożeństwa, może być pokryta łykiem.] (Może owinąć go łykiem) w świątyni, ale nie poza nią, [uzdrawianie w Szabat jest shvut i jest zabronione]. A jeśli chcesz usunąć krew, [tj. zacisnąć łyk, aby usunąć krew], jest to zabronione w obu miejscach, [ta istota (proto-poród) "czajka" (robienie rana), aw świątyni nie wolno było wykonywać pracy wstępnej.] Sól można zmiażdżyć [i rozłożyć] na pochylni [prowadzącej do ołtarza], aby się nie ślizgali, [gdyż była gładka, a czasami poślizgnęli się i upadli na nią.], ale nie poza nią, [co stanowi „naprawę”.] W Szabat można czerpać wodę ze „studni wygnania” i „wielkiej studni” [które znaleziono w komnatach dziedzińca świątyni] z kołem [wykonanym do podnoszenia wiadra za pomocą lin. Tylko w przypadku tych dwóch studni było to dozwolone, ale w przypadku innych było to zabronione—dekret, aby w szabat nie czerpano wody do swojego ogrodu i do suchego lądu, co ułatwi zadanie (za pomocą koła). A tam, gdzie nie ma podstaw do takiego zarządzenia, wolno czerpać wodę kołem. I nie obawiamy się, że kierownica wyda dźwięk, zabronione jest tylko odtwarzanie muzyki (w szabat). W ten sam sposób w szabat wolno pukać do drzwi lub bramy] i (wolno czerpać wodę) ze „studni kar” podczas święta. [Ponieważ była to studnia źródlana, nazywali ją „studnią kar”, jak w „makor” („źródło”). Studnia ta była potrzebna ludziom wygnania podczas święta, a prorocy wśród nich, Czaggeusz i Zachariasz, pozwolili czerpać z niej wodę za pomocą koła. A ich zezwolenie pozostało w mocy, pozwalając im robić to nawet poza Świątynią podczas święta, w przeciwieństwie do (orzeczenia) innych studni źródlanych.]
טו שֶׁרֶץ שֶׁנִּמְצָא בַמִּקְדָּשׁ, כֹּהֵן מוֹצִיאוֹ בְהֶמְיָנוֹ, שֶׁלֹּא לְשַׁהוֹת אֶת הַטֻּמְאָה, דִּבְרֵי רַבִּי יוֹחָנָן בֶּן בְּרוֹקָה. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, בִּצְבָת שֶׁל עֵץ, שֶׁלֹּא לְרַבּוֹת אֶת הַטֻּמְאָה. מֵהֵיכָן מוֹצִיאִין אוֹתוֹ, מִן הַהֵיכָל וּמִן הָאוּלָם וּמִבֵּין הָאוּלָם וְלַמִּזְבֵּחַ, דִּבְרֵי רַבִּי שִׁמְעוֹן בֶּן נַנָּס. רַבִּי עֲקִיבָא אוֹמֵר, מְקוֹם שֶׁחַיָּבִין עַל זְדוֹנוֹ כָּרֵת וְעַל שִׁגְגָתוֹ חַטָּאת, מִשָּׁם מוֹצִיאִין אוֹתוֹ, וּשְׁאָר כָּל הַמְּקוֹמוֹת כּוֹפִין עָלָיו פְּסַכְתֵּר. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, מְקוֹם שֶׁהִתִּירוּ לְךָ חֲכָמִים, מִשֶּׁלְּךָ נָתְנוּ לְךָ, שֶׁלֹּא הִתִּירוּ לְךָ אֶלָּא מִשּׁוּם שְׁבוּת:
15 Jeśli w Świątyni znaleziono sheretz (nieczyste, pełzające stworzenie), Cohein usuwa go swoim pasem [w Szabat, bez obawy o tiltul (zabronione poruszanie się) w Szabat, w Świątyni nie ma shvuth]], aby tego nie robić. zachować tumah (nieczystość) w świątyni. To są słowa R. Yochanana b. B'roka. [Chociaż w ten sposób czyni swój pas, który jest kodeszem (konsekrowanym) nieczysty, lepiej jest trzymać tumę na dziedzińcu świątyni, szukając drewnianych szczypiec. A Cohein nie dotyka jej rękami, aby sam nie stał się nieczysty. Trzyma go za pasem, nie dotykając go. Szeretz nie czyni nieczystym tego, kto go nosi; pas, który staje się nieczysty przez sheretz, nie czyni Coheina nieczystym, kiedy go trzyma. Pas jest bowiem nieczysty pierwszego stopnia, a ludzie i naczynia stają się nieczyści tylko przez av hatumah (pierwotną nieczystość)]. R. Juda mówi: (On go zdejmuje) drewnianymi szczypcami, [płaskie drewniane naczynia, które nie nabierają nieczystości], aby nie zwiększać tumah, [tj. (Aby nie) czyścić nieczystym pasem, który jest czysty. Lepiej jest tam trzymać szereta i szukać szczypiec, niż zwiększać nieczystość. Halacha jest zgodna z R. Judą]. Skąd jest wyjęta? Od heichala (sala, w której znajduje się złoty ołtarz), ulam (hol wejściowy) oraz między ulam a ołtarzem. To są słowa R. Shimona b. Naness. [Ale jeśli znalazł go w azarze (dziedzińcu świątyni), przykrył go p'sachter (dużym garnkiem) i zostawił do zmroku.] R. Akiva mówi: Gdziekolwiek wpadnie na kareth (odcięcie) za [wchodzenie] świadomie [w stanie tumah] i ofiara za grzech za [wejście] nieświadomie [tj. do całej azary], stamtąd jest usuwana; a we wszystkich innych miejscach kładzie się na nim p'sachter [miedziany garnek]. [(targum "jego garnków" (Wyjścia 27: 3) to "p'sachtravatei"), aby przykryć go aż do zmroku. Halacha jest zgodna z R. Akivą.] R. Szimon mówi: Miejsce, na które mędrcy ci pozwolili, dali ci z tego, co twoje; albowiem oni pozwolili wam tylko na to, co jest zabronione z powodu szwut. [R. Szymon różni się od pierwszego tanna (10:13), który mówi, że sznurek można zawiązać (węzłem) w świątyni. R. Szimon utrzymuje, że sznurek lutni, który pękł, może być zawiązany tylko za pomocą łuku, który jest (inaczej) zabroniony tylko z powodu szwut, i którym (sposób wiązania) nie można przekroczyć zakazu Tory. Ale nie wolno wiązać go węzłem, bo to mogłoby doprowadzić do przekroczenia zakazu Tory. R. Szimon mówi do pierwszej tanna: Nie dziwcie się, że jestem tutaj surowy i względnie pobłażliwy w stosunku do tchumina, mówiąc (4:11), że nawet jeśli ktoś wyszedł piętnaście łokci poza tchum, może ponownie wejść. W odniesieniu do tchumina „dali ci to, co twoje”, wiedząc, że te piętnaście łokci nie jest tak naprawdę poza tchum. Wiemy bowiem, że geodeci, którzy umieszczają znaki końca tchum, nie robią tego dokładnie na końcu dwóch tysięcy łokci (ale w tej odległości), z powodu tych, którzy błądzą, nie rozpoznając znaków i czasami idą trochę poza tchum i wracając—z tego powodu jestem wyrozumiały w stosunku do tchumin. Ale jeśli chodzi o zawiązanie węzła w Świątyni (ponieważ zezwolili w Świątyni tylko na sziwut, ale nie na Torę)—tam rządzę surowo i mówię, że zezwalali tylko na zawiązywanie łuku, zakaz szwut, ale nie pozwalali na wiązanie węzła, co w niektórych przypadkach jest zabronione przez Torę. Halacha nie jest zgodna z R. Szimonem.]
Poprzedni rozdział