Bawa meci’a 10

Rozdział 10

א הַבַּיִת וְהָעֲלִיָּה שֶׁל שְׁנַיִם שֶׁנָּפְלוּ, שְׁנֵיהֶם חוֹלְקִים בָּעֵצִים וּבָאֲבָנִים וּבֶעָפָר, וְרוֹאִים אֵילוּ אֲבָנִים הָרְאוּיוֹת לְהִשְׁתַּבֵּר. אִם הָיָה אֶחָד מֵהֶן מַכִּיר מִקְצָת אֲבָנָיו, נוֹטְלָן וְעוֹלוֹת לוֹ מִן הַחֶשְׁבּוֹן:

1 Dom i piętro należące do dwóch osób [dom należący do jednego i piętro do drugiego], które upadły —obaj dzielą drewno, kamienie i ziemię [nie można rozpoznać, które kamienie należą do górnego, a które do dolnego] i oceniamy, które kamienie zostałyby połamane. [Jeśli dom ugiął się u podstaw i zawalił się, można przypuszczać, że dolne kamienie pękły; a jeśli górna część ściany wypadła na zewnątrz (można przypuszczać, że) górne kamienie zostały złamane, spadając z wysokości, a dolne są nienaruszone. Jeśli chodzi o „oba rozdzielają” powyżej, to mówi o przypadku, gdy ściana runęła w nocy, a kamienie zostały natychmiast oczyszczone, tak że nie można było ustalić, czy upadł przez wyboczenie, a dolne kamienie pękły, czy też spadły ciosem i górne kamienie pękły.] Jeśli jeden z nich rozpoznał niektóre z jego kamieni [a były one nienaruszone], bierze je i odejmuje od rachunku (drugi bierze na nie całe kamienie). [ („bierze ich” :) tak jak drugi przyznaje się do jednych, a do innych mówi: „nie wiem”, bo skoro przed niektórymi się przyznaje, podlega przysiędze Tory—ale nie może przysięgać (nie wiedząc); a kto złoży przysięgę, ale nie może przysiąc, płaci. Ale jeśli powiedział o nich wszystkich: „Nie wiem”, przysięga, że nie wie i dzieli się równo ze swoim bliźnim.]

ב הַבַּיִת וְהָעֲלִיָּה שֶׁל שְׁנַיִם, נִפְחֲתָה הָעֲלִיָּה וְאֵין בַּעַל הַבַּיִת רוֹצֶה לְתַקֵּן, הֲרֵי בַעַל הָעֲלִיָּה יוֹרֵד וְדָר לְמַטָּה, עַד שֶׁיְּתַקֵּן לוֹ אֶת הָעֲלִיָּה. רַבִּי יוֹסֵי אוֹמֵר, הַתַּחְתּוֹן נוֹתֵן אֶת הַתִּקְרָה, וְהָעֶלְיוֹן אֶת הַמַּעֲזִיבָה:

2 Dom i piętro należące do dwóch osób —Gdyby górne piętro zostało „zredukowane” [jeśli ktoś wynajął drugiemu górne piętro swojego domu, mówiąc mu: „Wynajmę ci górne piętro tego domu”, a górne piętro zostało zmniejszone o cztery na cztery szerokości, tak że jeśli drugi chce skorzystać z górnego piętra, musi to zrobić częściowo na górze i częściowo na dole], a właściciel domu nie chciał go naprawiać, mieszkaniec wyższego piętra schodzi na dół i mieszka poniżej [całkowicie], dopóki nie naprawi to dla niego. [Gdyż właściciel związał swój dom z górną kondygnacją, a my nie zmuszamy najemcy do mieszkania częściowo powyżej i częściowo poniżej] R. Yossi mówi: „Niższy dostarcza belki stropowe, a górny [gliniane] bruk , [który jest umieszczony na belkach stropowych. R. Yossi twierdzi, że nawierzchnia jest „wyrównywaczem dziur”, którą musi zapewnić mieszkaniec wyższego piętra. A rabini uważają, że chodnik jest prostownicą sufitu, dla której niższy mieszkaniec opowieści musi zapewnić. Halacha jest zgodna z mędrcami.]

ג הַבַּיִת וְהָעֲלִיָּה שֶׁל שְׁנַיִם שֶׁנָּפְלוּ, אָמַר בַּעַל הָעֲלִיָּה לְבַעַל הַבַּיִת לִבְנוֹת, וְהוּא אֵינוֹ רוֹצֶה לִבְנוֹת, הֲרֵי בַעַל הָעֲלִיָּה בּוֹנֶה אֶת הַבַּיִת וְדָר בְּתוֹכוֹ עַד שֶׁיִּתֶּן לוֹ אֶת יְצִיאוֹתָיו. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אַף זֶה דָּר בְּתוֹךְ שֶׁל חֲבֵרוֹ, צָרִיךְ לְהַעֲלוֹת לוֹ שָׂכָר, אֶלָּא בַעַל הָעֲלִיָּה בּוֹנֶה אֶת הַבַּיִת וְאֶת הָעֲלִיָּה וּמְקָרֶה אֶת הָעֲלִיָּה, וְיוֹשֵׁב בַּבַּיִת עַד שֶׁיִּתֶּן לוֹ אֶת יְצִיאוֹתָיו:

3 Dom i piętro należące do dwóch osób, [dom z jednej i piętro z drugiej], które upadły —Jeśli właściciel górnej kondygnacji powiedział właścicielowi domu, aby zbudował [ścianę i dolny strop, który jest zobowiązany zbudować], a on odmówił, właściciel górnego piętra buduje dom i mieszka w nim do czasu (drugi) opłaca mu wydatki. [Buduje dom i dolny strop i mieszka w nim, aż odzyska swoje wydatki, a potem go opuszcza i buduje swoje piętro.] R. Juda mówi: Ten także mieszka w mieszkaniu (mieszkaniu) swojego sąsiada. musi mu zapłacić! [tj. jeśli tak, kiedy wydatki zostaną zwrócone mieszkańcowi wyższego piętra, okaże się, że przez te wszystkie dni mieszkał w mieszkaniu swojego sąsiada. I chociaż ten drugi (właściciel domu) nic przez to nie traci, bo w żadnym wypadku nie zbudowałby, to jednak mieszkaniec wyższego piętra korzysta; bo gdyby nie ten dom, nie miałby gdzie mieszkać. A R. Juda utrzymuje, że jeśli jeden korzysta z drugiego, a drugi nic przez to nie traci, to pierwszy jest (niemniej) odpowiedzialny.] Raczej mieszkaniec górnego piętra buduje dom i piętro, a on dachuje na górnym piętrze i mieszka w domu, aż odzyska swoje wydatki. [Mieszka w niższym domu i nie jest uważany za korzystającego z drugiego, ponieważ jego górne piętro jest gotowe do zamieszkania. A drugi (właściciel domu) nic przez to nie traci, ponieważ nie zbudowałby go tak czy owak.]

ד וְכֵן בֵּית הַבַּד שֶׁהוּא בָנוּי בְּסֶלַע, וְגִנָּה אַחַת עַל גַּבָּיו, וְנִפְחַת, הֲרֵי בַעַל הַגִּנָּה יוֹרֵד וְזוֹרֵעַ לְמַטָּה עַד שֶׁיַּעֲשֶׂה לְבֵית בַּדּוֹ כִּפִּין. הַכֹּתֶל וְהָאִילָן שֶׁנָּפְלוּ לִרְשׁוּת הָרַבִּים וְהִזִּיקוּ, פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּם. נָתְנוּ לוֹ זְמַן לָקֹץ אֶת הָאִילָן וְלִסְתֹּר אֶת הַכֹּתֶל, וְנָפְלוּ בְּתוֹךְ הַזְּמָן, פָּטוּר, לְאַחַר הַזְּמָן, חַיָּב:

4 Podobnie z tłocznią oliwek zbudowaną w skale i ogrodem na szczycie [dom należący do jednego, a ogród do drugiego] —Gdyby (dach domu) został „zmniejszony” o cztery na cztery szerokości dłoni, tak aby nie można go było zasiać jak poprzednio], właściciel ogrodu schodzi i sieje poniżej (w domu), dopóki nie zrobi sklepienia dach swojego domu [na którym właściciel ogrodu może położyć ziemię i siać]. Jeśli czyjś mur lub drzewo spadło na własność publiczną i spowodowało szkody, nie jest on zobowiązany do zapłaty. [Bo co mógł zrobić? Był zaskoczony.] Jeśli [bet-din] dali mu czas [trzydzieści dni] na ścięcie drzewa lub zburzenie muru, a upadli w tym czasie, nie ponosi za to odpowiedzialności; jeśli po tym czasie będzie odpowiedzialny.

ה מִי שֶׁהָיָה כֹתְלוֹ סָמוּךְ לְגִנַּת חֲבֵרוֹ וְנָפַל, וְאָמַר לוֹ פַּנֵּה אֲבָנֶיךָ, וְאָמַר לוֹ הִגִּיעוּךָ, אֵין שׁוֹמְעִין לוֹ. מִשֶּׁקִּבֵּל עָלָיו אָמַר לוֹ הֵילָךְ אֶת יְצִיאוֹתֶיךָ וַאֲנִי אֶטֹּל אֶת שֶׁלִּי, אֵין שׁוֹמְעִין לוֹ. הַשּׂוֹכֵר אֶת הַפּוֹעֵל לַעֲשׂוֹת עִמּוֹ בְּתֶבֶן וּבְקַשׁ, וְאָמַר לוֹ תֶּן לִי שְׂכָרִי, וְאָמַר לוֹ טֹל מַה שֶּׁעָשִׂיתָ בִּשְׂכָרֶךָ, אֵין שׁוֹמְעִין לוֹ. מִשֶּׁקִּבֵּל עָלָיו וְאָמַר לוֹ הֵילָךְ שְׂכָרְךָ וַאֲנִי אֶטֹּל אֶת שֶׁלִּי, אֵין שׁוֹמְעִין לוֹ. הַמּוֹצִיא זֶבֶל לִרְשׁוּת הָרַבִּים, הַמּוֹצִיא מוֹצִיא וְהַ מְזַבֵּל מְזַבֵּל. אֵין שׁוֹרִין טִיט בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, וְאֵין לוֹבְנִים לְבֵנִים. אֲבָל גּוֹבְלִין טִיט בִּרְשׁוּת הָרַבִּים, אֲבָל לֹא לְבֵנִים. הַבּוֹנֶה בִרְשׁוּת הָרַבִּים, הַמֵּבִיא אֲבָנִים מֵבִיא וְהַבּוֹנֶה בּוֹנֶה. וְאִם הִזִּיק, מְשַׁלֵּם מַה שֶּׁהִזִּיק. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, אַף מְתַקֵּן הוּא אֶת מְלַאכְתּוֹ לִפְנֵי שְׁלשִׁים יוֹם:

5 Jeśli czyjaś ściana przylegała do ogrodu sąsiada i spadła (do niego), a on (właściciel ogrodu) powiedział do niego: „Usuń swoje kamienie”, a drugi rzekł do niego: „Są twoje!”. —nie zwraca uwagi. [Jeśli właściciel ogrodu tego nie chce, nie kupuje ich, a właściciel muru musi je usunąć]. Jeśli potem on (właściciel ogrodu) wziął to na siebie (aby je usunąć), drugi powiedział do niego : „Oto twoje wydatki, a ja wezmę to, co moje” (tj. Kamienie), nie zwraca uwagi. Jeśli ktoś wynajął robotnika do pracy z nim w słomie i ściernisku [aby zebrać jego własne lub hefker (własność)], i powiedział do niego: „Daj mi moją zapłatę”, a on odpowiedział: „Weź, co masz pracował jako twoja pensja ”, on nie jest brany pod uwagę. [Nawet jeśli to, co warte jest pieniędzy, jest zawsze uważane za pieniądze, tak nie jest w przypadku pracownika najemnego, gdyż jest napisane w tym względzie (Księga Kapłańska 19:13): „Zapłata najemnika nie będzie obowiązywać”. ponieważ to, co zostało ustalone, musi być dane.] Jeśli on (robotnik) to przyjął, a potem powiedział do niego: „Weź swoją zapłatę, a ja wezmę, co jest moje”, nie zwraca uwagi. Jeśli jeden wyniesie łajno do domeny publicznej, drugi musi być gotowy do wyniesienia go (na pole) w celu nawozu i może nie pozwolić mu tam pozostać]. Glina nie jest przesiąknięta domeną publiczną, a cegły są nie glazurowane (tam), ale glina jest zagniatana w domenie publicznej [do umieszczenia natychmiast w budynku], ale nie cegły. Jeśli ktoś buduje w domenie publicznej, ten, kto przynosi kamienie, przynosi, a kto buduje, buduje. [Otrzymuje je natychmiast od tego, który je przynosi i buduje.], A jeśli powoduje (w ten sposób) szkodę, płaci za szkody. R. Szimon b. Gamliel mówi: Może nawet przygotowywać (swoje materiały) [w domenie publicznej] co trzydzieści dni [i nie ponosi odpowiedzialności za szkody. Halacha nie jest zgodna z R. Shimon b. Gamliel.]

ו שְׁתֵּי גִנּוֹת זוֹ עַל גַּב זוֹ וְהַיָּרָק בֵּינְתַיִם, רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, שֶׁל עֶלְיוֹן. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, שֶׁל תַּחְתּוֹן. אָמַר רַבִּי מֵאִיר, אִם יִרְצֶה הָעֶלְיוֹן לִקַּח אֶת עֲפָרוֹ אֵין כָּאן יָרָק. אָמַר רַבִּי יְהוּדָה, אִם יִרְצֶה הַתַּחְתּוֹן לְמַלְּאוֹת אֶת גִּנָּתוֹ אֵין כָּאן יָרָק. אָמַר רַבִּי מֵאִיר, מֵאַחַר שֶׁשְּׁנֵיהֶן יְכוֹלִין לִמְחוֹת זֶה עַל זֶה, רוֹאִין מֵהֵיכָן יָרָק זֶה חָי. אָמַר רַבִּי שִׁמְעוֹן, כָּל שֶׁהָעֶלְיוֹן יָכוֹל לִפְשֹׁט אֶת יָדוֹ וְלִטֹּל, הֲרֵי הוּא שֶׁלּוֹ, וְהַשְּׁאָר שֶׁל תַּחְתּוֹן:

6 Dwa ogrody [dwóch mężczyzn blisko siebie], jeden na drugim, [jeden na wzniesieniu; drugi, na niższym terenie], a greeny pośrodku [na skosie]—R. Meir mówi: (Zielenie należą) do górnego, [to jest jego ziemia i (zieleń) są przez nią karmione.] R. Juda mówi: (Należą) do niższego, [spożywając, jak oni, jego „atmosfery”.] R. Meir powiedział: Gdyby górny chciał zabrać swoją ziemię, nie byłoby tu zieleni. R. Juda powiedział: Gdyby niższy zechciał „zapełnić” swój ogród, nie byłoby tu zieleni. R. Meir powiedział: Ponieważ jedno i drugie może uniemożliwić [te zieleniny tutaj; górny, usuwając jego ziemię, a niższy, wypełniając jego ogród], widzimy, skąd te zieleniny żyją [tj. skąd są karmione i rosną, i są mu dane (właścicielowi tej ziemi )]. R. Szimon powiedział: Gdziekolwiek wierzch może wyciągnąć rękę i chwycić, należy do niego [według R. Meira, to znaczy: „ponieważ żyje z jego ziemi”]; a reszta należy do niższego, [górny (właściciel) sam czyni go hefkerem (bez właściciela) dla niższego, poniżające jest dla niego proszenie o pozwolenie na wejście do domeny sąsiada w celu jej przejęcia. Halacha jest zgodna z R. Szimonem.]

Poprzedni rozdział