Bawa kamma 9

Rozdział 9

א הַגּוֹזֵל עֵצִים, וַעֲשָׂאָן כֵּלִים, צֶמֶר, וַעֲשָׂאָן בְּגָדִים, מְשַׁלֵּם כִּשְׁעַת הַגְּזֵלָה. גָּזַל פָּרָה מְעֻבֶּרֶת, וְיָלְדָה, רָחֵל טְעוּנָה, וּגְזָזָהּ, מְשַׁלֵּם דְּמֵי פָרָה הָעוֹמֶדֶת לֵילֵד, דְּמֵי רָחֵל הָעוֹמֶדֶת לִגָּזֵז. גָּזַל פָּרָה, וְנִתְעַבְּרָה אֶצְלוֹ וְיָלְדָה, רָחֵל, וְנִטְעֲנָה אֶצְלוֹ וּגְזָזָהּ, מְשַׁלֵּם כִּשְׁעַת הַגְּזֵלָה. זֶה הַכְּלָל, כָּל הַגַּזְלָנִים מְשַׁלְּמִין כִּשְׁעַת הַגְּזֵלָה:

1 Jeśli ktoś kradnie drewno i robi z niego naczynia; wełna i szyje z niej ubranie, płaci jak w chwili kradzieży [koszt drewna i wełny, i nie musi mu zwracać naczyń, nabywszy je za pomocą shinui (zmiana stanu). ] Jeśli ukradł ciężarną krowę, a ona urodziła; owcę wyładowaną (wełną), a gdy ją złapie, płaci cenę krowy stojącej na poród, cenę owcy stojącej do ostrzyżenia. [A dodatkowa wartość cielęcia i strzyżenia należą do niego, ponieważ nabył je przez shinui.] Jeśli ukradł krowę i zaszła w ciążę w jego królestwie i urodziła; owcę, która została obciążona (wełną) w jego królestwie, a on ją przygarnął, płaci jak w chwili kradzieży. Oto zasada: Wszyscy złodzieje płacą jak w momencie kradzieży [wliczając kradzież baranka i stanie się baranem; cielę, który staje się wołem, zabija go i sprzedaje, w którym to przypadku jest zwolniony z czterech i pięciu opłat. Odkąd bowiem w jego królestwie pojawił się shinui, nabywa je i zabija to, co jego, i sprzedaje to, co jego].

ב גָּזַל בְּהֵמָה וְהִזְקִינָה, עֲבָדִים וְהִזְקִינוּ, מְשַׁלֵּם כִּשְׁעַת הַגְּזֵלָה. רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, בַּעֲבָדִים אוֹמֵר לוֹ, הֲרֵי שֶׁלְּךָ לְפָנֶיךָ. גָּזַל מַטְבֵּעַ וְנִסְדַּק, פֵּרוֹת וְהִרְקִיבוּ, יַיִן וְהֶחְמִיץ, מְשַׁלֵּם כִּשְׁעַת הַגְּזֵלָה. מַטְבֵּעַ וְנִפְסַל, תְּרוּמָה וְנִטְמֵאת, חָמֵץ וְעָבַר עָלָיו הַפֶּסַח, בְּהֵמָה וְנֶעֶבְדָה בָהּ עֲבֵרָה, אוֹ שֶׁנִּפְסְלָה מֵעַל גַּבֵּי הַמִּזְבֵּחַ, אוֹ שֶׁהָיְתָה יוֹצֵאת לִסָּקֵל, אוֹמֵר לוֹ, הֲרֵי שֶׁלְּךָ לְפָנֶיךָ:

2 Jeśli ukradł bestię i zestarzała się; niewolników i zestarzeli się, płaci jak w momencie kradzieży. R. Meir mówi: Z niewolnikami mówi do niego: „Oto, co jest twoje przed tobą” (tj. Weź go) [Albowiem niewolnik jest porównany do ziemi, która jest (zawsze) w domenie (pierwotnego) pana . Halacha jest zgodna z R. Meir.] Jeśli ukradł monetę i pękła; owoce i zgniły [(Jeśli tylko niektóre z nich zgniły, on mówi: „Oto, co twoje jest przed tobą”; ale jeśli wszystkie zgniły, płaci jak w chwili kradzieży.)]; wino i kwaśne płaci jak w momencie kradzieży. (Jeśli ukradł) monetę i została unieważniona [w tej prowincji, ale nie w innej]; terumah i stało się nieczyste; bestii, z którą została przekroczona, [tj. popełniono z nią sodomię lub służono jej bałwochwalczo, w którym to przypadku nie nadaje się do ofiary], lub jeśli stała się niezdatna do ołtarza [z niewidoczną skazą, na przykład dok (uschnięte miejsce) w oku] lub gdyby miało być ukamienowane, mówi: „Oto, co jest twoje przed tobą”.

ג נָתַן לְאֻמָּנִין לְתַקֵּן, וְקִלְקְלוּ, חַיָּבִין לְשַׁלֵּם. נָתַן לְחָרָשׁ שִׁדָּה, תֵּבָה וּמִגְדָּל לְתַקֵּן, וְקִלְקֵל, חַיָּב לְשַׁלֵּם. וְהַבַּנַּאי שֶׁקִּבֵּל עָלָיו לִסְתֹּר אֶת הַכֹּתֶל, וְשִׁבֵּר אֶת הָאֲבָנִים אוֹ שֶׁהִזִּיק, חַיָּב לְשַׁלֵּם. הָיָה סוֹתֵר מִצַּד זֶה וְנָפַל מִצַּד אַחֵר, פָּטוּר. וְאִם מֵחֲמַת הַמַּכָּה, חַיָּב:

3 Jeśli dał rzemieślnikom do zbudowania, a oni rozebrali, [tj. Jeśli dał im drewno do wykonania przedmiotu, a po wykonaniu go rozebrano], muszą zapłacić [cenę przedmiotu, a nie cenę samego drewna]. Jeśli dał kowalowi szidę [drewniany wóz przeznaczony dla kobiet do jazdy], skrzynię lub szafę do naprawy, a on je zniszczył, musiał zapłacić. [Niniejszym informujemy, że jeśli oddał gotowy przedmiot rzemieślnikowi do naprawy, a on go uszkodził, musi zapłacić cenę przedmiotu. Uczy się to, aby rzucić światło na to, co poprzedza, tj. Że nie możemy powiedzieć, że odnosi się to do gotowego obiektu.] Jeśli budowniczy podjął się rozebrania ściany i złamał kamienie lub spowodował uszkodzenie, jest on zobowiązany do zapłaty. Jeśli zdjął go z jednej strony, a spadł z drugiej strony, nie ponosi odpowiedzialności. A jeśli (spadł) z powodu ciosu, ponosi odpowiedzialność.

ד הַנּוֹתֵן צֶמֶר לְצַבָּע, וְהִקְדִּיחָתוֹ יוֹרָה, נוֹתֵן לוֹ דְּמֵי צַמְרוֹ. צְבָעוֹ כָאוּר, אִם הַשֶּׁבַח יוֹתֵר עַל הַיְצִיאָה, נוֹתֵן לוֹ אֶת הַיְצִיאָה, וְאִם הַיְצִיאָה יְתֵרָה עַל הַשֶּׁבַח, נוֹתֵן לוֹ אֶת הַשֶּׁבַח. לִצְבֹּעַ לוֹ אָדֹם, וּצְבָעוֹ שָׁחֹר, שָׁחֹר, וּצְבָעוֹ אָדֹם, רַבִּי מֵאִיר אוֹמֵר, נוֹתֵן לוֹ דְּמֵי צַמְרוֹ. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, אִם הַשֶּׁבַח יָתֵר עַל הַיְצִיאָה, נוֹתֵן לוֹ אֶת הַיְצִיאָה, וְאִם הַיְצִיאָה יְתֵרָה עַל הַשֶּׁבַח, נוֹתֵן לוֹ אֶת הַשֶּׁבַח:

4 Jeśli ktoś daje wełnę farbiarzowi, a kadzi ją spalił, [przez przegrzanie], oddaje mu koszt jego wełny. [Tutaj w ogóle nie ma shvach (oceny przedmiotu), ponieważ został on całkowicie spalony, więc nie można powiedzieć: „Jeśli shvach jest większy, itd.” ] Jeśli ufarbował ją (tak, żeby wyglądała) brzydko, [barwiąc ją osadem i celowo psując wełnę, według wszystkich ma „słabszą rękę”.]—Jeśli szvach [tej wełny] jest większy niż koszt [barwnika], on [właściciel] daje mu [farbiarzowi] koszt [ale nie pełną pensję] i bierze wełnę. I nie mówimy, że on (farbiarz) daje mu (właścicielowi) koszt jego wełny, nabywając szwaach wełny, ponieważ użył ustalonego barwnika i nie ma shinui (zmiany), która by go zmusiła zdobądź to.] A jeśli wydatek jest większy niż shvach, on (właściciel) daje mu shvach. (Gdyby go o to poprosił), aby ufarbował go na czerwono, a on na czarno; czarną, a on ufarbował ją na czerwono, [kupując ją za pomocą shinui], R. Meir mówi: On (farbiarz) daje mu [tylko] koszt swojej wełny, [albo właściciel płaci pełną stawkę i bierze wełnę]. R. Juda mówi: Jeśli szwa jest większy niż wydatek, on (właściciel) daje mu wydatek; a jeśli wydatek jest większy niż shvach, on (właściciel) daje mu shvach. [Za tego farbiarza, który zboczył (z zarzutu), jest karany i otrzymuje „słabszą rękę”, nie czerpiąc korzyści ze szwa, a także nie otrzymuje wynagrodzenia, a jedynie swoje wydatki. A jeśli wydatek jest większy niż shvach, on (właściciel) daje mu shvach. A jeśli zechce dać mu swoją zapłatę, skoro szwa jest wyższa niż płaca, może to zrobić. Halacha jest zgodna z R. Yehudah.]

ה הַגּוֹזֵל אֶת חֲבֵרוֹ שָׁוֶה פְרוּטָה, וְנִשְׁבַּע לוֹ, יוֹלִיכֶנּוּ אַחֲרָיו אֲפִלּוּ לְמָדַי. לֹא יִתֵּן לֹא לִבְנוֹ וְלֹא לִשְׁלוּחוֹ, אֲבָל נוֹתֵן לִשְׁלִיחַ בֵּית דִּין. וְאִם מֵת, יַחֲזִיר לְיוֹרְשָׁיו:

5 Jeśli ktoś ukradł wartość p'rutah swojemu bliźniemu i przysięgał [fałszywie] mu [i wyznał], musi mu ją zanieść nawet do Medii [nie ma za niego pokuty, dopóki nie zwróci jej temu ukradł go sobie, napisano w odniesieniu do tego, który przysięgał fałszywie (Księga Kapłańska 5:24): „Do kogo to należy, ten da”.] Nie może go dać ani synowi [okradzionemu], ani do swojego posłańca [nie jest to uważane za „przywrócenie”, dopóki nie dosięgnie jego (okradzionej) ręki]. Ale może dać go posłańcowi bet-din, [przepis rabiniczny na rzecz penitenta, aby nie byli zmuszani do płacenia za koszty podróży]. A jeśli on [okradziony] umrze, zostanie zwrócona jego spadkobiercy.

ו נָתַן לוֹ אֶת הַקֶּרֶן וְלֹא נָתַן לוֹ אֶת הַחֹמֶשׁ, מָחַל לוֹ עַל הַקֶּרֶן וְלֹא מָחַל לוֹ עַל הַחֹמֶשׁ, מָחַל לוֹ עַל זֶה וְעַל זֶה חוּץ מִפָּחוֹת מִשָּׁוֶה פְרוּטָה בַקֶּרֶן, אֵינוֹ צָרִיךְ לֵילֵךְ אַחֲרָיו. נָתַן לוֹ אֶת הַחֹמֶשׁ וְלֹא נָתַן לוֹ אֶת הַקֶּרֶן, מָחַל לוֹ עַל הַחֹמֶשׁ וְלֹא מָחַל לוֹ עַל הַקֶּרֶן, מָחַל לוֹ עַל זֶה וְעַל זֶה חוּץ מִשָּׁוֶה פְרוּטָה בַקֶּרֶן, צָרִיךְ לֵילֵךְ אַחֲרָיו:

6 Jeśli dał mu głównego, ale nie piątego (zob. Kapłańska 5:24); jeśli on (okradziony) zrzekł się głównego zobowiązanego, ale nie piątego; jeśli zrezygnował z obu, z wyjątkiem wartości mniejszej niż p'rutah w kapitale, nie musiałby go ścigać, [i nie obawiamy się, że może on docenić wartość p'rutah, w którym to przypadku nawet jeśli skradziony przedmiot jest nienaruszony, nie musi iść za nim.] Jeśli dał mu piąty, ale nie główny; jeśli zrzekł się piątego, ale nie głównego zobowiązanego; jeśli zrezygnował z obu z wyjątkiem wartości p'rutah w głównym zobowiązaniu, musi iść za nim.

ז נָתַן לוֹ אֶת הַקֶּרֶן וְנִשְׁבַּע לוֹ עַל הַחֹמֶשׁ, הֲרֵי זֶה מְשַׁלֵּם חֹמֶשׁ עַל חֹמֶשׁ, עַד שֶׁיִּתְמַעֵט הַקֶּרֶן פָּחוֹת מִשָּׁוֶה פְרוּטָה. וְכֵן בְּפִקָּדוֹן, שֶׁנֶּאֱמַר (ויקרא ה) בְּפִקָּדוֹן אוֹ בִתְשׂוּמֶת יָד אוֹ בְגָזֵל אוֹ עָשַׁק אֶת עֲמִיתוֹ אוֹ מָצָא אֲבֵדָה וְכִחֶשׁ בָּהּ וְנִשְׁבַּע עַל שָׁקֶר, הֲרֵי זֶה מְשַׁלֵּם קֶרֶן וָחֹמֶשׁ וְאָשָׁם. הֵיכָן פִּקְדוֹנִי, אָמַר לוֹ אָבָד, מַשְׁבִּיעֲךָ אָנִי, וְאָמַר אָמֵן, וְהָעֵדִים מְעִידִים אוֹתוֹ שֶׁאֲכָלוֹ, מְשַׁלֵּם קֶרֶן. הוֹדָה מֵעַצְמוֹ, מְשַׁלֵּם קֶרֶן וָחֹמֶשׁ וְאָשָׁם:

7 Jeśli dał mu zleceniodawcę i złożył przysięgę piątego, [tj. Drugą przysięgę, że mu ją złożył, a on wyznał, że jej nie dał], płaci piątą piątą [tj. piątej, pierwsza piąta staje się główną (a więc stopniowo)], aż kwota główna jest mniejsza niż wartość p'rutah. [tj. jeśli potem dał mu pierwszą piątą i przysiągł (fałszywie) na drugą, a potem wyznał, płaci piątą i piątą piątą piątą, i tak dalej, jest napisane (Kapłańska 5:24): "A jego piąte doda do niego"—Tora dodała wiele piątych dla jednego głównego zobowiązanego.] I tak z zastawem, napisanym (tamże 5: 21-22): „… zastaw, depozyt lub kradzież, lub jeśli uciska swojego bliźniego”, [wstrzymując wynagrodzenie wynajętego człowieka], „lub jeśli znajdzie zgubiony przedmiot i zaprzeczy mu i przysięga fałszywie”, płaci zleceniodawcy i piątej i składa ofiarę za winy [nie ma piątego ani winy -oferując, jeśli się nie przyzna, jest napisane w związku z kradzieżą od prozelity (Lb 5: 7): „I przyznają się”] (Jeśli ktoś zapyta :) „Gdzie jest moja przysięga?” a inni odpowiadają: „Zaginął”. Pierwsza: „Złożyłem cię pod przysięgę”. Drugi: „Amen”—a świadkowie świadczą, że zjadł, płaci zobowiązanemu. Jeśli wyznaje z własnej woli, płaci zleceniodawcy i piątej i składa ofiarę za winę.

ח הֵיכָן פִּקְדוֹנִי, אָמַר לוֹ נִגְנָב, מַשְׁבִּיעֲךָ אָנִי, וְאָמַר אָמֵן, וְהָעֵדִים מְעִידִין אוֹתוֹ שֶׁגְּנָבוֹ, מְשַׁלֵּם תַּשְׁלוּמֵי כֶפֶל. הוֹדָה מֵעַצְמוֹ, מְשַׁלֵּם קֶרֶן וָחֹמֶשׁ וְאָשָׁם:

8 (Jeśli ktoś zapyta :) „Gdzie jest moje zobowiązanie?” a inni odpowiadają: „Został skradziony”. Pierwsza: „Składam pod przysięgę”. Drugi: „Amen”—a świadkowie zeznają, że został skradziony, płaci kefel. [Jeśli wyznaje z własnej woli, nie płaci kefelowi, jest napisane (Wj 22: 8): „Kogo oskarżają sędziowie, zapłaci podwójnie”— wykluczyć tego, kto sam siebie oskarża.] Jeśli wyznaje z własnej woli, płaci zleceniodawcy i piątej i składa ofiarę za winę.

ט הַגּוֹזֵל אֶת אָבִיו, וְנִשְׁבַּע לוֹ, וּמֵת, הֲרֵי זֶה מְשַׁלֵּם קֶרֶן וָחֹמֶשׁ לְבָנָיו אוֹ לְאֶחָיו. וְאִם אֵינוֹ רוֹצֶה, אוֹ שֶׁאֵין לוֹ, לֹוֶה וּבַעֲלֵי חוֹב בָּאִים וְנִפְרָעִים:

9 Jeśli ktoś okrada swojego ojca i przysięga (fałszywie) mu, a on (jego ojciec) umiera, płaci zleceniodawcy i piątej piątej synom jego (ojca) lub swoim braciom (jeśli nie ma synów). I chociaż dziedzictwo spadło przed tego (złodzieja), musi dokonać zwrotu i nie może zatrzymać nawet swojego udziału w dziedzictwie, jest napisane (Księga Kapłańska 5:23): „Wtedy zwróci kradzież "—Nie ma dla niego poprawek, dopóki skradziony przedmiot nie opuści jego ręki (pod warunkiem, że jest nienaruszony, nie został przez niego pozyskany przez shinui)]. A jeśli nie chce, aby [stracił swój udział w spadku] lub jeśli nie ma [wystarczającej ilości majątku, aby zrzec się swojego udziału], pożycza [i zwraca skradziony przedmiot swoim braciom, aby wypełnić micwę przywrócenia] i wierzyciele [od których pożyczył] przychodzą i dokonują zapłaty [od udziału złodzieja w skradzionym przedmiocie. A jeśli jest jedynym spadkobiercą swojego ojca, sam oddaje skradziony przedmiot swojemu wierzycielowi w celu spłaty długu, mówiąc mu: „To właśnie ukradłem mojemu ojcu”. Albo daje go w ten sposób na kethubę swojej żony (kontrakt małżeński) lub na fundusz charytatywny, w każdym z tych przypadków powiadamiając odbiorcę, że ukradł go ojcu].

י הָאוֹמֵר לִבְנוֹ, קוֹנָם אִי אַתָּה נֶהֱנֶה מִשֶּׁלִּי, אִם מֵת, יִירָשֶׁנּוּ. בְּחַיָּיו וּבְמוֹתוֹ, אִם מֵת, לֹא יִירָשֶׁנּוּ, וְיַחֲזִיר לְבָנָיו אוֹ לְאֶחָיו. וְאִם אֵין לוֹ, לֹוֶה, וּבַעֲלֵי חוֹב בָּאִים וְנִפְרָעִים:

10 Jeśli ktoś powie swojemu synowi: „Ślubuję, że nie odniesiesz ze mnie pożytku”, jeśli umrze, odziedziczy go. (Jeżeli ojciec zabrania takiego dobra) za jego życia i po jego śmierci, jeśli umrze, nie odziedziczy go, a (jego część) powróci do synów jego (ojca) lub braci (ojca). A jeźli nie ma (co jeść), to pożycza [i je], a wierzyciele przychodzą i dokonują zapłaty [z jego udziału w spadku. A spłata jego długu z tych pieniędzy nie jest uważana za „korzyść”, a mianowicie. (Nedarim 33a): "Jeśli ktoś zostanie obdarzony korzyścią przez swojego sąsiada, on (sąsiad) może spłacić swój dług".]

יא הַגּוֹזֵל אֶת הַגֵּר וְנִשְׁבַּע לוֹ, וּמֵת, הֲרֵי זֶה מְשַׁלֵּם קֶרֶן וָחֹמֶשׁ לַכֹּהֲנִים וְאָשָׁם לַמִּזְבֵּחַ, שֶׁנֶּאֱמַר (במדבר ה) וְאִם אֵין לָאִישׁ גֹּאֵל לְהָשִׁיב הָאָשָׁם אֵלָיו, הָאָשָׁם הַמּוּשָׁב לַה' לַכֹּהֵן, מִלְּבַד אֵיל הַכִּפֻּרִים אֲשֶׁר יְכַפֶּר בּוֹ עָלָיו. הָיָה מַעֲלֶה אֶת הַכֶּסֶף וְאֶת הָאָשָׁם, וּמֵת, הַכֶּסֶף יִנָּתֵן לְבָנָיו, וְהָאָשָׁם יִרְעֶה עַד שֶׁיִּסְתָּאֵב, וְיִמָּכֵר וְיִפְּלוּ דָמָיו לִנְדָבָה:

11 Jeśli ktoś ukradł prozelicie i przysięgał mu (fałszywie) (że nie ukradł), a on (prozelita) umarł, płaci księdzu i piątą część kapłanom, a ofiarę winną ołtarzowi, jak jest napisane (Lb 5: 8): „A jeśli człowiek nie ma odkupiciela, któremu mógłby zwrócić dług, dług, który został zwrócony do LR, (należy) do kapłana, oprócz barana pokuty, z który jest dla niego przebłaganiem. " [I nie ma człowieka w Izraelu, który nie miałby odkupiciela "w górę", aż do naszego ojca Jakuba, z wyjątkiem tego prozelity, który umarł bez spadkobierców.] Gdyby on (złodziej) przynosił pieniądze i ofiarę winy (do Jerozolimy), a umarł, dano to synom jego [złodzieja]. [Albowiem nabył go już wraz ze śmiercią prozelity. Po prostu na nim spoczywa obowiązek przywrócenia, aby miał przebłaganie za swoją przysięgę, a teraz pokuty już nie ma, ponieważ umarł.], A ofiara za winy pasie się, aż przyniesie skażenie, a istota rządząca : „Cokolwiek w ofierze za grzech umiera (tj. Umiera), w ofierze za winę parzy się.”] I jest sprzedawane, a jego pieniądze spadają jako dar [dla kayitz hamizbeach („ołtarz lato ”, czyli„ czas wolny ”) na zakup całopaleń].

יב נָתַן הַכֶּסֶף לְאַנְשֵׁי מִשְׁמָר, וּמֵת, אֵין הַיּוֹרְשִׁים יְכוֹלִין לְהוֹצִיא מִיָּדָם, שֶׁנֶּאֱמַר (שם) אִישׁ אֲשֶׁר יִתֵּן לַכֹּהֵן לוֹ יִהְיֶה. נָתַן הַכֶּסֶף לִיהוֹיָרִיב וְאָשָׁם לִידַעְיָה, יָצָא. אָשָׁם לִיהוֹיָרִיב וְכֶסֶף לִידַעְיָה, אִם קַיָּם הָאָשָׁם, יַקְרִיבוּהוּ בְנֵי יְדַעְיָה, וְאִם לֹא, יַחֲזִיר וְיָבִיא אָשָׁם אַחֵר, שֶׁהַמֵּבִיא גְזֵלוֹ עַד שֶׁלֹּא הֵבִיא אֲשָׁמוֹ, יָצָא. הֵבִיא אֲשָׁמוֹ עַד שֶׁלֹּא הֵבִיא גְזֵלוֹ, לֹא יָצָא. נָתַן אֶת הַקֶּרֶן וְלֹא נָתַן אֶת הַחֹמֶשׁ, אֵין הַחֹמֶשׁ מְעַכֵּב:

12 Jeśli dał pieniądze ludziom ze straży (Świątyni) i umarł [przed złożeniem ofiary], spadkobiercy [złodzieja] nie mogą ich zabrać z ich rąk. [Nie może go odebrać Cohanim, który już go nabył], jest napisane (Lb 5:10): „Człowiekowi, co daje kapłanowi, temu będzie”. Jeśli dał pieniądze Jehojariwowi [pierwszej z dwudziestu czterech kapłańskich straży w Świątyni], a ofiarę za winę jedzie [ostatniej z kapłańskich straży], wypełnił swój obowiązek [jak wyjaśniono poniżej, jeśli jeden przynosi (rekompensatę) za kradzież przed złożeniem ofiary za winę, wypełnia swój obowiązek, a jeden strażnik nabywa to, co do nich należy, a drugi, co jest ich]. Jeśli złożył ofiarę za winę Jojariwowi i pieniądze [potem ] do Yedayah, jeśli ofiara za winę nadal będzie się składać, [synowie Jehojarowa jeszcze nie złożyli jej w ofierze], synowie Yedayah składają ją w ofierze [kradzież i ofiara winy wraca do Yedayah], a jeśli nie w którym przypadku nie wypełnił swojego zobowiązania ofiarą za winę, którą złożył jechariwowi, nie dając swojej kradzieży (przed złożeniem ofiary za winę)], musi przynieść kolejną ofiarę za winę. Bo jeśli ktoś przynosi (przywrócenie) swojej kradzieży przed złożeniem swojej ofiary za winę, wypełnia zobowiązanie; jeśli składa ofiarę za winę przed dokonaniem kradzieży, nie wypełnia swojego zobowiązania. Jeśli dał przełożonego [kapłanom], a nie piątego, piąty nie przeszkodzi [do złożenia ofiary za winę, jeśli jeszcze jej nie dał, ale na końcu złoży].

Poprzedni rozdział Następny rozdział