ד גָּנַב עַל פִּי שְׁנַיִם, וְטָבַח וּמָכַר עַל פִּי עֵד אֶחָד, אוֹ עַל פִּי עַצְמוֹ, מְשַׁלֵּם תַּשְׁלוּמֵי כֶפֶל, וְאֵינוֹ מְשַׁלֵּם תַּשְׁלוּמֵי אַרְבָּעָה וַחֲמִשָּׁה. גָּנַב וְטָבַח בְּשַׁבָּת, גָּנַב וְטָבַח לַעֲבוֹדָה זָרָה, גָּנַב מִשֶּׁל אָבִיו, וּמֵת אָבִיו, וְאַחַר כָּךְ טָבַח וּמָכַר, גָּנַב וְהִקְדִּישׁ וְאַחַר כָּךְ טָבַח וּמָכַר, מְשַׁלֵּם תַּשְׁלוּמֵי כֶפֶל וְאֵינוֹ מְשַׁלֵּם תַּשְׁלוּמֵי אַרְבָּעָה וַחֲמִשָּׁה. רַבִּי שִׁמְעוֹן אוֹמֵר, קָדָשִׁים שֶׁחַיָּב בְּאַחֲרָיוּתָם, מְשַׁלֵּם תַּשְׁלוּמֵי אַרְבָּעָה וַחֲמִשָּׁה. שֶׁאֵין חַיָּב בְּאַחֲרָיוּתָם, פָּטוּר:
4 Jeśli dwóch świadków zeznało, że ukradł, a jeden świadek lub on sam zeznał, że zabił lub sprzedał, płaci kefel, ale nie płaci czterech i pięciu. [Chociaż jest oczywiste, że nie płaci czterech i pięciu na podstawie zeznania jednego świadka, dowiadujemy się, że jego zeznanie jest porównywalne ze świadectwem jednego świadka, a mianowicie: Tak jak w przypadku jednego świadka, jeśli później przyjdzie inny świadek on, łączy się z nim i czyni go (oskarżonego) odpowiedzialnym, więc z jego własnym zeznaniem, jeśli świadkowie przyjdą po jego przyznaniu się, obarczają go odpowiedzialnością; bo jeśli ktoś przyznaje się do kary pieniężnej, a potem przychodzą świadkowie, ponosi odpowiedzialność. To, kiedy powiedział: „Nie kradłem”, a świadkowie przyszli i zeznali, że kradł, a następnie przyznał się do rzezi lub sprzedaży, a potem przyszli świadkowie i zeznali, że zabił lub ukradł, w tym przypadku jest odpowiedzialny . Kiedy bowiem przyznał się do uboju lub sprzedaży, nie nałożył na siebie żadnej odpowiedzialności, zdając sobie sprawę, że ten, kto przyznaje się do kary, jest zwolniony (z zapłaty), tak że w ogóle nie ma wstępu. Ale kiedy ktoś mówi: „Ukradłem”, a potem przyszli świadkowie, jest on zwolniony (z kary pieniężnej), ponieważ w każdym przypadku zobowiązał się zapłacić zleceniodawcy przez jego dopuszczenie, więc jest to bona fide dopuszczenie i jest zwolniony z kefel, nawet jeśli potem przyjdą świadkowie]. Jeśli ukradł i zabił w szabat, jeśli ukradł i zabił dla bałwochwalstwa, jeśli ukradł ojcu, a jego ojciec umarł, a następnie zabił i sprzedał, [więc że będąc spadkobiercą jego ojca, jego rzeź nie jest całkowicie zabroniona], jeśli ukradł i poświęcił (do Świątyni), a następnie zabił lub sprzedał, [aby zabić to, co należało do Świątyni, a nie do (pierwotnego) właściciela] , płaci kefel, ale nie płaci czterech i pięciu. R. Szimon mówi: Za kodszim (majątek konsekrowany), który on (właściciel) musi wymienić, on (złodziej) płaci cztery i pięć. (Za kodshim), którego nie musi zastępować, jest zwolniony. [R. Szymon nie odnosi się do słów poprzedniego tanna, a mianowicie: „Jeśli ukradł i poświęcił się, a następnie zabił lub ukradł”, i nie różni się tam. Odnosi się raczej do oświadczenia rabinów w innym miejscu, że jeśli ktoś kradnie hekszesz (majątek konsekrowany) z domu właściciela, nie ponosi odpowiedzialności (za kefel), jest napisane (Wj 22: 6): „ … I zostanie skradziony z domu mężczyzny ”—a nie z domu hekszesza. W związku z tym R. Szimon mówi nam, że jest odpowiedzialny za kodszim, które musi wymienić, co daje satysfakcję: „i zostanie skradziony z domu człowieka”. Ponieważ właściciel musi go zastąpić, zabijając go, zabija to, co należy do właściciela. I nawet z kodszim, że musi zastąpić R.Szymon rządzi złodziejem odpowiedzialnym za cztery i pięć płatności tylko wtedy, gdy zabije je nieskalane w (Świątyni) dla dobra właściciela, rozlewając krew (i nie będąc pokropionym, w którym to przypadku) ubój jest ważny, ale właściciel musi go zastąpić), lub gdy zabija je splamione na zewnątrz, nawet jeśli nie zostały odkupione, R.Szymon utrzymywał, że wszystko, co oczekuje na odkupienie, jest uważane za odkupione, tak aby ubój był ważny. Ale jeśli zabił ich bez skazy na zewnątrz, ubój jest nieważny, a R. Szimon utrzymuje (7: 2), że ubój, który nie jest ważny, nie jest nazywany ubojem i nie powoduje, że ktoś jest odpowiedzialny za cztery i pięć płatności. Halacha nie jest zgodna z R. Szimonem.]