Bawa meci’a 7

הַשּׂוֹכֵר אֶת הַפּוֹעֲלִים וְאָמַר לָהֶם לְהַשְׁכִּים וּלְהַעֲרִיב, מְקוֹם שֶׁנָּהֲגוּ שֶׁלֹּא לְהַשְׁכִּים וְשֶׁלֹּא לְהַעֲרִיב, אֵינוֹ רַשַּׁאי לְכוֹפָן. מְקוֹם שֶׁנָּהֲגוּ לָזוּן, יָזוּן. לְסַפֵּק בִּמְתִיקָה, יְסַפֵּק. הַכֹּל כְּמִנְהַג הַמְּדִינָה. מַעֲשֶׂה בְּרַבִּי יוֹחָנָן בֶּן מַתְיָא שֶׁאָמַר לִבְנוֹ, צֵא שְׂכֹר לָנוּ פוֹעֲלִים. הָלַךְ וּפָסַק לָהֶם מְזוֹנוֹת. וּכְשֶׁבָּא אֵצֶל אָבִיו, אָמַר לוֹ, בְּנִי, אֲפִלּוּ אִם אַתָּה עוֹשֶׂה לָהֶם כִּסְעֻדַּת שְׁלֹמֹה בִשְׁעָתוֹ, לֹא יָצָאתָ יְדֵי חוֹבָתְךָ עִמָּהֶן, שֶׁהֵן בְּנֵי אַבְרָהָם יִצְחָק וְיַעֲקֹב. אֶלָּא עַד שֶׁלֹּא יַתְחִילוּ בַמְּלָאכָה צֵא וֶאֱמֹר לָהֶם, עַל מְנָת שֶׁאֵין לָכֶם עָלַי אֶלָּא פַת וְקִטְנִית בִּלְבַד. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, לֹא הָיָה צָרִיךְ לוֹמַר, הַכֹּל כְּמִנְהַג הַמְּדִינָה:

Jeśli ktoś zatrudnia pracowników i każe im wstać wcześnie i pracować do późna, w miejscu, w którym nie jest to w zwyczaju, nie może ich zmuszać. [Nawet jeśli zapłacił im więcej niż innym pracownikom, może im nie powiedzieć: „Płacę ci więcej pod warunkiem, że wstajesz wcześniej i pracujesz późno”; bo mogą mu powiedzieć: „Płacisz nam więcej, wiedząc, że jesteśmy dobrymi pracownikami”]. Tam, gdzie jest zwyczaj ich karmienia, są karmieni. Tam, gdzie jest zwyczajowo dostarczać im przyprawy, są one dostarczane w ten sposób—wszystko według zwyczaju tego kraju. ["wszystko"—objąć miejsca, w których pracownicy są przyzwyczajeni do jedzenia i picia rano w domu pracodawcy przed wyjściem do pracy. Jeśli pracodawca powie im: „Wyjdź najpierw do pracy w polu, a ja przyniosę ci tam jedzenie”, mogą mu powiedzieć: „Nie, będziemy teraz jeść w domu, zanim wyjdziemy do pracy w polu, „taki jest zwyczaj kraju. Gemara wyjaśnia, że ​​Miszna jest wadliwa i należy ją rozumieć w ten sposób: „A jeśli nakarmi ich, otrzymają dużo pożywienia”. To znaczy, ponieważ nie musi tego przewidywać, ponieważ jest to zwyczaj żywienia ich w kraju, a on to ustalił, zamiarem jest, aby karmiono ich więcej niż zwyczajowe jedzenie. I] raz R. Yochanan ur. Mattia powiedział do swojego syna: „Idź i zatrudnij dla nas pracowników”. Poszedł i zastrzegł, że będą karmieni; a kiedy przyszedł do swego ojca, powiedział do niego: "Synu mój, nawet jeśli przygotowałeś dla nich posiłek podobny do posiłku króla Salomona w jego czasach [(tj. w czasie jego panowania, ponieważ był zarówno królem, jak i niebędący królem)], nie wypełnilibyście waszego zobowiązania wobec nich, gdyż są to dzieci Abrahama, Izaaka i Jakuba. [A posiłek Abrahama był większy niż posiłek Salomona.—trzy woły dla trzech mężczyzn. Salomona—(I Królewska 4:20): „Juda i Izrael, liczni, jak piaski na brzegu morza”]. Ale idź i powiedz im, zanim zaczną pracować, [w tym miejscu są tylko „słowa”; bo kiedy już zaczną pracować, nie możesz się wycofać]: „Pod warunkiem, że nie masz prawa do mnie, ale tylko do bochenka i samego pulpy”. R. Shimon b. Gamliel mówi: Nie było potrzeby mówić tego, bo tak jest. wszystko według zwyczaju tego kraju. "

וְאֵלּוּ אוֹכְלִין מִן הַתּוֹרָה. הָעוֹשֶׂה בִמְחֻבָּר לַקַּרְקַע, בִּשְׁעַת גְּמַר מְלָאכָה, וּבְתָלוּשׁ מִן הַקַּרְקַע, עַד שֶׁלֹּא נִגְמְרָה מְלַאכְתּוֹ, בְּדָבָר שֶׁגִּדּוּלוֹ מִן הָאָרֶץ. וְאֵלּוּ שֶׁאֵין אוֹכְלִין. הָעוֹשֶׂה בִמְחֻבָּר לַקַּרְקַע בְּשָׁעָה שֶׁאֵין גְּמַר מְלָאכָה, וּבְתָלוּשׁ מִן הַקַּרְקַע מֵאַחַר שֶׁנִּגְמְרָה מְלַאכְתּוֹ, וּבְדָבָר שֶׁאֵין גִּדּוּלוֹ מִן הָאָרֶץ:

A ci [robotnicy] jedzą [z tego, czym się zajmują] zgodnie z prawem Tory: ten, kto jest zajęty tym, co jest zakorzenione w ziemi, po zakończeniu pracy [tj. Kiedy to wyrywają, a mianowicie. Powtórzonego Prawa 23:25): „Ale w swoim naczyniu nie będziesz ich wkładał”—Kiedy umieszczasz je w naczyniach właściciela, możesz jeść; to znaczy, gdy są wyrywani.], i [ten, kto jest zajęty] tym, co jest wyrwane z ziemi, [może to jeść] aż do zakończenia jego pracy [dla dziesięciny, jeśli podlega dziesięcinie, lub do Jego praca jest zakończona dla chałki, jeśli podlega chałce], (to) z czymś, co rośnie w ziemi. A ci nie jedzą: ten, który pracuje w tym, co jest zakorzenione w ziemi, a nie po zakończeniu pracy, i ten, kto pracuje) w tym, co zostanie wyrwane z ziemi po zakończeniu pracy (dziesięcina lub chałka) i (ten, kto pracuje) w tym, co nie rośnie w ziemi. [mianowicie. (Księga Powtórzonego Prawa 25: 4): „Nie będziesz kagał wołu w jego młóceniu. Nie jest napisane:„ Nie młócisz kagańcem ”oznacza, że ​​kaganiec należy porównać do kagańca, a kaganiec do kagańca, a mianowicie: Tak jak wół w kagańcu zjada to, co jest „rozdarte” (z ziemi, czyli „młócenie”), kiedy działa, tak kaganiec, człowiek, zjada to, co jest „rozdarte”, kiedy pracuje w nim, i tak jak kaganiec itp. I tak jak „młócenie” jest scharakteryzowane jako coś, co rośnie w ziemi i którego praca nie jest zakończona dla dziesięciny, a po zakończeniu pracy robotnik może z niego zjeść—tak więc wszystkie rzeczy, które rosną na ziemi i których praca nie została ukończona dla dziesięciny, mogą być spożywane przez robotnika po zakończeniu pracy: aby wykluczyć robotnika zajmującego się dojeniem, ubijaniem (mleka) lub przetwarzaniem sera, który ( produkty) nie rosną w ziemi; wykluczyć robotnika zajmującego się oddzielaniem daktyli i fig, które są sklejone razem, a ich praca została ukończona dla dziesięciny; i wykluczyć robotnika zajmującego się „odchwaszczaniem” czosnku i cebuli, usuwając z innych te małe, które nigdy nie dojrzeją, aby zapewnić więcej miejsca do uprawy dla dużych, co nie oznacza końca pracy. Robotnik nie je wszystkich i im podobnych].

הָיָה עוֹשֶׂה בְיָדָיו אֲבָל לֹא בְרַגְלָיו, בְּרַגְלָיו אֲבָל לֹא בְיָדָיו, אֲפִלּוּ בִכְתֵפוֹ, הֲרֵי זֶה אוֹכֵל. רַבִּי יוֹסֵי בְּרַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, עַד שֶׁיַּעֲשֶׂה בְיָדָיו וּבְרַגְלָיו:

Jeśli ktoś pracował rękami, ale nie nogami; nogami, ale nie rękami; nawet z ramieniem je. R. Yossi b. R. Juda mówi: (Nie je), dopóki nie wykona pracy rękami i nogami. [Tak jak wół, z rękami (przednimi nogami) i stopami (tylnymi nogami), tak człowiek z rękami i stopami, kaganiec porównuje się do kagańca. Halacha nie jest zgodna z R. Yossi b. R. Yehudah.]

הָיָה עוֹשֶׂה בִתְאֵנִים, לֹא יֹאכַל בַּעֲנָבִים, בַּעֲנָבִים, לֹא יֹאכַל בִּתְאֵנִים. אֲבָל מוֹנֵעַ אֶת עַצְמוֹ עַד שֶׁמַּגִּיעַ לִמְקוֹם הַיָּפוֹת וְאוֹכֵל. וְכֻלָּן לֹא אָמְרוּ אֶלָּא בִשְׁעַת מְלָאכָה, אֲבָל מִשּׁוּם הָשֵׁב אֲבֵדָה לַבְּעָלִים אָמְרוּ, פּוֹעֲלִים אוֹכְלִין בַּהֲלִיכָתָן מֵאֻמָּן לְאֻמָּן, וּבַחֲזִירָתָן מִן הַגַּת, וּבַחֲמוֹר כְּשֶׁהִיא פוֹרָקֶת:

Jeśli pracował przy figach, nie może jeść winogron; w winogronach nie może jeść fig. Ale może się powstrzymać, aż dotrze do miejsca najwspanialszego (owoce) i zjeść (tam). A wszystko to (przypadki, w których pracownicy mogli jeść) zostały określone (jako uzyskiwane) tylko w czasie pracy. Ale w drodze „przywracania utraconego przedmiotu” właścicielom, [tj. Aby nie przestał jeść], rządzili: robotnicy mogą jeść przechodząc od bruzdy do bruzdy. [Kiedy kończą jedną bruzdę i idą na rozpoczęcie następnej (mogą jeść). Mimo, że ten czas nie jest „czasem pracy”, właściciel woli, żeby wtedy zjadł.] I (mogą zjeść) wracając z tłoczni (po kolejny ładunek winogron). A osioł [może jeść z ładunku na plecach podczas chodzenia], dopóki nie zostanie rozładowany.

אוֹכֵל פּוֹעֵל קִשּׁוּת אֲפִלּוּ בְדִינָר, וְכוֹתֶבֶת אֲפִלּוּ בְדִינָר. רַבִּי אֶלְעָזָר חִסְמָא אוֹמֵר, לֹא יֹאכַל פּוֹעֵל יָתֵר עַל שְׂכָרוֹ. וַחֲכָמִים מַתִּירִין, אֲבָל מְלַמְּדִין אֶת הָאָדָם שֶׁלֹּא יְהֵא רַעַבְתָן וִיהֵא סוֹתֵם אֶת הַפֶּתַח בְּפָנָיו:

Pracownik może zjeść tykwę, nawet jeśli jest ona warta dinara; datę (tj. daty) nawet dinara. R. Eliezer Chisna mówi: Pracownik nie może jeść więcej, niż wynosi jego pensja [jest napisane (Powtórzonego Prawa 23:25): „jak twoja dusza”—jako (zapłata) jego wynagrodzenia, za które oddaje swoją duszę, aby wspiąć się na nasyp i „powiesić” na drzewie.] Mędrcy na to pozwalają, ale człowieka (tj. robotnika) uczy się, aby nie był żarłok i zamknij przed nim drzwi [w ramach „dobrej rady”. A pierwsza tanna różni się od mędrców, mówiąc, że nie jest to zalecane. Halacha jest zgodna z mędrcami. („i zamknij przed nim drzwi”): tj. i spraw, aby ludzie go nie zatrudniali.]

קוֹצֵץ אָדָם עַל יְדֵי עַצְמוֹ, עַל יְדֵי בְנוֹ וּבִתּוֹ הַגְּדוֹלִים, עַל יְדֵי עַבְדּוֹ וְשִׁפְחָתוֹ הַגְּדוֹלִים, עַל יְדֵי אִשְׁתּוֹ, מִפְּנֵי שֶׁיֵּשׁ בָּהֶן דָּעַת. אֲבָל אֵינוֹ קוֹצֵץ עַל יְדֵי בְנוֹ וּבִתּוֹ הַקְּטַנִּים, וְלֹא עַל יְדֵי עַבְדּוֹ וְשִׁפְחָתוֹ הַקְּטַנִּים, וְלֹא עַל יְדֵי בְהֶמְתּוֹ, מִפְּנֵי שֶׁאֵין בָּהֶן דָּעַת:

Jeden (tj. Pracownik) może zastrzec [(wziąć pieniądze zamiast jeść] dla siebie, dla swojego dorosłego syna i córki, dla swojego dorosłego niewolnika i niewolnicy oraz dla swojej żony, ponieważ mają „wiedzę” [i oni wiedzieć i zrzec się tego]. Ale nie może tak przewidzieć dla swego małoletniego syna i córki, swego pomniejszego niewolnika i niewolnicy, oraz jego bestii, gdyż brakuje im „wiedzy”.

הַשּׂוֹכֵר אֶת הַפּוֹעֲלִים לַעֲשׂוֹת בְּנֶטַע רְבָעִי שֶׁלּוֹ, הֲרֵי אֵלּוּ לֹא יֹאכְלוּ. אִם לֹא הוֹדִיעָן, פּוֹדֶה וּמַאֲכִילָן. נִתְפָּרְסוּ עִגּוּלָיו, נִתְפַּתְּחוּ חָבִיּוֹתָיו, הֲרֵי אֵלּוּ לֹא יֹאכְלוּ. אִם לֹא הוֹדִיעָן, מְעַשֵּׂר וּמַאֲכִילָן:

Jeśli ktoś zatrudnia robotników do pracy w swojej neta revai [(owoce z drzewa czwartego roku, które można jeść tylko w Jerozolimie lub które może wykupić, aby przywieźć pieniądze do Jerozolimy)], nie wolno im jeść. Jeśli ich nie powiadomił (że są neta revai), wykupuje je i pozwala jeść. Jeśli jego placki figowe się obluzowały [i wynajął robotników, aby je przerobić], lub jego dzbanki zostały otwarte [i wynajął pracowników, aby je zamknęli], nie wolno im ich jeść, [ponieważ ich praca była ukończone i stały się poddane ma'aser i są tevel (zabronione produkty bez tytanu).] Jeśli nie powiadomił ich, musi dać dziesięcinę i pozwolić im jeść.

שׁוֹמְרֵי פֵרוֹת אוֹכְלִין מֵהִלְכוֹת מְדִינָה, אֲבָל לֹא מִן הַתּוֹרָה. אַרְבָּעָה שׁוֹמְרִין הֵן. שׁוֹמֵר חִנָּם, וְהַשּׁוֹאֵל, נוֹשֵׂא שָׂכָר, וְהַשּׂוֹכֵר. שׁוֹמֵר חִנָּם נִשְׁבָּע עַל הַכֹּל, וְהַשּׁוֹאֵל מְשַׁלֵּם אֶת הַכֹּל, וְנוֹשֵׂא שָׂכָר וְהַשּׂוֹכֵר נִשְׁבָּעִים עַל הַשְּׁבוּרָה וְעַל הַשְּׁבוּיָה וְעַל הַמֵּתָה, וּמְשַׁלְּמִין אֶת הָאֲבֵדָה וְאֶת הַגְּנֵבָה:

Strażnicy owoców jedzą zgodnie z prawem kraju [stało się to praktyką], ale nie zgodnie z prawem Tory. [("strażnicy owoców" :) obserwatorzy tłoczących kadzi i stosów (owoców); ale strażnicy ogrodów i sadów nie jedzą ani zgodnie z prawem kraju, ani z prawem Tory, gdyż obserwator nie jest jak robotnik]. Jest czterech obserwujących: obserwator nieopłacany, wypożyczający, obserwujący opłacany i najemca. Nieopłacany obserwator przysięga na wszystko [tj. Na wszystkie rzeczy, za które inni obserwatorzy są odpowiedzialni. Przysięga, że ​​to i to przyszło mu do głowy i jest zwolniony z podatku]. Kredytobiorca płaci za wszystko [kradzież, stratę i wypadek]. Płatny obserwator i najemca przysięgają, że (bestia została) „złamana”, schwytana lub umarła (i są zwolnieni) i płacą za utratę i kradzież. [Wszystkie wywodzą się z wersetów w Mishpatim. Część pierwsza (Wj 22: 6): „Jeśli człowiek daje bliźniemu itd.” mówi o niezapłaconym obserwatorze, który nie ponosi odpowiedzialności za kradzież i utratę. Drugi (tamże. 9): „Jeśli człowiek da swojemu sąsiadowi osła, wołu lub baranka”, mówi o wynajętym obserwatorze, który jest odpowiedzialny za kradzież i utratę, i jest napisane w tym względzie (tamże 11 ): „A jeśli zostanie skradziony, zostanie mu skradziony, zapłaci swojemu właścicielowi”. To mówi mi tylko o kradzieży. Skąd czerpię (odpowiedzialność za) stratę? Od: „Jeśli zostanie skradziony, zostanie skradziony”— w każdym razie (tj. jakikolwiek sposób utraty. Co więcej, wynika to a fortiori, a mianowicie: Teraz, jeśli ponosi odpowiedzialność za kradzież, która jest bliska wypadku, o ileż bardziej za stratę, która jest bliska do zaniedbania! A najemca, ponieważ cała korzyść nie należy do niego, jest uważany za wynajętego obserwatora. W trzeciej części mowa jest o pożyczkobiorcy, a mianowicie (tamże 13): „A jeśli człowiek pożycza od swojego sąsiada, i zostanie złamane lub umrze, gdy jego właściciel nie będzie z nim, zapłaci, powinien zapłacić. "]

זְאֵב אֶחָד, אֵינוֹ אֹנֶס, שְׁנֵי זְאֵבִים, אֹנֶס. רַבִּי יְהוּדָה אוֹמֵר, בִּשְׁעַת מִשְׁלַחַת זְאֵבִים, אַף זְאֵב אֶחָד אֹנֶס. שְׁנֵי כְלָבִים, אֵינוֹ אֹנֶס. יַדּוּעַ הַבַּבְלִי אוֹמֵר מִשּׁוּם רַבִּי מֵאִיר, מֵרוּחַ אַחַת, אֵינוֹ אֹנֶס, מִשְּׁתֵּי רוּחוֹת, אֹנֶס. הַלִּסְטִים, הֲרֵי זֶה אֹנֶס. הָאֲרִי וְהַדֹּב וְהַנָּמֵר וְהַבַּרְדְּלָס וְהַנָּחָשׁ, הֲרֵי זֶה אֹנֶס. אֵימָתַי, בִּזְמַן שֶׁבָּאוּ מֵאֲלֵיהֶן, אֲבָל אִם הוֹלִיכָן לִמְקוֹם גְּדוּדֵי חַיָּה וְלִסְטִים, אֵינוֹ אֹנֶס:

Jeden wilk nie jest jedynakiem (nieunikniony „wypadek”) [a najemny obserwator i najemca są za to odpowiedzialni, jak napisano (Szemot 22:12): „Za rozdartą bestię nie zapłaci” —Jest rozdarta bestia, za którą płaci, i rozdarta bestia, za którą nie płaci.] R. Juda mówi: W watahy wilków nawet jeden wilk jest jedynką [prawdopodobnie zaatakuje człowieka]. Dwa psy nie są jedynymi. Yadua Habavli mówi w imieniu R. Meira: Z jednej strony nie są oni jedynymi; z dwóch stron są jednością. [Halacha nie jest zgodna ani z R. Yehudah, ani z Yadua Habavli.] Jeden uzbrojony rozbójnik jest jedynakiem. Lew, niedźwiedź, tygrys, lampart i wąż są jednością. Kiedy tak się dzieje? Kiedy przychodzą z siebie; ale jeśli oni (obserwatorzy) udają się do miejsca, w którym znajdują się dzikie zwierzęta lub uzbrojeni rabusie, nie jest to jedynka.

מֵתָה כְדַרְכָּהּ, הֲרֵי זֶה אֹנֶס. סִגְּפָהּ וָמֵתָה, אֵינוֹ אֹנֶס. עָלְתָה לְרָאשֵׁי צוּקִין וְנָפְלָה וָמֵתָה, הֲרֵי זֶה אֹנֶס. הֶעֱלָהּ לְרָאשֵׁי צוּקִין וְנָפְלָה וָמֵתָה, אֵינוֹ אֹנֶס. מַתְנֶה שׁוֹמֵר חִנָּם לִהְיוֹת פָּטוּר מִשְּׁבוּעָה, וְהַשּׁוֹאֵל לִהְיוֹת פָּטוּר מִלְּשַׁלֵּם, נוֹשֵׂא שָׂכָר וְהַשּׂוֹכֵר לִהְיוֹת פְּטוּרִין מִשְּׁבוּעָה וּמִלְּשַׁלֵּם:

Jeśli umarł naturalnie, jest to jedyne. Jeśli dotknął go [nie karmiąc go lub zostawiając go na słońcu latem lub na mrozie zimą] i umarł, to nie jest to samo. Jeśli to [obezwładniło go i] wspięło się na wysoki szczyt i spadło, jest to porażka. Jeśli wzniósł go na wysoki szczyt, a spadł i zginął, to nie jest koniec. Nieopłacany obserwator może postawić warunek zwolnienia się z przysięgi; pożyczkobiorca, aby zwolnić się z płacenia; płatny obserwator i najemca, aby zwolnić się z przysięgi i płacenia. [I nie jest to uważane za sprzeczne z tym, co jest napisane w Torze. Mówi mu bowiem: „Zgadzam się być waszym obserwatorem tylko w tym i tym warunku”; i nie staje się obserwatorem, dopóki nie pociągnie bestii (w celu zdobycia). A ten, kiedy pociągnął bestię, zastrzegł już, że on (właściciel) nie może nałożyć na niego przysięgi. Zobowiązał się podlegać tylko niektórym prawom obserwatorów; i tylko za to odpowiada.]

כָּל הַמַּתְנֶה עַל מַה שֶּׁכָּתוּב בַּתּוֹרָה, תְּנָאוֹ בָטֵל. וְכָל תְּנַאי שֶׁיֵּשׁ מַעֲשֶׂה בִתְחִלָּתוֹ, תְּנָאוֹ בָטֵל. וְכָל שֶׁאֶפְשָׁר לוֹ לְקַיְּמוֹ בְסוֹפוֹ, וְהִתְנָה עָלָיו מִתְּחִלָּתוֹ, תְּנָאוֹ קַיָּם:

Jeśli ktoś uczyni warunek sprzeczny z tym, co jest napisane w Torze, jego stan jest nieważny. [Cała Miszna jest zgodna z R. Meirem, który utrzymuje, że jeśli ktoś czyni warunek sprzeczny z tym, co jest napisane w Torze, nawet w odniesieniu do spraw finansowych, jego stan jest nieważny. To nie jest halacha. Ale w sprawach pieniężnych, nawet jeśli ktoś postawi warunek przeciwny temu, co jest napisane w Torze, jego stan pozostaje]. A każdy warunek poprzedzony aktem jest nieważny. [Jeśli poprzedził zamierzony czyn żądanym stanem, np. „To jest twoje, jeśli zrobisz to i to” (warunek jest nieważny). Nie jest to bowiem podobne do stanu synów Gada i synów Reuvena, a mianowicie. (Lb 32:29): „Jeśli przejdą… wtedy dacie itd.” gdzie warunek poprzedza akt]. I cokolwiek (warunek) może być spełniony na końcu, jeśli on to określi na początku [warunek jest poprzedzony aktem], warunek ten pozostaje. [Ale jeśli nie jest możliwe spełnienie warunku, warunek jest nieważny i akt trwa. Bo (zakładając ten niemożliwy stan), on tylko hiperbolizuje, nie zamierzając naprawdę tego stanu, ale tylko pragnąc drwić i sprowokować swojego sąsiada słowami.]