Talmud do Pirke Awot 1:17
שִׁמְעוֹן בְּנוֹ אוֹמֵר, כָּל יָמַי גָּדַלְתִּי בֵין הַחֲכָמִים, וְלֹא מָצָאתִי לַגּוּף טוֹב אֶלָּא שְׁתִיקָה. וְלֹא הַמִּדְרָשׁ הוּא הָעִקָּר, אֶלָּא הַמַּעֲשֶׂה. וְכָל הַמַּרְבֶּה דְבָרִים, מֵבִיא חֵטְא:
Szymon, jego syn, mówi: Przez wszystkie moje dni dorastałem wśród mędrców i nie znalazłem nic lepszego dla (mego) ciała niż cisza [tj. Słuchanie siebie zawstydzonego i milczenie]. I to nie jest wykładanie, które jest przede wszystkim akt [tj. i wiedzcie, że milczenie jest dobre, bo nawet do wykładania i mówienia w Torze, nad którą nie ma nic większego, główną nagrodą jest za czyn (który z niego wynika); a jeśli ktoś wykłada i nie działa (na podstawie tego, co mówi), byłoby lepiej, gdyby pozostał cicho i nie wykładał.] A wszyscy, którzy potęgują słowa, przynoszą grzech. [Albowiem tak znajdujemy u Ewy, która „wzmogła słowa”, mówiąc (I Mojżeszowa 3: 3): „Bg powiedział:„ Nie wolno ci z tego jeść i nie możesz tego dotykać ”.” Dodała „wzruszające”, co nie było jej zabronione, a wąż pchał ją, aż go dotknęła. Powiedział jej: „Tak jak nie ma śmierci w dotknięciu, tak nie ma śmierci w jedzeniu”. A to doprowadziło do jej grzechu polegającego na jedzeniu owoców. Jak mówi Salomon (Przypowieści Salomona 20: 6): „Nie dodawaj do Jego słów, aby cię nie karcił i nie udowodniono ci, że są fałszywe”].