Talmud do Bawa batra 6:7
מִי שֶׁהָיְתָה דֶרֶךְ הָרַבִּים עוֹבֶרֶת בְּתוֹךְ שָׂדֵהוּ, נְטָלָהּ וְנָתַן לָהֶם מִן הַצַּד, מַה שֶּׁנָּתַן נָתַן, וְשֶׁלּוֹ לֹא הִגִּיעוֹ. דֶּרֶךְ הַיָּחִיד, אַרְבַּע אַמּוֹת. דֶּרֶךְ הָרַבִּים, שֵׁשׁ עֶשְׂרֵה אַמָּה. דֶּרֶךְ הַמֶּלֶךְ, אֵין לָהּ שִׁעוּר. דֶּרֶךְ הַקֶּבֶר, אֵין לָהּ שִׁעוּר. הַמַּעֲמָד, דַּיָּנֵי צִפּוֹרִי אָמְרוּ, בֵּית אַרְבַּעַת קַבִּין:
Jeśli ścieżka publiczna [tj. Zawsze używana przez publiczność] przechodziła przez nasze pole —Jeśli wziął go i dał im jedną na boku, to, co dał, jest dane i (co wziął) dla siebie, nie wraca do niego. [A publiczna (teraz) ma dwie ścieżki, rządzi się nią: „Ścieżka trzymana przez publiczność nie może być podważona.”] Prywatna ścieżka ma cztery łokcie. [tj. jeśli sprzedaje się sąsiadowi ścieżkę pośrodku jego pola, musi mu dać (co najmniej) cztery łokcie. Publiczna ścieżka ma szesnaście łokci. Ścieżka króla nie ma granic. [Albowiem król może „przedrzeć się przez płoty” przed sobą, aby zrobić sobie drogę]. Droga [po której ktoś jest niesiony] do grobu nie ma granic. [To jest rabiniczny nakaz szacunku dla zmarłych. Nie znaczy to, że osoby towarzyszące ciału mogą „przełamywać płoty”, jak może to uczynić król, ale mogą przechodzić przez obsiany teren i nie muszą odchodzić na bok.] (Jeśli sprzedaje się sąsiada) ma'amad (miejsce), sędziowie o Sepphoris powiedz: (Musi mu dać obszar co najmniej czterech kabinów [tj. trzydzieści trzy łokcie i dwie szerokości dłoni na pięćdziesiąt łokci długości. W miejscu ma'amad (dosł. „stojący”) , wykonali siedem pozycji i siedem posiedzeń, kiedy wrócili z grzebania zmarłych, co odpowiada siedmiu „Marnościom” na początku Księgi Koheletha.]