Odniesienie do Bawa meci’a 1:8
מָצָא אִגְּרוֹת שׁוּם וְאִגְּרוֹת מָזוֹן, שְׁטָרֵי חֲלִיצָה וּמֵאוּנִין, וּשְׁטָרֵי בֵרוּרִין, וְכָל מַעֲשֵׂה בֵית דִּין, הֲרֵי זֶה יַחֲזִיר. מָצָא בַחֲפִיסָה אוֹ בִדְלֻסְקְמָא, תַּכְרִיךְ שֶׁל שְׁטָרוֹת, אוֹ אֲגֻדָּה שֶׁל שְׁטָרוֹת, הֲרֵי זֶה יַחֲזִיר. וְכַמָּה אֲגֻדָּה שֶׁל שְׁטָרוֹת, שְׁלשָׁה קְשׁוּרִין זֶה בָזֶה. רַבָּן שִׁמְעוֹן בֶּן גַּמְלִיאֵל אוֹמֵר, אֶחָד הַלֹּוֶה מִשְּׁלשָׁה, יַחֲזִיר לַלֹּוֶה, שְׁלשָׁה הַלֹּוִין מֵאֶחָד, יַחֲזִיר לַמַּלְוֶה. מָצָא שְׁטָר בֵּין שְׁטָרוֹתָיו וְאֵינוֹ יוֹדֵעַ מַה טִּיבוֹ, יְהֵא מֻנָּח עַד שֶׁיָּבֹא אֵלִיָּהוּ. אִם יֵשׁ עִמָּהֶן סִמְפּוֹנוֹת, יַעֲשֶׂה מַה שֶּׁבַּסִּמְפּוֹנוֹת:
Jeśli znajdzie się nakazy sądowe, [bet-din po oszacowaniu majątku dłużnika na rzecz wierzyciela na poczet spłaty długu], nakazy utrzymania, [w których mąż bierze na siebie nakarmienie córki swojej żony. Inna interpretacja: (zapisy, w których jest powiedziane, że ziemia męża ma zostać sprzedana, aby nakarmić jego żonę i córki], dokumenty odmowy, [gdzie jest napisane: "Przed nami ta i ta kobieta odmówili (pozostania w związku małżeńskim) ten i ten człowiek "to, w przypadku (osieroconej) małoletniej, której matka i bracia ją pobrali, w którym to przypadku nie wymaga ona otrzymania], nakazów selekcji, [jeden (strona procesująca) wybierający jednego (sędziego) a drugi wybiera jednego, aby osądzić ich sprawę] i (jakikolwiek nakaz) uchwalenia przez bet-din, zwraca je (tym, dla których zostały napisane). Jeśli znalazł (rachunki) w chafisah [mały skórzana torba] lub w dluskema [skórzanej torbie, w której osoby starsze trzymają swoje niezbędne rzeczy, aby nie musiały ich szukać], lub paczce rachunków [trzy lub więcej, złożone razem] lub plik banknotów [leżące jeden na drugim, długość do długości], zwraca je, [to jest rzecz, która ma simana (znak identyfikacyjny). Ponieważ pojemnik jest simanem, mówi właściciel g: „W takim a takim pojemniku je umieściłem.” Podobnie „paczka” i „paczka” to siman.] A ile jest „wiązką” rachunków? Trzy połączone razem. R. Szimon b. Gamliel mówi: Jeśli pożyczysz od trzech, są one zwracane dłużnikowi. [Jeśli trzy weksle są od jednego dłużnika, który pożyczył od trzech różnych mężczyzn, znalazca zwraca je dłużnikowi, gdyż z pewnością spadły one z niego. Bo gdyby oni wypadli z nich (wierzycieli), któż zebrałby ich w jednym miejscu? I to tylko w przypadku rachunków, które zostały poświadczone w trybie bet-din. Ale w przypadku rachunków, które nie zostały poświadczone, obawiamy się, że trzej wierzyciele mogli zabrać je do pisarza bet-dina, aby je poświadczyć, i wypadły z ręki skryby. Ale nie należy się obawiać, że wypadły one z ręki skryby po tym, jak je poświadczył, ponieważ ludzie nie pozostawiają poświadczonych rachunków w ręku skryby.] Jeśli pożyczyli od jednego trzech, zwraca go wierzycielowi, oczywiste, że spadły z niego. A jeśliby wszystkie były napisane ręką jednego uczonego w Piśmie, to obawiamy się, że wypadłyby z ręki uczonego w Piśmie i że pożyczka nigdy nie została udzielona, więc nie zostaną zwrócone.] Gdyby znalazł wśród swoich rachunki, a on nie zna ich charakteru [tj. czy dłużnik złożył je u niego, czy wierzycielowi, czy też jest częściowo opłacony i został mu przekazany jako pośrednik], pozostaje [w jego ręku bez powrotu do żadnego], dopóki nie przybędzie Eliyahu. Jeśli znajdzie wśród nich (swoje rachunki) pokwitowanie [sporządzone dla jednego ze swoich rachunków], robi to, co jest na tym potwierdzeniu, [i przyjmuje się, że rachunek został zapłacony. I chociaż to pokwitowanie powinno być w ręku dłużnika, a nie wierzyciela, zakładamy, że dłużnik ufał wierzycielowi i powiedział: „Daj mi jutro” i zapomniał. (To wtedy, gdy wierzyciel znalazł weksel, na który paragon był wypisany, wśród podartych banknotów, choć sam nie jest podarty)].