Odniesienie do Bawa meci’a 1:1
שְׁנַיִם אוֹחֲזִין בְּטַלִּית, זֶה אוֹמֵר אֲנִי מְצָאתִיהָ וְזֶה אוֹמֵר אֲנִי מְצָאתִיהָ, זֶה אוֹמֵר כֻּלָּהּ שֶׁלִּי וְזֶה אוֹמֵר כֻּלָּהּ שֶׁלִּי, זֶה יִשָּׁבַע שֶׁאֵין לוֹ בָהּ פָּחוֹת מֵחֶצְיָהּ, וְזֶה יִשָּׁבַע שֶׁאֵין לוֹ בָהּ פָּחוֹת מֵחֶצְיָהּ, וְיַחֲלֹקוּ. זֶה אוֹמֵר כֻּלָּהּ שֶׁלִּי וְזֶה אוֹמֵר חֶצְיָהּ שֶׁלִּי, הָאוֹמֵר כֻּלָּהּ שֶׁלִּי, יִשָּׁבַע שֶׁאֵין לוֹ בָהּ פָּחוֹת מִשְּׁלשָׁה חֲלָקִים, וְהָאוֹמֵר חֶצְיָהּ שֶׁלִּי, יִשָּׁבַע שֶׁאֵין לוֹ בָהּ פָּחוֹת מֵרְבִיעַ. זֶה נוֹטֵל שְׁלשָׁה חֲלָקִים, וְזֶה נוֹטֵל רְבִיעַ:
Dwóch trzyma ubranie. Pierwsza mówi: „Znalazłem”; drugi: „Znalazłem”. [Gemara interpretuje przypadek w naszej Misznie jako ten, w którym pierwsza trzymała pasma po jednej stronie szaty, a druga, nici po drugiej stronie. Ale jeśli trzymali samą szatę, pierwsza sięgnęła aż do jego ręki, a druga, aż sięgnęła jego ręka. A resztę dzielą równo pod przysięgą.] Pierwsza mówi: „To wszystko jest moje”; druga: „To wszystko jest moje”. [tj. kupiłem go, a sprzedawca sprzedał mnie, a nie tobie. A sprzedawca sprzedał go jednemu z nich i wziął pieniądze od nich obu; jeden za zgodą, a drugi wbrew jego woli. I nie wie, który jest który. Bo gdyby wiedział i powiedział: „Sprzedałem to temu”, jeden świadek uzyskałby, w takim przypadku drugi zostałby narzucony przysięgę Tory, aby obalił świadka. Teraz, kiedy nie wie, obaj składają przysięgę określoną w naszej Misznie. Zgodnie z prawem powinni dzielić się bez przysięgi; ale mędrcy postanowili, że żaden z nich nie przyjmuje niczego bez przysięgi, aby człowiek nie poszedł, nie wziął szaty bliźniego i nie powiedział: "To moje!" Tanna musiała powiadomić nas oboje o „znalazłem to”— (przykład) znalezienia zagubionego przedmiotu i: „To wszystko jest moje” —(przykład) kupowania i sprzedawania. Gdyby bowiem nauczano tylko pierwszego, powiedziałbym, że tylko w takim przypadku Tora narzuciła przysięgę, która jest skłonna do zracjonalizowania bezprawnego zabrania zgubionego przedmiotu, a mianowicie: „Mój przyjaciel nic nie straci. Pójdę Chwyć go i podziel z nim. " Ale w przypadku kupna i sprzedaży, gdzie gdyby tego nie potrzebował, nie dążyłby do tego, aby sprzedawca go kupił, ten, kto przychodzi, aby podzielić się z nim i dać połowę ceny, powoduje mu stratę bezprawnie, bez racjonalizacji—abym mógł powiedzieć (o ile nie powiedziano inaczej), że rabini nie nałożyli na niego przysięgi. A gdybyśmy byli poinformowani tylko o kupowaniu i sprzedawaniu, powiedziałbym, że tylko w tym przypadku rabini złożyli przysięgę, ponieważ w tym przypadku mógłby powiedzieć: „Mój przyjaciel dał pieniądze, ja też dałem. , że potrzebuję tego dla siebie, wezmę to i pozwolę przyjacielowi iść i kupić inny. " Ale w przypadku zagubionego przedmiotu, gdzie takiego (racjonalizacji) nie ma, mógłbym powiedzieć, że nie (tj. Że żadna przysięga nie jest składana). Dlatego też powiedziano nam inaczej.] Pierwszy przysięga, że ma w nim nie mniej niż połowę, a drugi przysięga, że ma w niej nie mniej niż połowę, i dzielą się, [Nie przysięga, że to wszystko jest jego, zgodnie z jego pierwotnym żądaniem, ponieważ nie dadzą mu wszystkiego . A jeśli przysięga, że połowa należy do niego, zgodnie z tym, co mu zostało dane, obala pierwotne twierdzenie, że „to wszystko jest moje”. Dlatego przysięga, że ma w nim nie mniej niż połowę, co oznacza: wszystko jest moje, jak powiedziałem na początku; a według was, którzy nie wierzą mi do końca, składam przysięgę, że mam w niej (posiadanie) i że mam w niej nie mniej niż połowę.] Jeśli pierwsza mówi: „To wszystko kopalnia"; a drugi: „Połowa z tego należy do mnie”, ten, który mówi „Wszystko jest moje”, przysięga, że ma nie mniej niż trzy czwarte, a ten, który mówi „Połowa należy do mnie”, przysięga, że nie ma mniej niż jedna czwarta. Pierwsza zajmuje trzy czwarte, a druga jedną czwartą.