אַרְבַּע מִדּוֹת בְּיוֹשְׁבִים לִפְנֵי חֲכָמִים. סְפוֹג, וּמַשְׁפֵּךְ, מְשַׁמֶּרֶת, וְנָפָה. סְפוֹג, שֶׁהוּא סוֹפֵג אֶת הַכֹּל. מַשְׁפֵּךְ, שֶׁמַּכְנִיס בְּזוֹ וּמוֹצִיא בְזוֹ. מְשַׁמֶּרֶת, שֶׁמּוֹצִיאָה אֶת הַיַּיִן וְקוֹלֶטֶת אֶת הַשְּׁמָרִים. וְנָפָה, שֶׁמּוֹצִיאָה אֶת הַקֶּמַח וְקוֹלֶטֶת אֶת הַסֹּלֶת:
W tych, którzy siedzą przed mędrcami, istnieją cztery środkowe (poziomy): [(powyżej, [Miszna 12], podmiot pamięta i zapomina; tutaj jest to logiczne rozumowanie i odróżnianie tego, co jest dobre od tego, co nie jest dobre]): gąbka . [Tak jak gąbka wchłania mętną wodę razem z czystą wodą, tak jest uczeń, którego serce jest „szerokie” i przyjmuje wszystko, co słyszy, nie mając mocy rozróżnienia między prawdą a fałszem], lejek, sitko, i sito, gąbkę —pochłania wszystko; lejek—przyjmuje na jednym końcu i uwalnia się na drugim. [Więc jest uczeń, który emituje wszystko, co wchłonie]; sitko—uwalnia wino i zatrzymuje osad. [Tak więc jest uczeń, który uwalnia wszystko, czego się nauczył w domu nauki i zachowuje tylko bezczynną mowę]; i sito—uwalnia mąkę i zatrzymuje posiłek. [Po usunięciu otrębów i pokruszonego ziarna z mielonej mąki i pozostanie cienkiej mąki z gęstą mączką, pożądaną część, przesiewa się ją przez bardzo cienkie sito, aby cała ta cienka mąka opadła jak biały proszek i pozostaje tylko gęsty, pożądany posiłek. (Tak przygotowywano ofiary z posiłków). Podobnie, jest uczeń, który ma zdolność przesiewania tego, co usłyszał, i odróżniania prawdy od fałszu i próżności].