ב הַמַּלְוֶה אֶת חֲבֵרוֹ, לֹא יָדוּר בַּחֲצֵרוֹ חִנָּם, וְלֹא יִשְׂכֹּר מִמֶּנּוּ בְּפָחוֹת, מִפְּנֵי שֶׁהוּא רִבִּית. מַרְבִּין עַל הַשָּׂכָר, וְאֵין מַרְבִּין עַל הַמֶּכֶר. כֵּיצַד. הִשְׂכִּיר לוֹ אֶת חֲצֵרוֹ, וְאָמַר לוֹ, אִם מֵעַכְשָׁיו אַתָּה נוֹתֵן לִי, הֲרֵי הוּא לְךָ בְּעֶשֶׂר סְלָעִים לְשָׁנָה, וְאִם שֶׁל חֹדֶשׁ בְּחֹדֶשׁ, בְּסֶלַע לְחֹדֶשׁ, מֻתָּר. מָכַר לוֹ אֶת שָׂדֵהוּ, וְאָמַר לוֹ, אִם מֵעַכְשָׁיו אַתָּה נוֹתֵן לִי, הֲרֵי הִיא שֶׁלְּךָ בְּאֶלֶף זוּז, אִם לַגֹּרֶן, בִּשְׁנֵים עָשָׂר מָנֶה, אָסוּר:
2 Wenn jemand seinem Nächsten leiht, so darf er in dessen Hofe nicht umsonst wohnen, auch nicht unter dem Preise von ihm mieten, weil dies Zins wäre. Man darf den Mietspreis erhöhen, man darf aber nicht den Kaufpreis erhöhen. Wie (ist dies zu verstehen)? Vermietet er ihm seinen Hof und sagt zu ihm: „wenn du mir jetzt (das Mietsgeld) gibst, so sei er dein für zehn Sela’ jährlich, zahlst du mir aber monatlich, so musst du mir jeden Monat einen Sela’ geben;“ — dies ist erlaubt. Verkauft er ihm aber sein Feld und sagt zu ihm: »wenn du mir jetzt bezahlst, so sei es dein für tausend Sus, wenn (du aber erst) zur Dreschzeit (zahlst), (so gebe ich es nur) für zwölf Mine;« — dies ist verboten